Een nachtje doorhalen op de 010 alp Night till dust

Iemand op mijn werk vroeg gisteren terwijl we naar de auto lopen.
Ga je nog wat doen dit weekeinde.
Mwa ja een stukje lopen.
Lopen als?
Als wandelen of hardlopen of…
Nee ik ga vanavond een nachtje hardlopen lopen op en om de Rotterdamse Alp.
Als het goed is een uurtje of 6.
O leuk.
En dat vindt je leuk?
Ja gaaf joh, apart om in het donker te lopen .
Met een aantal gelijk gestemde in de stille donkere nacht over smalle paadjes ,super gezellig.
Met een blik van ok dacht dat ik alles al gezien had stapte de collega in de auto.
’s Avonds bedacht ik misschien is het handig even vooruit te slapen.
Net als ploegendienst ,vroeger had ik nooit problemen met die nachtdienst dus verwachte ik dit nu ook niet.
Slapen ging bijna niet ik kon niet in slaap komen maar toen ik eenmaal sliep lag ik heerlijk.
Na een uurtje of twee slapen ging de wekker.
Ik overwoog hem uit te zetten en lekker door te slapen.
Maar nee ik zou immers lekker gaan lopen en dus kleedde ik me aan.
Voor het eerst dit jaar weer in een lange tight en shirt.
Het zou fris worden deze nacht.
In een kwartiertje was ik in Bergschenhoek, lekker rustig op de weg.
En toen ik aankwam waren er al een paar lopers en stond de tent die als verzorgingspost fungeerde er al .
Ik zette mijn kratje met wat spulletjes en een koeltas met wat biertjes voor na het lopen.
En rond 00:00 gingen we na enige uitleg door Dennis die weer een mooi rondje had bedacht en met rood witte lintjes had uitgezet gingen we van start.
Eerst een soort van samen de eerste ronde om even te kijken hoe het parcours was en daarna ieder voor zich.
De eerste drie ronde kon ik mooi doorlopen ,wat is het toch gaaf.
Soms flarden mist wat overigens best fris was .
En door het donker een beperkt klein wereldje en verder stil.
Hier en daar een geluidje van een beest of een ver geluid van een auto of geluiden van muziek en mensen ver weg.
Wat is dit lekker.
Dit zou ik veel meer willen gewoon een bos doorkruisen midden in de nacht gaaf maar alleen doe je dit niet snel alleen.
Stel dat je struikelt of erger dan is het fijn als er mensen in de buurt zijn .
Zoiets had ik verleden jaar in de duinen en toen was het verdomd handig dat ik samen met Jeroen was.
Nu was ik niet alleen maar toch alleen, wetende dat er nog 16 anderen waren gestart.
Bij de uitkijktoren had Dennis een schrijfblokje en potlood neergelegd hierop scheef je je naam en iedere ronde een streepje achter je naam en als je klaar was of stopte schreef je gewoon gestopt achter je naam.
Zo dat de andere wisten dat je niet nog ergens rondliep of in de problemen was maar lekker naar huis was en in je mandje lag.
Ronde na ronde vloog voorbij het parcours was heel afwisselend en voerde zelfs door een padloos bos.
Hier deed mijn hoofdlamp de Lupine Piko X4 SmartCore goed zijn best tijdens het lopen liep ik steeds met de lamp in de laagste stand maar in dit kreupelhout deed ik hem vol aan en deden de 1800 lumen zijn werk en kon ik makkelijk drie lintjes vooruit kijken dan lijkt het ineens wel dag.
Na vier rondjes kijk ik op het kladblokje we zijn nog met vier man aan het lopen en ik besluit dat het na 32km en vijf uur wel mooi geweest is.
Ik schrijf op gestopt en wandel naar beneden naar de verzorgingspost kleed me om het is immers best koud en ik wacht op de anderen Dennis en nog iemand besluiten nog een 5e ronde te lopen om de lintjes op te ruimen.
En Mike loopt nog ergens rond , die ging makkelijk vandaag zeg, die is al met ronde vijf bezig en ik denk dat hij snel komt.
Uiteindelijk nog even gezellig na praten onder het genot van een biertje of anders.
De boel opruimen en dit was het dan weer , er wordt al weer gedacht aan een volgende editie.
één ver uit mijn comfortzone, een winter editie maar dit is te mooi om niet te gaan.
Was weer super geregeld en georganiseerd .
Fijn om er bij te kunnen zijn.

