Vakantie en trainen in Embrun Frankrijk

Eigenlijk waren we van plan om naar Luxemburg te gaan ,lekker een weekje of twee trainen.
Maar het weer zag er steeds zorgelijker uit.
Iedere dag ,ieder moment een blik op buienradar of weer online zag er beroerder uit of soms ineens weer beter , die gasten kunnen zelf niet meer als een dag achteruit voorspellen.
En dus besloten we geen risico te nemen, ik had zin in vakantie ,ik mag zelfs wel zeggen dat ik er aan toe was ook.
Maar twee weken in de regen, of in ieder geval regendreiging te zitten ,nee dat gingen we dus maar niet doen.
Met een tentje op vakantie is leuk maar niet onder deze omstandigheden.
Dus op een avond twee laptops één met googlemaps  en één met een weer site.
Eerst riep ik laten we dan naar het oosten gaan Hongarije, Tsjechië ,land klimaat meestal goed.
Maar ja wel minimaal 1100km voor begin Tsjechië of bijna 1400km voor het Balatonmeer in Hongarije.
Verder zoeken naar het zuiden misschien?
Spanje? te ver.
Frankrijk dan , zelf ben ik nooit echt in Frankrijk geweest alleen erdoorheen als we naar Spanje gingen of naar Ierland.
Karin had wel Frankrijk ervaring .
Nu was het zoeken op de weersite, plaatsnaam zoeken  op googlemaps  dan invullen in weersite en vervolgens kijken wat de 14 daagse verwachting was voor de komende 14 dagen.
En zo kwamen we niet helemaal toevallig in Embrun terecht , niet helemaal toevallig omdat Karin hier ooit al eens was geweest.
Dag één de reis .
Ik vind auto rijden niet vervelend maar ik moet zeggen die betaalde route hoeft van mij niet.
Het eerste stuk van huis naar de betaalde route ging lekker ,we waren heel vroeg weg gegaan.
En we konden lekker door rijden.
En na de betaalde route veraste de Tom Tom ons een paar keer op een wel heel spannende shortcut.
Terreinwagen vereist , maar met een Opeltje Karl en een beetje overmoed ook prima te doen.
Mijn eerste aanblik van de Alpen  gaven me een brok in de keel en met een lichte vorm van emotie zat ik achter het stuur.
Jeetje ik had al vele bergen gezien maar wat waren deze mooi ,wat een schoonheid ,en hoe bijzonder dat we hier straks gingen lopen.
Uiteindelijk natuurlijk veilig op de camping aan gekomen .
Ik ben een voorstander van campings waar je nog net niet in de bosjes hoeft te schijten.
Hier bedoel ik mee zo goed als geen faciliteiten ,geen kinderanimatie enz.
Een heel leuke bijkomstigheid was dat de Embrunman triatlon de 15e zou zijn, een vermaarde loodzware triathlon.
En dus ook heel veel sportmensen op de camping, altijd leuk toch dat bijzondere sfeertje.
De eerste avond na een stukje wandelen en een kleine verkenning van de omgeving kropen we onze tent in ,moe maar voldaan.

Dag twee
De eerste ochtend ontwaakten we na een heerlijke nacht slaap.
Alle vermoeidheid van de dingen van de eigenlijk laatste weken in Nederland hopen we straks hier in Frankrijk achter te laten.
Na een bakkie koffie gingen we voor de eerste keer de bergen in.
Zo gaaf eerst wat rustig aan naar een eerste dorpje Baratier en daar linksaf steil naar boven een straatje in.
Even deed dit me aan Portugal denken, maar wat verder volgde is niet te omschrijven , grindpaden zoals ik tot nu toe alleen Bij de Mud Sweat Trailstore op de testbaan had gezien en gevoeld.
Echt steile klimmen ,prachtige vergezichten .
Tot we op ongeveer 1700mtr op een uitkijkpunt kwamen ,wat een mooi uitzicht.
En dan naar beneden mooie gravel paden hard harder hardst ,dit kan, ik dit vind ik zo leuk .
Heel geconcentreerd met een bloedgang naar beneden ,even niet opletten kan je zo maar een gezwikte enkel  opleveren .
En dan bij iedere splitsing even wachten op Karin en dan weer verder na 14km waren we weer bij de tent .
Douchen en dan deel twee van de dag chillen.

