Het hoofd buigen voor de ultra

37730696_2070179106346436_2811877426122981376_n
D day , vandaag is het echt, vandaag ga ik mijn aller laatste ultra lopen nr 51 om precies te zijn.
Volgens een logboek dat ik hier heb liggen was mijn eerste ultra wedstrijd het mooie rondje Voorne in 2006.
In de twaalf jaar die volgde heb ik veel mooie dingen gedaan en als ik er nu op terug kijk denk ik dat de ultra Balaton 212 km in 25 uur en 13 min het hoogte punt was.
Na de mislukte Spartathlon in 2012 leek het allemaal niet meer zo lekker te gaan en al eerder wilde ik stoppen met ultra lopen.
Maar ik bedacht toen dat ik voorzichtig een beetje onder de radar toch nog een keer naar de Spartathlon toe wilde werken.
Maar dat is niet gelukt ik kon me niet meer voldoende motiveren om die lange stukken te lopen.
En vanaf nu ga ik niet meer verder dan de marathon, net als je het dan niet meer leuk begint te vinden ben je er.
Nu ik dit zit te typen bedenk ik dat dit niet helemaal waar is er is nog een kans dat ik wel een ultra loop.
Mocht het zo zijn dat een onderdeel van een meerdaagse wedstrijd een longday bevat die langer is dan een marathon ,ja dan is het niet anders.
En dat ik zulke wedstrijden ga lopen is vrijwel zeker ,dit zijn dingen die ik zo leuk vindt alleen jammer dat het vaak ook best kostbaar is.
En ik sluit ook niet uit dat ik zomers niet nog eens een lekker lang rondje ga lopen door een mooie gebied gewoon voor de fun ,dat waren dingen die ik wel altijd leuk vond gewoon lekker lopen zonder druk .
Een mooie route in je horloge laden en genieten ,dus kilometers blijf ik toch wel maken.

Ok maar dan nu vandaag.
Wekker om 6:00 en om half 7 de auto in , het is niet druk op de weg en de neiging bestaat om even het gas diep in te trappen.
Maar in dit land waar we waarschijnlijk geld en capaciteit bij de politie hebben om achter iedere boom een veldwachter neer te zetten met een lasergun en camera , laat ik dit maar zitten en houd me netjes aan de snelheid, cruise control aan en richting Kampen tuffen.
Éénmaal in Kampen mijn startnr op halen nog even een bakkie koffie omkleden en naar de start.
Ik voel me goed ik ga dit rustig uit lopen easypace 5:30/km
In het begin loop ik heel lekker ik heb niet in de gaten dat ik een stevige wind in de rug heb.
Een paar keer moet ik plassen en zie lopers voorbij komen en snel een eind weg lopen.
Maar ach wat kan mijn dit schelen.
We komen bij een bruggetje bij een sluis de brug gaat net open en daar staan we dan.
De brug gaat weer open en weer verder we komen langs de ark van Noach en in de verte zie ik de eerste echte brug liggen.
Ik weet dat na de brug de verzorgingspost ligt precies op de helft.
Ik voel me prima maar ik begin het wel een beetje zat te worden.
Dit is dus niet nieuw het zou nog 9km zijn voor de marathon dit bedoel ik dus tijdens een marathon ben je er dan gewoon bijna.
Nu mag ik nog 32km , we draaien naar het oosten en ik merk in eens dat er een vette wind staat.
Ik krijg het steeds lastiger een smerige koude wind begint me langzaam te slopen.
Normaal kan ik met tegen wind best een tandje bij zetten maar nu niet.
Die kou wat een kut kou, ik probeer positief te blijven denken dit is immers mijn laatste ultra.
Maar het tempo zakt , met als diepte punt 9min/km .
Ik ben na 13km ongeveer bijna bij de volgende brug ,ik heb dat klere ding al heel lang in het zicht gehad 13km koude tegen wind.
Ik let even niet op til mijn voeten niet op en struikel over mijn eigen voeten.
Met mijn handen breek ik mijn val ,gevolg twee kapotte handen ik zit daar op de grond en denk ik blijf hier maar zitten.
Maar ja dat kan natuurlijk niet er is niemand in de buurt ik klim op en begin weer te lopen.
Dit is een moment dat het maar beter is dat er niemand in de buurt is .
Hier aan de rand van de bijbelbelt zullen ze niet gecharmeerd zijn van mijn vocaal woord gebruik.
Ik ga verder ,ik kijk naar mijn handschoenen er is er één stuk en ze beginnen aardig vol te lopen met bloed.
De pijn die ik eerst had trekt weg.
Ik ga door maar het gaat niet meer lekker ik heb zijwind , maar ik krijg er geen tempo meer in.
Nog even en dan is er weer een post ,ja hoor daar staan ze.
Éénmaal bij de post neem ik een paar chips er staat een lekker muziekje aan en de mensen bij de post proberen zich dansend warm te houden.
Best gezellig allemaal ik moet nog 14km ik moet er eigenlijk niet aan denken.
Lopen gaat zo k… ik ben in strijd met mezelf maar ik besluit toch uit te stappen.
Mijn 51e ultra is 51 km lang geworden ,het moet zo zijn.