 https://www.strava.com/activities/1915301711/embed/33f612271421837b4843ea13f76d9ae55652ce10

Advertenties

De Zeeuwsekust marathon en de Devils trail in één weekeinde

PK100180

18 september in de avond krijg ik een berichtje op Facebook van een collega.
Of ik misschien zin had om in plaats van hem de Zeeuwsekust marathon te lopen.
Een blessure en daardoor te weinig training deden hem besluiten zelf maar niet van start te gaan.
De Zeeuwse kustmarathon is dan ook niet zo maar een marathon ,hij is best zwaar.
Ik had hem al drie maal eerder gelopen en wist wat ik kon verwachten.
Ik gaf aan dat ik er even naar moest kijken ,kijken of het wel paste en of Karin mee kon.
Zo’n punt naar punt marathon is best lastig en ik vindt het prettig om dan iemand met een auto bij je te hebben ,zodat je niet met zo’n bus hoeft.
Volgend dingetje was dat ik de volgende dag de Devilstrail zou lopen 16km.
Maar ja best een mooi aanbod dat startnr .
Even twijfelde ik ,wat nou lastig twee wedstrijden in een weekeinde.
Tijdens een meerdaagse doe ik er soms wel 5 in 5 dagen.
Dus de volgende dag stuurde ik een berichtje ,ja leuk ik wil wel.
Toen ik het startnr kreeg vroeg André aan me wat voor tijd denk je te gaan lopen?
Eigenlijk had ik geen idee het is al best lang geleden dat ik een marathon gelopen had bedacht ik.
En als ik zie wat ik nu doe en kan zou een 3:30 er in kunnen zitten.
Alleen was dat met het parcours wat ik dacht dat het was later zou blijken dat ik de laatste kilometers verdrongen had.
Ik wist dat ze pittig waren maar zo pittig.
Ik had dus een plan ik zou rond de 5 min/km gaan lopen en op het einde proberen te versnellen.
En zo ging ik dan ook van start.
Ik kon me goed beheersen liep heel makkelijk en ontspannen de eerste 20km ,toen het strand op eerst een heel lang stuk heel mul zand.
Ik kan dit goed maar tempo maak je hier niet.
Toen een flink stuk heel mooi strand maar die 5 min/km kun je lastig lopen.
Dan een stuk met een strookje van 50cm breed hard zand aan de rechterkant water en aan de linker kant mul zand.
Hier kwam ik in een treintje te lopen en verloor ik zeker 2 min.
Dan strand af de duinen cq dijk op.
Veel lopers die me eerder voorbij waren gelopen veegde ik langzaam op.
Nog 5km te gaan nu werd het echt pittig wat een klimmen met trappen maar ook lang en stijl.
Dit was ik dus even vergeten ik zie dat ik die 3:30 onmogelijk kan lopen maar blijf pushen.
Ik ga er alles aan doen ,als ik dan toch hier ben.
Eind tijd 3:43:53 netto.
Ik denk een knappe tijd en voor mijn doen slim en doordacht gelopen.
Nu nog even 2 uur naar huis rijden en als ik thuis de auto uit stap ben ik zo stijf als een lijk van een week of twee oud.
De cijfertjes van de Zeeuwse kust marathon
https://www.strava.com/activities/1887694222/embed/ea30c6ccc33790bd282021c4a06b1df8684b20d4