 

Dag drie .

Om een uur of zeven ging de wekker het was de 15e de dag van de Embrunman een triathlon waar de organisatie zelf van zegt dat dit de zwaarste ter wereld is.
En ik geloof het gerust , wat een parcours ,dat zwemmen zal wel maar fietsen in deze omgeving en een beklimming van de Col d’Izoard mooi dat zeker maar zwaar , ik moet er niet aan denken en dan nog even een marathon lopen waarvan ik ook vermoed dat het parcours niet echt simpel is.
Ik moet dan ook zeggen dat ik vol respect naar de mannen en vrouwen die bezig waren met dit helden verhaal heb gekeken.
Nu moet ik zeggen dat ik dat na een paar dagen toch al heb voor de vele wielrenners die ik hier zie.
Het is niet alleen zwaar hier te fietsen maar ook nog eens gevaarlijk althans door mijn ogen gezien.
Al het verkeer hier dat vaak heel netjes rekening houden met fietsers en lopers langs de weg .
Maar je loopt of fiets toch maar aan de rand van best drukke wegen.
Eigenlijk wilde ik de middag gebruiken om van Baratier naar les Orres te lopen 14km bergop met een hoogte verschil van 800mtr.
Maar na 3 keer heen en weer van van Baratier naar Embrun te zijn gelopen 3 keer 4km dus  .
Eerst om naar de triathlon te gaan toen om mijn pet te halen omdat de zon mijn kale kop aan het stoven was en later nog een keer omdat we de eerste lopers van de hele triathlon wilde zien.
Was ik er wel een beetje klaar mee deze dag en zijn we ‘smiddags lekker voor of eigenlijk naast de tent in de schaduw gaan liggen lezen ,ook lekker uit eindelijk is het ook vakantie en de berg loopt niet weg.
Morgen ochtend dan maar naar les Orres ,dan is ook de temperatuur waarschijnlijk wat vriendelijker.

 

Dag vier

Eigenlijk waren we al wakker voor dat de wekker zou gaan om 7 uur.
Tja Karin en ik zijn eigenlijk een beetje het zelfde slapen kan altijd nog dagen zijn toch al vaak te kort.
Vanmorgen zou ik dus naar les Orres lopen die 14km berg op goed voor 800 hm.
Het eerste stuk zou Karin met me mee lopen maar na een kilometer scheiden onze wegen zich.
Karin zou een eigen stuk lopen en ik over de weg naar boven.
Omdat ik over de weg zou lopen had ik gekozen voor de Hoka Tracer een beetje met voor bedachte rade.
Ik wilde wel eens kijken hoe deze schoenen zouden bevallen op de lange afstand .
Ik heb namelijk voor een wedstrijd van 100km een beetje een schoenen probleem ,of eigenlijk weet ik het nog even niet hoe mijn voeten het gaan doen op de lange afstand.
Dit zou een mooie test zijn.
Ik begon makkelijk aan de klim, een klim met vele haarspeld bochten.
Het verkeer was soms best eng al die auto’s die voorbij komen op zo’n smalle weg.
Maar de automobilisten gaan meestal heel netjes voor me opzij.
Grappig is het als ik achter me een fietser aan zie komen ploeteren.
Als ze eenmaal bij me zijn wat soms best lang duurt kan ik het niet laten om even een tikje te versnellen en aan te haken.
Mannen op fietsen van enkele duizenden euro’s soms die ik gewoon kan bijhouden.
Maar uiteindelijk moet ik ze natuurlijk gewoon laten gaan.
Heel soms ga ik even stil staan ,niet om uit te rusten maar om even om me heen te kijken.
Dit wil niet echt lukken tijdens het lopen daar concentratie vereist is.
Eenmaal boven pak ik nog een paar kleine haarspeld bochten extra gewoon omdat ik wil weten wat er daar is .
Kan ik daar een trail op?
Dat is het plan voor morgen ,en je kan maar beter goed voorbereid zijn.
En dan naar beneden , ik kan harder maar niet voluit dat wil gewoon niet lukken 14km de klappen van de landing opvangen met je voeten .
Maar tussen de 4:30 en de 5:30 loopt dit heel makkelijk weg.
Ik geniet van de dalende wielrenners er is er zelfs één die het onderschrift bij de tour niet heeft gelezen , iets van dont try this at home.
Deze schiet zittend op de stang met een noodgang voorbij .
Ik bedenk dat ik dit ook best gaaf zou vinden ,nee niet zo naar beneden maar wel dat klimmen en dalen op de racefiets.
Maar zeker niet op een berg waar ook auto’s rijden dat zou ik echt niet durven.
Ook mooi de tegemoet komende fietsers we zeggen elkaar gedag en je merkt dit is iets van sporters onder elkaar.
Ik bedenk  dat je vaak hoort Frankrijk is een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen.
Mijn ervaring is tot nu toe anders iedereen is even vriendelijk .
Eenmaal terug op de camping ga ik eerst even douchen  en daarna eten we wat.
Met de auto halen we wat boodschappen en vervolgens gaan we wandelen.
Karin had bedacht dat als we rechts om zouden lopen dit een mooie route zou zijn richting Embrun.
Een pokke eindlopen later zaten we eindelijk op het terras op een mooi plein in het city center.
Ik overweeg Karin op marktplaats te zetten hoe durft ze een man die ´s morgens nog 29km heeft hardgelopen nog even 8km te laten wandelen.

