De Peneda Geres Advanture trail ,het verhaal.

Hoe het precies allemaal gegaan is weet ik niet meer , maar wat ik wel weet is dat dit idee niet direct van mezelf kwam.
Net als bijvoorbeeld een paar jaar geleden met de Rursee marathon was dit een product van iemand die dingen heel leuk vindt die ik ook leuk vindt.
Maar net even doortastender is dan ik en soms dingen zie op internet of op Facebook die ik niet zie of over het hoofd zie.
Zo kwam Karin op het idee dat de Peneda Geres adventure trail misschien wel een leuk idee was , er was namelijk de hele afstand 220km in 7 dagen maar ook de halve afstand in die 7 dagen en zelfs een hele 4 daagse en daar de helft van.
Wij besloten voor de hele en de halve 7 daagse te gaan.
De volgende stap was inschrijven ,de kosten waren te overzien en vrij regelen was ook te regelen ,voor mij wat makkelijker dan voor Karin .
En dan zou je denken dat je ook weet waar je aan begint.
Tja bij mij liggen zulke dingen vaak anders ik doe daar wat lang over misschien en ik kwam er pas na de inschrijving achter dat deze race wel eens wat meer van me zou kunnen vragen dan wat ik tot nu toe gedaan had.
Ik had na het zien van wat filmpjes op internet wel in de gaten dat dit nogal een technische trail was.
En besloot hier dan ook hard voor te gaan trainen veel naar het Buytenpark hier in Zoetermeer veel naar Bergenhoek en de duinen.
Maar op het einde werd ik ook nog even getroffen door een tegen werkend spiertje misschien wel door de vele trainingsarbeid op de heuveltjes of misschien toch te hard op de baan gelopen?
Perikelen met materiaal , schoenen die niet lekker zaten broekjes die niet fijn voelde , maar heel langzaam dacht ik dat ik er wel klaar voor was.
En met dat gevoel stapte ik dan ook samen met Karin op het vliegtuig naar Porto.
In Porto zouden we nog een dagje slapen en dan zouden we de volgende dag met de bus opgehaald worden om naar de eerste startplaats Ponta da Barca gebracht te worden.
Hier zouden we ‘s avonds starten met een nightrun ,een opwarmertje voor de rest van de week.
Gespannen ,dat wel stond ik aan de start .
Ik wilde rustig starten eerst maar eens kijken.
Maar na het startschot voelde het goed het parcours was eenvoudig en ik liep lekker de laatste 2 km waren tamelijk vlak en ik liep samen met een loper uit Groenland uitgedost in Kilt schouder aan schouder heel hard naar de finish.
Een mooi begin dacht ik zo.
De volgende dag , de marathon, weer rustig starten en toen berg op , en meer berg op.
Ik was verbaasd na een paar kilometer was ik een soort van gedesillusioneerd, wat was dit dit was heel anders dan bijvoorbeeld de Al Andalus ultimate trail .
Hier kon je niet hard lopen , ja kleine stukjes .
Had ik niet ooit gezegd dat als het hardlopen stopte voor mij de lol ook een beetje stopte?
Wat deed ik  hier dan?
Na een uur of 7 was ik bij de finish wat een trail , mijn voeten deden pijn en of ik het nou echt leuk vond?
De schoenen de Salomon S lab waren voor dit terrein duidelijk niet prettig te oncomfortabel te weinig demping ,vandaar die beurse voeten.
En ik besloot dan ook de volgende dag te starten op de Brooks Cascadia die voor dit terrein  beter geschikt waren.
Beide paar schoenen had ik van mijn loop maatje Jeroen, en de Brooks had ik eigenlijk niet eens mee willen nemen.
Ik had eerst gedacht aan een combinatie Salomon S lab en de Inov8 rocklight .
Achteraf ben ik blij dat ik anders besloten heb maar ik heb tijdens de race ook positieve verhalen gehoord over de Hoka’s Speedgoat .
Natuurlijk ik had genoten van de omgeving wat was het hier mooi maar echt lekker lopen nee dat nou ook weer niet.
Dit soort extremen kan je in Nederland niet trainen .
Ik besloot de volgende dag de korte afstand te gaan lopen om wat meer ontspannen te lopen en te leren hoe ik het beste met dit soort omstandig heden om moest gaan.
Dit kun je alleen maar leren door het te doen.
