Met kleine stapjes grote stappen zetten.

Water

Spannend was het best.
Vanaf januari kon ik weer een beetje trainen ,en langzaam ging het steeds beter.
Soms zat het mee maar soms ging het niet vanzelf.
Ik wilde misschien wel te snel resultaat zien best logisch denk ik.
Maar ik wist mijn kop er bij te houden .ik had de hete adem in mijn nek gevoeld ,de hete adem van nooit meer fatsoenlijk kunnen lopen.
Maar hier ging ik niet zo maar mee akkoord ,ik zou met al mijn kennis ,kunde en inzet terug komen.
Dit moest ik zelf doen dat was wel duidelijk ,een dokter die me naar thuisartsen.net verwijst en een fysio waar ik ook geen klote aan had.
Zou me eigen nog kwaad kunnen maken om die imbeciel die de ballen verstand had van wat ik op dat moment mankeerde.
En een soort van boos op me werd omdat ik hem uit ging leggen wat het verschil was tussen hielspoor en een ontsteking ,wat dacht ik wel niet.
Maar dat is allemaal geschiedenis.
De Petzl nighttrail was een eerste mijlpaal dit was weer de eerste “wedstrijd” die ik zonder problemen liep.
Ik was hier zo blij mee dat het start nr en de medaille dingen waar ik normaal niet veel omgeef onder het glas van de salon tafel lagen.
Vervolgens de Sallandtrail en Hollen door de Bollen waar ik op een eerste zonnige dag weer eens echt snel kon, natuurlijk geen top tijd maar toch.
Een week later de 60 van Castricum ,zwaar maar ik flikte het hem wel.
Nog wat kleine wedstrijdjes die ik rustig uitliep maar waar ik wel voelde dat er progressie in zat.
Ik had een plan ,ik voerde het uit en zag dat het werkte.
Ergens deed ik iets heel goed ,en hierdoor werd ik nog meer vastberaden ,ik beet me er meer in vast.
Ik begon een plan uit te zetten naar een uiteindelijk doel.
En begon zelfs aan een opleiding sportpsychologie , omdat ik dit nodig denk te hebben om mijn doel te bereiken.
En toen het voorlopig hoogtepunt de Peneda Geres Trail Adventure in Portugal.
Ik ging er alleen heen ,Karin zou thuis blijven vanwege familie omstandigheden.
Deze meerdaagse van 7 dagen en een bonus etappe over 230km zou ik alleen maar uitlopen, niet meer en niet minder.
Deze week was ronduit geweldig de organisatie is perfect Carlos Sa heeft hier zo’n mooi evenement neer gezet.
Er is dan ook helemaal niets op aan te merken .
En als je dan ook nog eens in een prachtig natuurgebied loopt met mensen van van 33 nationaliteiten die als een familie samen met iets bezig zijn wat hun verbind.
Namelijk lopen op een heel afwisselend soms heel zwaar parcours waar je altijd weer verrast werd omdat er weer ergens een addertje onder het gras zat.
Mijn PGTA 2018 ging heel goed en toen ik de op de na laatste dag eens naar het uitslagenlijst keek zag ik dat ik 20e overall stond van de 72.
Ik zag dat ik minimaal 9 min goed moest maken om 18e te worden ,meer zat er niet in.
En dan komt toch dat beetje competitieve in mij naar voren.
Die laatste etappe heb ik in de afdaling alles op alles gezet en maakte 11 min goed, 18e dus, nergens goed voor maar wel een goed gevoel.
Het gaat te ver om hier de hele PGTA te verslaan ik heb hier het één en ander over op Facebook gezet incl heel veel foto’s .
Het was weer een geweldige ervaring.
De race was mooi, maar ook het goede gevoel was nu weer terug.
De benen voelden beter als ooit en plannen voor de komende tijd werden concreter.
Deze stap was gezet ,nu de volgende.
Voor deze volgende stap ging ik naar de Mud Sweat Trail store om een paar Hoka
One One Elevon te kopen comfortabele schoenen voor de lange afstand.
En morgen ga ik de volgende stap zetten op weg naar de rest.
Een wedstrijd over 50km, een beetje als test cq training ,kijken of ik een bepaald tempo al aan kan op deze afstand.
Ik verwacht dat dit wel kan want de lat ligt niet te hoog.
Stap voor stap ga ik verder, morgen een stapje en dan morgenavond als ik gedaan heb wat ik moet doen, de volgende stap; inschrijven voor weer een stapje verder.
Meer gemotiveerd dan ooit ,nog nooit zoveel zin gehad om te lopen .
Lopen maar wel met het koppie ,met een plan en een doel.

Relax and sit back.
Wordt vervolgd.

sit

Advertenties