 

Dag vijf.

’s Morgens uurtje of zeven  ging de wekker weer , het plan voor vandaag was naar Les Orres 1800 mtr rijden en vandaar de trails op te gaan naar Col d’Aupillon 2800 mtr .
Vanuit Les Orres  bleek al vrij snel dat hardlopen wel ging maar niet heel makkelijk en redelijk snel moest er gewandeld worden.
Mooie trails door een pracht omgeving, eerste doel was Lac ste.Margarita een bergmeertje.
De route er naar toe was voornamelijk door de bossen over een redelijk hard te belopen pad.
Net voor het meertje kwamen we een Frans trailende dame tegen die van Karin en mij samen een paar foto’s maakte op een  bruggetje van boomstammen.
Bij het meer aangekomen deden wij het zelfde terug en scheiden onze wegen zij ging naar een col op 2200 met en wij gingen naar de Col d’Aupillon van 2800 mtr
Het pad naar de Col werd al snel lastig paden van stenen over randjes.
En toen belanden we midden in een schaapskudde ,de schaapherder van dienst een vrouw van in de twintig  denk ik , misschien een studente die dit er bij doet in de vakantie.
Zij vroeg ons rustig aan te doen tussen de schapen en er was een hond die niet goed tegen onverwachte bewegingen kon .
Nu hadden we dit zelf ook al bedacht je wil zo’n kudde niet laten schrikken.
De hond bleef rustig liggen soms voor je voeten zodat je over hem heen moest stappen ,niets aan de hand dus.
Toen we de kudde eenmaal gepasseerd waren begon het serieuze trail werk.
Karin had hier wat te overwinnen , maar ja blijven zitten is geen optie dus niet zeuren en door gaan.
Na stevig ploeteren kwamen we boven .
Hoe nu verder, of terug gaan via de zelfde weg of aan de andere kant naar beneden.
De kaart die we bij ons hadden kon ons niet verder helpen .
Maar het zag er naar uit dat je als het ware de berg zou ronden.
Steeds linksaf zou ons weer in les Orres brengen.
We begonnen de afdaling die was stijl en voor Karin best eng.
Onder ons lagen een stukken sneeuw ,ongelofelijk dat dat hier nog lag op deze plek was het toch zeker rond de twintig graden.
We gingen door naar beneden ,in Portugal had ik geleerd dat wandelaars in de bergen vaak stapeltjes stenen maakte die de route markeerde .
Hier maakte we nu dankbaar gebruik van zodat we niet ineens voor een afgrond kwamen die niet te nemen was maar op een soort van pad bleven.
Karin begon te twijfelen ,hoe ver zou het nog zijn?
Tja dat weet niemand maar gewoon het pad om de berg blijven volgen.
Hardlopen was er al lang niet meer bij eigenlijk omdat Karin niet wist hoe lang we nog zouden moeten .
Ik had het vermoeden waar we uit zouden komen , ergens zouden we bij de weg moeten komen.
Achteraf had ik gelijk , op dat moment kozen we er voor een pad links af te nemen dat ons op een schitterend pad naar la Station zou voeren en zo kwamen we weer in les Orres uit.
Een prachtige tocht  25km en veel meer dan 1000 hm wat ik niet kon checken op mijn horloge.
Mijn Polar geeft een meervoud aan hoogte meters aan ,best jammer maar dat hoogte meter dingetje van mijn Polar is echt ruk.