‘smorgens mijn bed uit de benen voelen redelijk .
Eerst de Formule 1 kijken en dan naar Doorn voor de Devils trail.
IK ben van plan om eerst een klein stukje in te lopen en dan rustig te starten, voor zover mogelijk als je gelijk een zand berg op moet.
Ik kom boven hoog in mijn ademhaling .
Maar blijf bij mijn plan ontspannen lopen ,de benen gaan steeds beter voelen en al vrij snel kan ik versnellen.
Afdalen ben ik goed in en ik vlieg veel lopers voorbij.
Omdat ik niet van voren gestart ben kan ik lekker inhalen.
Klimmen gaat ook lekker ,de trainingen van de afgelopen maanden op de 010 alp betaald zich uit.
De hei op, mul zand maar dit voelt niet als mul zand ik vlieg er overheen.
Dit lijkt op de paardenpaden waar ik regelmatig op train.
Nog 5km dit gaat door een bos ,mooie paadjes jeetje wat loop ik hier lekker en ik blijf lopers inhalen .
De laatste paar meter van de zandberg af ,heerlijk .
En ik ben er.
Heel ontspannen en zeker niet kapot.
Nu tijdens dit schrijven kriebelen de benen ik moet even bewegen even rond lopen.
De benen hebben duidelijk een beetje rust nodig.
Nou dat kan ,morgen rustdag!
En de cijfertjes van de devils trail
https://www.strava.com/activities/1889926662/embed/104d179a8ffab534a7b39f44f5e02f0a326916f9