Rond om de wedstrijd was het ook een heel ander verhaal dan de Al Andalus , hier geen tentjes maar luxe hotels en verplaatst worden in bussen.
Maar ook minder ontspannen dan voor een tentje liggen dat reizen was best nog een gedoe.
Wat wel het zelfde was als bij Al Andalus is dat je met heel veel mensen een hele week heel intensief omgaat.
Ik heb dan ook weer genoten van de contacten met mede sporters veel mooie mensen uit vele verschillende landen.
Er waren Nederlanders die ik nog nooit eerder tegen was gekomen  maar wel al heel snel een klik mee was .
Maar ja hoe kan het ook anders als je allemaal de zelfde passie deelt.
Dat wil zeggen bijna de zelfde passie want in gesprekken bleek al snel dat ik nogal een rookie was op het echte trail gebied.
Verhalen over trails in de Alpen en Pyreneeën en meer spannende locaties hoorde ik met veel ontzag aan.
Nee dat was niets voor mij  .
Ik besloot dag 3 te starten op de “korte” afstand om te leren e te wennen ,en om te kijken of ik dit echt wel leuk kon gaan vinden.
Nu liep ik met als enige probleem het lastige parcours en de lengte was het probleem in ieder geval niet.
Dag vier maakte ik de zelfde keuze ,maar hier merkte ik dat alles beter ging ik begon het gevoel een beetje te krijgen.
Berg op kon ik nu ook sneller doen ,wandelend zoals bijna iedereen maar met het gebruik van de poles ging het goed en steeds beter.
Afdalen ging ook steeds beter ik ben normaal een goede daler maar hier was het parcours zo lastig dat dat ook enige oefening vergde.
Nogmaals hoe kun je dat in hemelsnaam trainen in ons vlakke Nederland.
Dag 5 ging ik weer voor de hele afstand.
Ik zou iedere meter van dit parcours kunnen beschrijven ,vertellen van de schitterende omgeving  , maar het is gewoon niet te doen.
Deze omgeving is prachtig de indrukken zijn heel bijzonder , en toch soms kon ik er niet genoeg van zien om de dood eenvoudige reden dat je zo geconcentreerd moest lopen.
Even om je heen kijken kon wel eens net genoeg zijn om een misstap te maken en op je snuit te vallen.
Eigenlijk best opvallend dat er helemaal geen ongelukken gebeuren tijdens toch zo’n pittige tocht.
Tegenwoordig leven we in een cultuur waar iedereen zich in dekt waar je voor alles gewaarschuwd wordt.
Dat de straat wel eens glad kan zijn omdat er geboend is en je dus heel misschien uit zou kunnen glijden of dat het misschien slim is dat je je hand aan de leuning houd van een trap, want stel je voor….
En hier nergens waarschuwingen hekjes leuningen enz , maar mensen die zelf nadenken en geen onnodige risico’s nemen gewoon door gezond verstand.
De laatste dag was er één met een klim waar ik over een kilometer 24 minuten deed ,dit zegt alles over hoe het terrein was.
Toen Barry van Oven me een echte trailer die hier voor de tweede keer was me vroeg hoe ik deze vond zei ik vol overtuiging dit was de hel.
En toch ik vond het een hele bijzonder race , ik heb heel bijzondere mensen ontmoet in het bijzonder Martin en Koos maar ook Barry Pim en Linda ja eigenlijk teveel om alle namen van op te noemen.
Zeer waarschijnlijk ,eigenlijk bijna zeker ben ik er volgend jaar weer bij misschien om samen met Koos Gorel als team te gaan lopen.
Ik weet nu wat me te wachten staat en ik heb er al over na gedacht hoe ik  me beter kan voorbereiden.
Ik weet nu wat voor materiaal ik het best kan gebruiken en volgend jaar dan maar eens echt een race lopen.
Één ding is zeker ik heb een super goed gevoel over gehouden van deze race de mensen de organisatie en het schitterende Portugal.
Voordeel was natuurlijk ook het schitterende weer dat we de hele week gehad hebben, het kan in deze periode ook heel anders zijn.
En dan is het zomaar een heel ander verhaal.
Dit is maar een heel klein stukje van het verhaal ik zou er een boek over kunnen schrijven.
Alle indrukken alle ervaringen alle mensen, het was gewoon zo veel zo mooi zo speciaal.

Advertenties