 
 
Dag Zes

Vandaag hebben we een rustdag ingepland ,de dagen zijn wat lopen best pittig.
Voor mij voornamelijk het wandelen waar ik zo slecht in ben ,maar het begint te wennen.
De klimmetjes voelen prima zeker als ik ze kan hardlopen en de prachtige omgeving maakt veel goed.
De hele dag doen we vandaag eigenlijk weinig heerlijk voor de tent lezen even met de auto weg om boodschappen te doen en dan weer lekker voor de tent .
Het is een hele warme dag vandaag 32 graden  en er dreigt regen maar de regen zal niet meer zijn dan een paar spetters.
Maar de prachtige dreigende wolken zijn er niet minder om , best een mooi gezicht zo tussen die bergen.
Tja en op zo’n rustdag praat je wat en kan je mooi dingen relativeren.
Eigenlijk zou ik de laatste dag van de vakantie besluiten of ik nog één keer de 100 in Winschoten zou gaan lopen.
Ik had plannen ,maar heel diep in mijn hart twijfelde ik of ik het echt wel wilde.
Karin had al dat idee en vroeg het me ,waarom?
Waarom zou je nog ,wil je het echt nog wel?
Het antwoord was na wikken en wegen nee eigenlijk niet ,ja ik wilde wel nog één keer een knappe tijd lopen dat wel.
Maar eigenlijk had ik geen zin in die tien rondjes.
Als ik dan mag kiezen doe ik liever iets op de trails zoals de afgelopen week.
En dat hoeft echt niet steeds in het buitenland ook in Nederland kun je prachtig lopen in de natuur.
Ik bedoel hoe vaak loop ik niet heerlijk in de duinen.
Dus knoop doorgehakt nee ik ga niet naar Winschoten.

 

Dag zeven.