Een mooi avontuur

Me
Als ik hier achter het toetsen bord zit van mijn laptop.
Overpeinzend naar buiten kijk terwijl het stort van de regen.
Denk ik waar ga ik beginnen, hoe kan ik een avontuur zoals ik de afgelopen dagen heb ervaren het best opschrijven.
Dit hele avontuur lag eigenlijk al meer dan 5 jaar op de plank.
Na dat ik zoiets al eens eerder gedaan had was er nog steeds het plan dit nog eens te doen.
Nu deden de omstandigheden me min of meer “Halsoverkop” besluiten dat nu het moment daar was.
Onze vakantie was er door omstandigheden een beetje bij ingeschoten en dit kon ik wel mooi even doen.
Ik had wel iets getraind met de rugzak die ook al heel lang ,misschien wel te lang op die zelfde plank lag.
En ik had niet veel meer nodig alles had ik wel zo’n beetje.
Een tent waarvan ik wist dat hij niet waterdicht was ,maar een spuitbus zou wel voldoen dacht ik.
Een matje van de Decathlon en een dunne slaapzak.
Dus de belangrijkste dingen waren er.
Al in de voorbereiding, korte tochtjes over de trails op de 010 Alp en de Zoetermeerse Alp.
Had ik het met Karin er over dat ik dit misschien wel het allermooiste vindt wat er is op loop gebied dan.
Het gevoel van reizen, maar ook de uitdaging om met je eigen problemen of omstandigheden te dealen.
Het stuk kracht wat hier toch bij komt kijken een paar dagen met een zak van 8kg en hardlopen is best een andere tak van sport.
Ik zou kijken hoe dit ging ,of ik het wel echt leuk vindt en gelijk kijken of mijn materiaal voldoende is en of verbeterd moet worden.
Mocht er een vervolg aan gegeven worden.
En nog misschien een klein puntje niet eens geheel onbelangrijk kan ik het nog wel.
Uiteindelijk werd ik dag twee wel even 55 best wel een ouwelul eigenlijk.
Hier kan ik kort over zijn ,ja ik kan het.
Op het moment van schrijven een uurtje of 10 na dat ik in de trein stapte voelt het lichaam goed op de schuurplekken op mijn rug na dan.
Dit lichaam kan het dus wel hebben.
Al was ik gisteren door de 27 graden en hoge lucht vochtigheid bijna in de problemen.
Maar ik denk dat ik ook hier de juiste keuze gemaakt heb.
Maar wat ik dus wilde zeggen is dat dit de opmaat zou zijn als alles goed zou gaan naar een groter project volgend jaar.
Dit was eigenlijk een soort test cq training.
Dat grote project moet je zien als een viervoud van dit ook dat plan lag ergens op die plank.
En als er al een naam is voor dit soort dingen, is dit waar ik de komende tijd aan ga werken trainen enz enz.
Dit is zo gaaf.
Eigenlijk ging het lopen goed ,stel je voor een klein jaar geleden dacht ik nog dat ik uit gelopen was.
Het begin vanuit de trein Enschede station uit , omkleden de rugzak omgooien navigatie starten en lopen.
Eerst de Stad uit en dan nog een stad door Hengelo en dan begint het een soort polders.
Maar anders als in het westen van het land.
Hier begint het genieten 47km onderweg naar Haarle en over de Holterberg.
Wat is het hier mooi ik herken een stuk parcours van de Sallandtrail ,toch fijn dat ik de weinige trainingskilometers met de zak gelopen heb op de trails.
Maar dit is wel het mooiste door de bossen over de zandpaden
Ik kom op de eerste camping aan een 50+ camping van de SVR nou voor mij dus, met mijn toen nog 54 jaar.
Een nette camping maar wat heb je verder nodig.
Tentje opzetten ,douchen en zorgen voor energie zowel voor de elektronica als voor mezelf.
Hier wel even een lastig puntje ik verbrand tussen de 3000 en 5000 calorieën.
Maar krijg met moeite 1000 aangevuld en dan tegen heug en meug ,dit moet anders.
Het is een combinatie van hoeveel kun je meenemen en wat eet je.
Voor wat ik hierna wil gaan doen moet daar zeker meer aandacht voor zijn omdat langer als een week zo weinig eten niet bevorderlijk is voor lichaam en prestatie.
En dan slapen ‘smorgens ga ik weer vroeg op pad.