Advertenties

Taperen niet, wel Genieten .

 


Eigenlijk was het de bedoeling dat ik deze week helemaal niet meer zou lopen .
Na de mislukte Beartrail kamp ik met wat fysieke probleempjes.
Spierpijn in de kuiten en hamstrings last van mijn onderrug en steeds heel moe.
Eigenlijk heb ik nooit veel last en dit is dan ook best vreemd ,maar wel te verklaren.
Gelukkig als ik loop heb ik geen last , of bijna niet.
Maar deze week wilde ik toch mijn rust pakken ,niet hardloop forensen ,wat ik zo graag doe scheelt me toch een uurtje slapen.
En ik moet ook nog even wennen aan de weeromslag ,ik ben nu éénmaal geen winter mens.
Maar zaterdag wil ik er staan ,zaterdag ga ik mijn allerlaatste ultra lopen.
Dat weet ik nu wel zo’n beetje zeker.
Zaterdag ga ik voor de allerlaatste keer voorbij de marathon ,en dat ga ik doen rond het Ketelmeer.
De Drie Bruggen Ultra zaterdag ,ook daar ga ik een easy pace lopen heel veilig gewoon uitlopen meer niet.
Een mooi einde voor een mooie ultra “carrière”
Inmiddels ben ik wel volop bezig met de volgende stappen.
In mei heb ik drie weken vakantie waar in ik 3 weken ga lopen met bepakking.
De route start in Maastricht en eindigt na omzwervingen door veel natuurgebieden van Nederland ergens ten noorden.
Ik ben bezig de route te bedenken ,en heb inmiddels 4 etappes ongeveer op papier staan.
Navigeren is een belangrijk onderdeel van dit avontuur ,het avontuur waarvan ik dacht dat er niet zoveel waren die dit ook deden ,maar niets is minder waar schijnt zelfs een ware trend te worden.
Fastpacking noemen ze deze tak van sport al moet ik zeggen dat ik het iets pittiger doe als dat hier beschreven wordt ,ik ga dus alles hardlopend afleggen en nagenoeg niets wandelen.
Maar vandaag dus toch maar een stukje lopen ,ik kan nu éénmaal niet zonder.
En Karin heeft het ook nodig dus stelde ik maandag voor om vandaag eerder thuis te komen en dan samen een rondje van 14km door Meijendel te gaan lopen ,gelijk even navigatie oefenen wat in de duinen toch weer even anders is dan op de weg.
Ik had een route in mijn horloge gezet gemaakt met een programma waarvan ik wilde weten of dit werkte zoals ik hoopte.
Deze route bracht me boven verwachting over paadjes waarvan ik het bestaan niet wist.
Een echt mooie route die ga ik zeker meer lopen.
Ook nog 2 km over het strand waar we een zeehondje zagen.
En na afloop koffie in die boerderij van Meijendel .
Al met al weer een lekker middagje een middagje die ook ik even echt nodig had.
En nu zorgen dat ik zaterdag zonder problemen dat laatste lange rondje kan lopen.
Missen ga ik het niet er is nog zoveel moois te doen en te lopen.