We worden wakker ,het is nog donker in de tent .
Dat wil zeggen we zien de zon niet schijnen ,de tent staat op een prima plek maar als de zon op komt schijnt hij niet op de tent.
Gevolg geen zin om er uit te gaan  ,gelukkig ,nou ja gelukkig.
Zorgt de natuur er voor dat ik toch wel mijn bed uit moet om te doen wat ik al twee  keer eerder moest deze nacht.
Naar de wc , en dat is wel zo waardeloos thuis is dat een meter of 5 maar hier eerst een soort van aankleden.
Je wil immers niemand laten schrikken.
Dan onder een overigens fantastische sterren hemel een meter of 150 lopen naar een wc dan snel weer terug uitkleden en door slapen.
Tja ook dat is kamperen.
Maar nu om 8:00 een uur later als we anders doen weer naar buiten en ja hoor hij is er echt de zon.
Tjonge wat ben ik blij dat we er voor gekozen hebben hier heen te gaan ,heerlijk dat weer .
Om 9:30 na eerst een bakkie koffie gaan we er weer op uit.
Karin had iets gezien of wist wat ,weet ik veel maar daar gingen we dus heen.
De pic de Morgon door mij als snel genoemd de pic de Mongol.
Die route was het niet helemaal ,zeker mooi maar met vage onbekende bestemming.
Via een pittige klim weer niet te hardlopen door een soort oerbos
Kwamen bij een Abdij mooi om te zien en daarna gingen we een pad in met onbekende bestemming.
We dachten….. enz heel veel kilometers later over bruggetjes mooie watervallen en diep uitgesleten stromen .
Waren we best hoog in de bergen maar verder gaan leek niet handig dan gingen we steeds verder de verkeerde kant op.
Als we de zon op 2uur hielden zouden we goed gaan alleen was hier de uitgesleten stroom met onbegaanbare wallen kanten .
Dus besloten we terug te gaan naar de Abdij
Dit ging lekker wat we eerst geklommen hadden konden we nu dalen en dat gaat toch een stuk prettiger kan ik je zeggen .
Dat we zoveel geklommen hadden was ons niet opgevallen.
Uiteindelijk  kwamen we via de weg weer terug op de camping waar Karin ons trakteerde op een ijsje.
Ja met mij kun je gerust een stukje lopen maar er zijn vaak verassingen Karin is er inmiddels aan gewend ,en schijnt het zelfs leuk te vinden.
Al kan ze wel een beetje slecht tegen het onbekende ,ze heeft graag alles onder controle .
Maar helaas dat kun je met mij gerust vergeten.
En het komt altijd goed.
‘middags weer heerlijk voor de tent lekker lezen en samen kokkerellen op de éénpitter waar we best nog iets heel lekkers mee op tafel kunnen krijgen.

 

Dag acht.

Ok doel van de vakantie als we volgens plan naar Luxemburg zouden gaan was trainen en uitrusten.
Na een paar enerverende weken was die rust best wel even nodig.
Nu in Embrun is het trainen nog net even mooier en hopelijk beter.
Ik ga er vanuit dat de omstandigheden bijna het zelfde zijn als in oktober in Italië alleen verwacht ik dat het weer niet zo mooi zal zijn als nu hier.
Vandaag is de bedoeling maar eens niet de bergen in te gaan en een rondje van ongeveer  10km over een redelijk vlak parcours in Pittig tempo te lopen.
Dat redelijk vlak houd in dat er twee stevige klimmetjes in zitten en een stukje dalen.
De eerste kilometer was best wel even wennen maar al snel liep ik met 4:50/km heel lekker ontspannen.
Een maal een Rivier over kom ik te lopen over het fiets parcours van de Franse jongeren kampioenschappen triathlon .
Leuk om te zien ik loop de fietsers tegemoet .
Op ongeveer de helft kom ik bij het parc fermee  en kom gelijk op te lopen met de lopers van de triathlon ik loop achter twee jongens en probeer er bij te komen.
Maar ik kom niet dichter en ze lopen ook niet bij me weg 4:06/km ik zou harder moeten kunnen maar de warmte laat het niet toe ,dit is voor dit moment even de max.
Niet gek voor een ouwe … toch?
Bij het keer punt ga ik rechtdoor om het meertje heen en krijg een pittige klim maar kan het tempo onder de 5:30 houden .
Een afdaling een paar rotondes en weer een klim en dan ben ik er weer 11km heerlijk gelopen.
De rest van de dag gaan we chillen ,heerlijk genieten van de zon en lekker lezen.
Uiteindelijk was het rust en trainen.

 

Dag negen .

 