Het is droog maar toch is mijn tentje drijfnat de condens aan de buitenkant gaat zonder moeite door de tent heen naar de binnenkant.
Buiten is ook alles vochtig dus ik probeer mijn slaapzak en matje in de tent op te rollen.
Het gevolg is dat ik drijf nat ben van het condenswater.
Nog even een bakje koffie en een reepje en lopen.
Het is direct al genieten wat en mooie omgeving 62km op het programma.
Ik loop lekker ,de route gaat door een prachtig gebied voor Dalfsen.
De ondergrond is bosgrond en soms bijna mul zand , die trailtrainingen van de afgelopen tijd zijn zo gek nog niet.
Na Dalfsen begint het lange stuken recht door ,wel een mooi gebied maar zo lang en een soort van saai.
Andre Oost komt langs rijden met zijn Torq bus , ik wist dat we elkaar als alles goed ging zouden treffen.
Andre woont hier vlak bij dus even een praatje een beetje water overgegoten en door.
Ik kom over een pad te lopen langs een spoorrails richting Staphorst.
Staphorst mij bekend van de borden die mijn moeder vroeger had met plaatjes van die oude vissers dorpen.
In Staphorst vindt ik een Kruitvat ik heb geleerd dat deze winkels de uitkomst zijn.
Ze verkopen gekoelde dranken en goedkoper dan bij een benzinepomp.
Ik koop hier een water en een cola die ik direct opdrink.
Even op een bankje zitten en de rugzak afleggen.
Ik heb gemerkt dat ik onder deze omstandigheden echt om de 15km mijn rust moet nemen..
En dit voornamelijk om de rug even te koelen te laten drogen waar mogelijk.
Volgende dorp is Zwartsluis ,een mooi dorpje aan het water.
Na Zwartsluis begint een natuurgebied ,het is niet ver meer maar het begint wel een beetje te kraken.
Ik heb een deadline ,dat wil zeggen vandaag ben ik jarig en heb mezelf een paar Leffe beloofd.
Maar ja hoe laat gaat de winkel dicht?
Water begint een probleem te vormen ik zet mezelf op een soort van rantsoen.
Ik mis hier de watertap punten die we bij ons in de buurt hebben.
Er zijn in deze omgeving toch een hoop fietsers en zo dan zou het zo gek niet zijn een paar van die tap punten neer te zetten.
Bij een huis staan appels te koop maar ook flesjes Icetea in een kuip water ik hoef niet ver meer.
Een hele euro voor zo’n flesje in twee slokken leeg dat dan weer wel.
Ik kom in SintJansklooster een supermarkt waarvan ik wist dat die er was ,dat had ik van tevoren al bekeken.
Had ik nu ook maar naar de sluitingstijden gekeken dan had ik geweten dat deze pas om 20:00 dicht zou gaan.
Ik koop mijn twee Leffe een blikje chocomel en een fles ananas appelsap waarvan ik die chocomel in één teug leeg drink.
De ananas sap drink ik onderweg naar de camping leeg.
Weer een mooie camping en voor 9 euro staat mijn tentje hier.
Zelfde verhaal tent opzetten douchen eten slapen .
En ‘smorgens weer wakker worden in den drijfnatte tent.
Inpakken en door.
Vandaag de langste dag 64km
Ik begin lekker eerst het dorpje uit en dan een lang recht fietspad.
Ik ga goed zie in de verte Zwartsluis en ik mag naar Genemuiden met het pontje naar de overkant.
En weer verder op weg naar IJsselmuiden ,tot hier bijna alleen maar lang recht en nog langer maar zeker niet saai.
Mijn sport vriend Kees van de Wetering woont in Ijselmuiden en we hebben afgesproken voor een kopje koffie.
Maar ik heb problemen met mijn telefoon hij haalt geen enkele data op.
En kan dus ook geen berichtje sturen,maar ineens zie ik Kees aankomen fietsen.
Kees had gekeken hoe laat ik de dagen ervoor steeds vertrok en zijn inschatting gemaakt .
Deze klopte heel goed dus.
Kees fietst naast me mee en we praten even bij, altijd leuk.
Kees is triatleet en samen met twee van zijn zoons doet hij dit nog op een hoog niveau.
Leuk om zulke sportieve gedreven mensen weer te treffen.
Kees en ik zijn bijde even oud alle twee van 1963 en Kees laat wel even zien dat 1963 een heel goed jaar moet zijn geweest.