De Ronde Venen marathon

46503612_1927398637314062_4797266899542999040_o

Verleden jaar rond deze tijd liep ik te klooien met een blessure.
Ik had ingeschreven voor de eerste Ronde Venen marathon maar moest annuleren.
Karin liep toen de duo marathon samen met iemand en kwam heel enthousiast thuis.
Ik nam me voor zo snel als het weer zou gaan me ook weer in te schrijven voor deze marathon.
Het lijkt me heel leuk deze marathon te lopen georganiseerd door de gebroeders van Woerden ,lopers die weten wat een loper te wensen heeft tijdens een marathon.
En natuurlijk de beste speaker van Nederland Teun de Reede zou van de partij zijn om het evenement aan elkaar te praten.
En dat is wat deze man kan , hij lijkt iedereen te kennen en weet zoveel te vertellen over deze mooie sport .
En dan ergens langs het parcours de beste sport fotograaf die ik ken , Bjorn Parree.
Ja als je het dan heel goed wil doen, met het organiseren neem je gewoon het beste logisch toch.
De avond voor de marathon begin ik ineens hevig te snotteren ,nee he.
Nu leert de ervaring dat als ik verkouden ben ik er tijdens het lopen meestal geen last van heb.
‘sMorgens eerst de auto zorgvuldig ijs vrij krabben k… wat is het koud.
En dan een kleine drie kwartier rijden naar Abcoude lekker kachel voluit in de auto en gas erop.
Startnr halen omkleden en wachten op de start net voor ik ‘smorgens weg ga had ik nog even een dingetje met mijn schoenen keuze.
Ik had mijn Hoka one one tracer in mijn tas gestopt maar op de valreep bedacht ik me en koos voor de Brooks Pureflow.
Ik zou verder wel zien hoe het ging ,na de start ging het wel lekker ik was in het midden van het veld gestart.
Heel veel inhalen dus ,maar naar drie km moest ik even een boom wat water geven een gevalletje van koud denk ik.
Ik loop van groepje naar groepje het voelt lekker zonnetje wind in de rug .
Maar rond de 20km draaien we schuin tegen de koude wind in.
Ik krijg een rot gevoel in mijn keel van het inademen van die koude lucht.
Nu merk ik wel degelijk dat ik verkouden ben.
Ik besluit het gas een beetje los te laten en laat het tempo met ruim een halve minuut per kilometer zakken .
Dit gaat beter en op easypace bedwing ik de wind .
Het is leuk om tussen de duo lopers te lopen een paar moest ik laten gaan maar ik kom tussen een paar duo lopers te lopen die mijn tempo zo’n beetje hebben.
Dwars door een weiland naar het gevreesde Botshol ,tja dit is gewoon trailen.
Ik geniet en geef gas ik haal een groep van een loper of tien in.
Dit kan ik, lichtlopen of je de grond niet raakt ,dit mag van mij tot het einde duren.
Maar helaas aan alles komt een einde nog 2,5km ik loop met een aardig stel duo lopers.
We praten wat en ik stel voor het gas er nog maar even op te zetten en nog een paar plekken op te schuiven.
We versnellen en de laatste km komt in zicht ik ga nu duo lopers inhalen die ik rond 25km zag verdwijnen.
En ja hoor nog 150 mtr ik zie de finish 3:32 geen geweldige tijd maar voor nu prima .
Volgende week loop ik mijn aller laatste ultra en ik ben voornemens tot die tijd niet veel meer te lopen.
Maar deze mijn 83 marathon zit er op de stand staat nu met 50 ultra’s erbij op 133.
Niet belangrijk maar wel leuk.
Vandaag was het in ieder geval genieten goed georganiseerd heel leuk heel mooi en heel gezellig

 