Het is leuk hoor samen de trails te verkennen ,maar ik moet ook nog een soort van trainen.
Een eerste dingetje dat getraind moet worden is het wandelen berg op.
Tja dat is makkelijk samen te doen ,maar een volgende dingetje is op tempo naar boven en heel erg op tempo naar beneden.
Dus zo besloten we op mijn verjaardag bij Baratier naar boven te gaan dat hadden we al een keer gedaan maar we zouden dat nu andersom doen, het grindpad wat we eerder naar beneden hadden gedaan leende zich prima om hardlopend naar boven te gaan.
Ervan uitgaande dat de route nogal simpel was  zou ik van het begin van het grindpad in één keer door trekken naar boven en daar op Karin wachten.
Maar na een paar haarspeld bochten zag ik dat ik al ver op Karin vooruit was.
Toen diende zich een splitsing aan het rechte pad leek het huidige pad te blijven en linker pad ging iets naar beneden.
Wat te doen?
Op Karin wachten?
Ik besloot door te gaan ze zou het ook wel zien, ik ging door bocht, bocht nog een bocht jeetje ik dacht dat ik er al bijna was.
Een boomstam uit de berg waar water uit kwam ,had ik dit al eerder gezien?
Weer een bocht ik begon te twijfelen maar besloot toch door te gaan .
En toen bleek dat ik de juiste keuze had gemaakt ,ik was bij het uitzicht punt.
Na een tijdje wachten geen Karin ,ik besloot te gaan dalen.
Dalen is toch anders als klimmen ,nu begreep ik het als je daalt heb je alleen maar zicht op een paar meter voor je.
Om je heen kijken kan fataal zijn je een misstap laten maken met gevolgen.
En je gaat natuurlijk veel harder ,dus lijkt de afstand een eitje.
Ik maakte me best een beetje zorgen over Karin ,wat als ze de verkeerde afslag had genomen?
Ik zou in ieder geval naar de camping terug lopen en met mijn telefoon naar Karin appen.
Na een tijdje zag ik op een wat langer recht stuk Karin lopen onderweg naar beneden ,beetje gas bij en even roepen .
He he we waren weer samen ,na afloop bleek dat Karin bijna het zelfde had gedacht op de zelfde lek als ik maar waar ik besloot nog een stukje door te gaan besloot zij terug te gaan ook naar de camping.
Ze was tot 700mtr van het uitkijkpunt gekomen.
‘smiddags weer heerlijk niks doen beetje voor de tent liggen genieten van het schitterende weer en een goed boek.
‘savonds trakteerde Karin me op een heerlijk etentje voor mijn verjaardag in Baretier en heel uitgebreid voorgerecht en een overheerlijke Forel onder het genot van een Pelfort blond .
Een prima verjaardag zo.

 

Dag tien,

 

Vandaag zouden we met de auto naar Chateau Roux om vanaf daar naar een waterval te lopen.
Dat ding zou een meter of 30 hoog zijn en best de moeite van het bekijken waard zijn.
Dus zo parkeerde ik de auto bij de plaatselijke kerk.
En we begonnen direct al aan een niet te hardlopen klim de trend van de rest van de route 7,2 kilometer bergop.
Dus 7,2 km wandelen.
Maar dit was zeker geen straf wat was het hier mooi we liepen tussen twee gigantische bergen door waar tussen een riviertje stroomde.
We kwamen steeds dichter bij het riviertje te lopen ,waar het riviertje eerst nog een meter of twintig diep lag was deze op het einde gelijk met ons.
De bergen rechts van ons waren zo ruig zo mooi ergen zagen we een soort van punten omhoogsteken ,heel bijzonder .
Eenmaal boven natuurlijk even naar de waterval kijken ,maar al snel had ik het wel gezien.
Je kon er namelijk ook met de auto komen en het was er daarom best druk.
Althans ik vond het druk en dat is al snel.
Ik had het idee opgevat om ergens in de stroom te gaan zitten je had er een soort helderblauwe poeltjes die prima als bad konden dienen.
En als het ergens rustig was zou ik er gewoon in gaan zitten in mijn blote reet.
Op een gegeven moment hadden we een plek gevonden goed genoeg voor dit doel dus eerst schoenen sokken en shirt uit en voor de rest uitging eerst nog maar even voelen .
En het was koud ,nee echt koud dus dat bloot verhaal ben ik maar snel vergeten en tot mijn knieën het koude water in.
Anders was maatje pink toch zo overdreven geweest als ik er uit zou komen.
Daarna weer aankleden en verder.
Op een gegeven moment op een stuk pad van grind en stenen komen er twee auto’s van achteren een Nederlandse ZZP bus en  een personenwagen ook Nederlanders ik laat ze eerst voorbij.
Maar geef daarna gas en met 2:45/km kan ik ze bijna inhalen tot dat ze weer op asfalt komen en bij me wegreden ,kinderen verbaast omgekeerd op de achterbank kijken wat voor een dwaas daar nou liep.
En al snel zijn we weer in het dorpje waar we natuurlijk eerst weer verkeerd liepen ,maar vervolgens toch weer bij de auto aankwamen.
Nog even een wandelingetje door het dorp maar met één kerk en een kroeg was dat snel bekeken.
Wel genoten wan deze schitterede wandeling en gave afdaling.
Tja en ‘s middags  ,het wordt wat van het zelfde maar o zo lekker.