Twee kopjes koffie verder en lekker bijgepraat te hebben weer door ,Kees rijd nog een stuk mee om me uitgeleide te doen tot de IJsseldijk ik neem nog wat water over van Kees
En dan begint een heel lang stuk niks ,best wel een mooie omgeving maar niks en lang.
Ik moet naar Elburg en op de dijk naar Elburg begint het te kraken 38km gelopen en weer op water rantsoen.
Nog 2 km naar Elburg onderweg heb ik mijn telefoon weer werkend er was een instelling veranderd.
Hoe dat komt ? Ja dat moet je mij niet vragen.
Ik kom in Elburge en zoek een winkel op en daar maak ik een grote fout.
Ik koop water maar door dat het buiten inmiddels 27 graden is met een verschrikkelijke lucht vochtigheid barst ik van de dorst koop een pak drinken en bedenk ik pak een half uur rust drink wat en ga verder.
Maar ik weet ik moet nog 20km over de dijk naar Harderwijk.
Ik wil weer gaan lopen maar ik herken het gevoel wat ik nu heb van de Spartathlon ik wil direct alweer drinken.
20km dijk zonder water punten en bloedheet.
Ik durf het niet aan, wat als?
Ik bel Karin en samen besluiten we dat ik naar een Camping in ‘t Harde loop dat is nog 4km.
En dan vanaf daar de route verleggen en er dan maar een dag langer over te doen.
Ik ga de supermarkt nog even in en koop nog het één en ander te drinken.
En al drinkend wandel ik naar de camping navigerend op mijn telefoon.
Op de camping aan gekomen probeer ik daar mijn spullen die nog steeds nat zijn te laten drogen.
Maar echt drogen wil niet lukken ondanks de zon.
Mijn telefoon kan ik opladen bij aardige mensen naast me.
Verder weer het zelfde verhaal douchen eten slapen.
Steeds zet ik de wekker om 6:30 en steeds ben ik voor de wekker wakker.
‘snachts valt me op dat het met het vocht wel meevalt .
Maar als ik echt wakker word is weer alles zeiknat.
‘savonds had ik nog naar de route zitten kijken en had besloten via Nunspeet naar Ermelo te lopen en daar de route weer op te pakken.
Lopend over een onwijs mooie route naar Nunspeet begin ik te twijfelen.
De lucht ziet er naar uit dat het elk moment kan gaan regenen.
Buienradar geeft aan dat het as in de avond zou gaan regenen.
Ik voel me goed de benen zijn goed het lichaam is eigenlijk helemaal prima.
Maar ik heb geen zin in weer een natte nacht en dan ook echt nat.
Een tent opzetten zou geen eens zin hebben.
Ik besluit dat het hier in Nunspeet moet eindigen.
Ik weet dat ik het kan ,dat het lichaam dit kan.
En ik weet ook wat ik moet veranderen cq verbeteren.
Het is goed zo dit was eigenlijk een training en natuurlijk had het mooi geweest als ik het af had kunnen maken.
Maar ik heb hier ook van geleerd het schakelen van plan A naar plan B en uiteindelijk naar plan handdoek in de ring een natte handdoek ook nog.
Wat ik ook geleerd heb is dat dit is wat ik wil, dit is wat ik zolang het lichaam het toelaat ga doen.
De tent ligt in de kliko naast het matje .
De nieuwe tent is al bijna besteld op aanraden van Martine Hofstede.
Een drie persoonstent van 1900 gram en klein genoeg voor in een rugzak alles moet nog kleiner en lichter.
Karin begon al te stuiteren ,o leuk dan kan ik ook mee, dus trainen kunnen we straks een paar dagen samen.
Naast het matje en de tent komt er dus ook nog een slaapzak bij daar degene die ik nu gebruikt heb van Karin was.
En dan de energie ook daar heb ik de oplossing voor gevonden dmv een zonnepaneeltje , beter dan dat ik nu heb.
De schoenen zijn ook nog een beetje een issue ,ik heb nu gelopen op antieke Hoka’s die voelen gewoon het beste voor dit verhaal.
En voor deze uitdaging kom ik daar wel uit in de Mud sweat trail store moet vast wat te vinden zijn.
Voorlopig dus alleen materiaal regelen en optimaliseren.
De tas ga ik bij een schoenmaker of naaiwinkel hoe zoiets ook mag heten geheel naar mijn wensen aanpassen.
Een nieuwe kopen heeft geen zin is allemaal speelgoed kwaliteit voor veel geld ,dan maar het bestaande aanpassen cq versterken.