Les 4 Cimes du Pays de Herve

4cimes1
In mij mijn zoektocht naar wat ik eigenlijk nog wil in het lopen kwam ik terecht bij Les 4 Cimes du Pays de Herve in Battice.
Een mooie wedstrijd 33km ,mooie afstand en ook een 16km een mooie afstand voor Karin.
En weer in het gedeelte van België en Nederland waar ik de laatste tijd graag mijn kilometertjes loop.
Heerlijk die sfeer en die heuvels ,en als de afstand dan ook nog redelijk blijft helemaal top.
De ultra’s heb ik bijna vaarwel gezegd ,er staat er nog één op het programma ,de drie Bruggen Ultra in Kampen 65km en dat is dan echt de laatste.
Afstanden rond de marathon zijn mooi zat ,net waar het moment is dat het gaat vervelen zie ik graag het finish vod en dat is hier of eerder.
Na een uurtje of twee rijden komen we in Battice aan in checken in ons hotel en dan het dorpje in.
Even wat drinken en eten we zien op zoek naar een restaurantje een paar bekende van de Loopgroep de kikkers uit Leiden.
Later komt Willem langs het restaurant waar we voor het raam zitten en vraagt of we bij hun aan willen sluiten ,ze zitten in een ander cafe.
Ja natuurlijk gezellig.
Van die Kikkers zijn een aantal mensen die ik nog ken uit de tijd dat mijn vader nog liep .
Dat zijn leden van de oude Marathon groep van het toenmalige AV Holland waar ik zelf ook nog een poosje heb meegelopen.
De 4 Cimes bestaat 33 jaar en er zijn lopers in dit gezelschap die hier al 25 jaar komen.
Ook mijn vader heeft hier gelopen.
Een mooi verhaal is dat toen hij hier liep een Belg tegen hem zei , jullie Nederlanders kunnen helemaal niet lopen.
Dat dalen en dat klimmen doen jullie helemaal verkeerd.
En hij vertelde hoe het dan wel moest.
Mijn vader pikte dit op en later zou hij mij dit ook leren en ik durf gerust te zeggen dat ik goed kan klimmen en dalen ik heb een best goede techniek.
Maar zo heb ik in het verleden veel geleerd van mijn vader op loopgebied.
En nu was ik hier, dezelfde plek.
‘s avonds eten we met de Kikkers en een aantal genodigden met de organisatie , een heerlijk pastabuffet.
En daarna loop ik samen met Karin naar het hotel wekker zetten en slapen.
‘s morgens eerst het startnummer ophalen en dan omkleden ,het is fris maar droog en ik besluit in het kort te gaan lopen.
Van verschillende kanten hoor ik dat ik tot 21km mezelf een beetje moet inhouden en daarna kom je er wel.
Ik besluit dat ontspannen lopen het devies wordt deze dag.
Je weet immers niet wat je te wachten staat.
De start is grappig ,met zijn allen achter een auto een paar meter wandelen tot de echte streep.
In het startvak tref ik Edwin Lenaerts Leuk hem weer even te zien ,deze vriendelijke Belg was ook in Portugal bij de PTGA een sterke loper.
En in Zeeland kwam ik hem ook al tegen bij de Zeeuwse kust marathon ,leuk om even bij te praten.
Wat mij betreft ga ik hem meer zien ik ben eigenlijk van plan om wat meer aan deze kant van het land of even daar buiten te gaan lopen.
Dit bevalt me heel prima altijd een leuke sfeer en mooie parcoursen en het bier smaakt hier ook heel prima.
En dan de start eerst dus met de hele groep achter de auto naar de echte streep en dan begint het direct al 400 mtr vrij steil naar beneden wetende dat als je er 32,6 km op hebt zitten je deze steile helling ook weer op mag .
Ik probeer inderdaad het eerste stuk rustig te lopen ik haal bijna alleen maar mensen in en ik loop lekker.
Het is nog droog en er is bijna geen meter vlak dalen gaat heel makkelijk ik rol gewoon naar beneden maar overdrijf het niet.
Klimmen gaat ook goed verkorte pas en km na km gaan onder mijn voeten door.
Ik probeer ook om me heen te kijken wat is het hier mooi.
Bij ongeveer 21 km weer een klim en ik bedenk dat het klimmen tot nu toe wel meevalt.
Maar we beginnen hier wind tegen te krijgen , ik kom tussen een paar mannen te lopen die beter klimmen dan ik en ik zie ze heel langzaam bij me weg lopen , niet veel maar toch.
Dan de daling, ja dat is mijn ding ik haal de mannen weer in en zie ze niet meer .
Er is één man die kijkt me in het naar boven gaan aan en blijft me voor die is duidelijk aan het racen.
Ik niet ik wil gewoon ontspannen lopen de laatste paar kilometers is de “vijand” niet het hoogte verschil maar de wind het is gaan regenen en er staat een flinke tegenwind.
Maar ik loop lekker ,ik hoor in de verte iets van trommels .
Ik had gehoord dat bij de finish een aantal mensen op van die olie drums zouden staan te slaan .
Nog een paar honderd meter en dan zou ik aan de voet van die klim komen , voor me zie ik de man die me tijdens die ene klim nog zo aan keek.
Ik probeer nog iets te versnellen wat bijna onmogelijk is zo steil is het hier.
En dan ben ik er de loper voor me vraagt wat mijn tijd is ik zeg het niet te weten en druk mijn Garmin op stop.
Ik ben er neem een paar bekertjes heerlijke warme thee en ben heel tevreden.
Wat was dit een geweldige loop.
Nu omkleden en dan nog even naar die zaal daar drinken we nog zo’n heerlijke Val Dieu wat een heerlijk biertje is dit toch en een bordje met verschillende soorten kaas.
Edwin komt er nog even bij zitten.
En dan wordt het tijd om weer naar huis te rijden, ik kijk op de Tom Tom ,ruim op tijd voor de Formule 1 zijn we weer thuis.
ook dat wil ik niet missen
Vervolgens mogen we Max de ras sportman genaait zien worden door een domme stomme Fransman en de FIA voor de zoveelste keer.
Maar ondanks dit weer een knappe race.
Wat is sport toch mooi in welke hoedanigheid dan ook.
O ja dan de cijfertjes nog ,niet belangrijk maar ik ben er wel tevreden mee.

Afstand 32,95 tijd 2:49:05 Gem, snelheid 5:08/km

4cimes 2