 

Dag elf.

 

Vandaag staat in het teken van de korte snelle training.
Gewoon even een rondje van een kilometer of elf met twee kleine klimmetjes en verder redelijk vlak.
Het gaat wel lekker na de vele kilometers klimmen en dalen zit er nog best een beetje snelheid in.
Daarna bestaat de dag eigenlijk uit boodschappen doen en lekker rond de tent hangen.
Tot dat het eten gemaakt moest worden.
Op het menu stond een gemarineerd varkenslapje en een salade.
Maar toen ik het vlees op de gas bbq wilde leggen ,wilde de elektrische ontsteking het niet doen de boel was met het schoonmaken waarschijnlijk nat geworden.
Hoe nu?
Karin besloot bij onze Franse buren te vragen of ze misschien vuur hadden en de  buurman kwam even helpen de bbq aan te steken ,wie zeiden er ook al weer dat Frankrijk een mooi land was alleen jammer dat er Fransen wonen?
Uiteindelijk best lekker gegeten tja het blijft natuurlijk behelpen op zo’n één pittertje.

 

Dag twaalf.

Vannacht schrokken we beiden wakker; een raar geluid onder ons hoofd wekte ons.
Wat kon dit nu zijn?
Eerst dacht ik een aardbeving of was het een mol die net onder ons luchtbed zijn kop opstak, ik had het in ieder geval niet gedroomd  of Karin en ik moesten in de zelfde droom zitten.
Ik probeerde weer te slapen draaien en nog eens draaien ik lag niet echt lekker maar wat het nou was?
‘s morgens na dat ik met pijn in mijn rug wakker werd zag ik wat er aan de hand was.
Een tussenschot van een compartiment van ons antieke luchtbed was los gesprongen of zo en als een soort elastiek dat springt losgeschoten ,vandaar dat geluid.
Later toen ik het bed omgedraaid had gebeurde dit nog een keer ,en toen wist ik het zeker , hier waren we wakker van geworden en omdat er een grote bult was ontstaan sliep ik niet lekker meer.
De training als je het zo mag noemen bestond uit de berg oplopen naar het uitkijkpunt en dan kijken of we nog verder omhoog konden.
Na twee kilometer werd hardlopen zwaar reden was niet de helling die had ik immers al eerder hardlopend gedaan.
Maar de luchtvochtigheid was enorm, er was regen voorspeld en onweer ,maar pas einde van de middag.
Dus rennen werd wandelen en na 8,7km waren we boven even naar het uitkijk punt en dan verder.
Maar verder was niet ver meer.
Terug zouden we over een smalle single track gaan ,die hadden we al een keer berg op genomen.
Maar naar beneden bleek een echte uitdaging ,voor mij goed te doen al was het soms spannend.
Maar voor Karin met d’r hoogte vrees een ander verhaal ,al heeft ze het echt heel knap gedaan.
Voor mij betekende dit steeds een stukje gas er op en dan even wachten tot Karin weer in beeld was.
Zodat ik in de buurt zou zijn als ze in de problemen zou komen.
Maar op één keer  dubbele Rietberger na ging alles prima ze kwam in ieder geval weer met haar neus naar de goede kant uit.
Na 5km dalen waren we weer beneden.
Karin had weer een goed idee ,en ik had beter moeten weten ,inmiddels weet ik waar Karin d’r ideeën toe leiden.
Er was een pad over een dijkje en die zou ook naar de camping leiden ,alleen moest je nog even de rivier over maar dat was goed te doen.
Nou ja dat dacht ze ,bleek later.
Ik was er wel klaar mee ik ging niet weer terug lopen je bent trailer of je bent het niet.
Karin is terug gelopen dijkje over terug de route op naar de camping .
Ik was eerder ,met natte voeten dat dan weer wel.
Daarna weer zelfde laken een pak heerlijk lezen even schuilen in de tent omdat de onweer iets vroeger dan voorspeld in alle hevigheid losbrak .
Maar dat was maar even en daarna scheen het zonnetje.
Na het eten wilde Karin even in Baratier naar een marktje lopen misschien wat fruit scoren en een lekker kaasje.
Ik zeg nog onderweg laat je nou niet overhalen dingen te proeven en probeer voor één keer eens niet overal in geïnteresseerd te zijn.
De eerste kraam was een kraam met Nougat en olijven ,ik kijk even, wil je proeven?
Uit eindelijk koop ik een stukje nougat voor 15 euro tja ik vond het een beetje lullig nee te zeggen .
Ik schaam me zelfs een beetje, zeker als Karin me uitlacht.
Sukkel

Dag dertien

 

Vandaag wilde we naar Mont Dauphin om daar even wat rond te kijken .
De weg er naar toe was al fantastisch, er was zelfs sneeuw te zien op sommige bergen.
Wat is het hier toch ongelofelijk  mooi.
Bij Mont Dauphin staat een fort uit 1600 daar zijn we even doorheen gelopen.
Al eerder had ik me uitgelaten dat het me opviel dat die Fransen toch weinig commercieel waren.
Bij ons zou op een bergtop toch minimaal een ijsboer staan maar hier niet ,nergens.
Ja later op Col de Vars was een soort koffietentje.
Maar bij dit fort hadden ze het wel begrepen als je de historische tuin wilde bekijken moest je betalen.
Dat gold ook voor de kerk ,en zo waarschijnlijk meer ,maar betalen doe ik liever niet aan dus van buiten was die ouwe rommel ook best mooi.
Eigenlijk wilden we hier in de omgeving nog een stukje gaan hardlopen ,we hadden de spullen aan en bij ons.
Maar ik had er vandaag gewoon geen zin in ,en dus deden we het gewoon niet.
En dat is mooi.
De hele insteek van deze vakantie is vrijheid ,met beperkte middelen  lekker ontspannen genieten.
Koken op een éénpittertje met minimale middelen.
De garderobe was beperkt en eigenlijk koste het ook allemaal niet veel.
Maar wat is het gevoel van die vrijheid lekker ,een heel jaar dingen moeten waar je al dan niet achterstaat.
Tja soms moet je dingen doen die gewoon moeten om te kunnen leven .
Maar wat is het dan heerlijk om dat even allemaal naast je neer te leggen en samen te kunnen doen wat we gewoon leuk vinden.
Er zullen best mensen zijn die dit saai vinden en liever op een terras zitten of op het strand; prima.
Maar persoonlijk zit ik liever op een camping als dit ,zo’n ding met de nodige faciliteiten maar meer ook niet.
Maar helaas aan alles komt een einde morgen nog één dagje en dan is het weer voorbij.
Terug naar het gewone leven.
Ik mag nog een weekje afkicken thuis maar dan is het weer echt over het was in ieder geval geweldig.
Morgen nog één keer een snelle training en dan zijn de volgende kilometers weer op Nederlandse bodem .
Tja aan alles komt een einde ,maar het is al bijna zeker ,volgend jaar weer zelfde plek gewoon omdat we nog lang niet overal hebben gelopen en ook nog lang niet alles hebben gezien.
Na een goede reis weer thuis.
Mooie bijkomstigheid na een mooie twee weken trainen en uitrusten in Embrun is dat ik na afloop gewoon 5 kilo lichter ben.
5 kilo minder mee slepen dus ,nu gewoon de weg blijven volgen die ik ingegaan ben.
 

Advertenties