Dit gaat het dus worden ,hoe ga je zo iets noemen?
Het is geen ultra lopen en ook weer wel.
Het is geen trailen en ook weer wel.
Het is geen hiken maar ook weer wel.
Is het dan speed hiken?
Nog niet zolang geleden zei iemand tegen mij de MDS lopen is de droom van een ander uitvoeren.
Leef niet andermans droom.
Maar maak je eigen droom.

Bij deze!

Rondje Voorne

Hij stond gewoon op mijn schema 60km lopen ,en ja waar kun je dat dan beter doen dan in Voorne.
Verleden jaar liep ik me daar helemaal naar de klote.
De eerste 30km liep ik zo goed tegen windje best warm dat wel en toen ik eenmaal de wind in de rug kreeg ging het mis en volgde de hel.
Vandaag zou het anders gaan het was weer warm dat wel maar ik zou hem anders lopen.
Zoals ik de laatste tijd wel meer doe zou ik alleen op navigatie lopen.
Voordeel is dat ik dan in mijn comfortzone loop wat goed genoeg is voor een lange duurloop.
De eerste 20km had ik het idee alleen op de wereld te zijn heel af en toe kwam je een wandelaar tegen met of zonder hond.
Ik bedenk dat dit een voordeel is ipv een rondje Voorne als wedstrijd lopen.
Dan heb je steeds estafette ploegen ,lopers en fietsers om je heen.
En dan nu al die rust.
Na die 20km kom ik zo af en toe wel groepjes wielrenners tegen en een aantal gewone fietsers.
Sporadisch kom ik een hardloper tegen maar ik vermoed dat veel lopers lekker op het strand liggen.
Voor Hellevoetsluis kom ik op de dijk te lopen ,verleden jaar ging het hier mis maar nu heb ik er tegenwind.
Een lekker “koel” windje in mijn gezicht dat is even wat anders.
Aan het einde van die dijk zie ik een moeder met kinderwagen nog ver voor me.
Ik zie d’r naar een sloot lopen ,kinderwagen blijft op het pad staan .
En ik vraag me af wat gebeurd daar?
Eenmaal dichterbij is ze alweer terug bij de kinderwagen en is ze bezig met haar mobiel.
Nu snap ik wat ze deed de sloot is helemaal droog gevallen en vol met barsten van de droogte.
Inderdaad een bijzonder gezicht ,zal ik ook een foto maken?
Ik besluit door te lopen daarom ben ik hier vandaag.
Eerder had ik al gezien dat water opvang basins of hoe je die dingen dan ook mag noemen nogal droog stonden.
Ik zag een bordje waarop stond dat het kon voorkomen dat het fietspad afgesloten kan worden ivm. hoog water.
Dat is nu duidelijk niet aan de hand.
Hellevoetsluis halfway nog even wachten voor de brug en dan verder.
Na Hellevoetsluis is het nog verder naar het strand dan ik dacht.
Nog een stuk langs een weide met paarden , ik herken het maar die was ik even vergeten.
Het was me al eerder opgevallen dat ik nu veel meer zie en anders zie dan tijdens de wedstrijd.
Voor dat ik op het strand ben kom ik eerst nog langs een soort vakantie park.
Langs de kant van de weg groeien heel veel bramen en ik kan ze toch niet zomaar laten hangen.
Ik bedenk dat het tijd wordt om iets zuinig met mijn water om te springen.
Ik had een liter bij me maar ik weet niet waar ik weer water kan tapppen.
Ik gok op het strand maar weet dit natuurlijk niet zeker.
Ik had me voor genomen bij ieder zich voordoende mogelijkheid om water te tappen dit te doen.
Maar de mogelijkheid had zich nog niet voorgedaan.
Eindelijk het strand het strand lag er niet echt lekker bij dicht bij het water was het wel hard maar ook schuin.
Ik merk dat het tempo zakt, maar goed iedere stap is er een vooruit dus doorlopen maar.
Ik kom bij Rockanje een paar strand tenten en een patat en ijsboer.
Bij een strand tent wat drinken lijkt me niets een glaasje cola is niets en ik heb liever 1 of 2 blikjes.
Ook is er een water tap punt en ik vul mijn bijna lege bidons.
Bij de ijsboer koop ik een perenijsje een Cola en een Heineken 0.0
Eerst even lekker het ijsje ,wat kan zoiets lekker zijn
Dan de Heineken die is in twee slokken op.
Daar achteraan de Cola en weer door nog 20km , maar wel met vers water.
Ik zie een groep vrouwen op weg naar de branding en als ik dichterbij kom zie ik dat er 1 is met een camera en niet zomaar een camera.
En de andere dames ,meisjes eigenlijk zijn uitgedost met sjerpen mis Overijssel zie ik .
Ik bedenk hoe grappig het zou zijn een selfie met deze dames zal ik het vragen?
Maar ik besluit door te lopen , ik was hier immers om te lopen toch?
De missen hebben zelfs de krant gehaald
https://www.telegraaf.nl/c/2394538/

Strand af over een mulle zandvlakte.
Ik bedenk als er straks een mogelijkheid zich voordoet haal ik nog even iets anders te drinken dan water of een ijsje.
Nog 12km te gaan , niets meer dan de ene voet voor de andere zetten ,ik zie Brielle al.
Nergens niets te krijgen geen drinken geen ijs maar ik heb nog water.
Ook hier een beetje water management ik heb bedacht dat als ik nu iets over houd ik me er mee kan wassen bij de auto.
Brielle in nog een stukje.
En dan ben ik bij mijn auto was me met het overgebleven water en kleed me om.
Ik had bedacht mezelf te verwennen met een milkshake van de Mac.
Dus ik Google even waar de dicht bijzijnde is maar kom er niet echt uit, ik zal wel zien dus.
Op de A4 blijken we er van af te moeten bij Rijswijk snelweg afgesloten voor werkzaamheden.
Bij Rijswijk zie ik ook die grote M en rijd er naar toe.
Een milkshake en een citronlimonade iets met veel ijs en door naar huis al drinkend.
Thuis ga ik helemaal los, barst van de “dorst”
totaal drink ik ,
Tijdens het lopen 4 bidons water een Heineken 0.0 en een cola plus dat ijsje
Na afloop nog een liter bitterlemon een liter finley en 2 blikjes 0.0
tijdens het lopen had ik niet het gevoel dorst te hebben maar daarna des te meer lijkt wel.
Ik zet mijn data op internet en vindt eigenlijk mijn snelheid tegenvallen ,maar dit komt waarschijnlijk ook door de warmte en het slechte strand.
Ik heb nog een maand tot Winschoten ,ik heb er vertrouwen in.
Nog nooit heb ik lange duurlopen de echt lange dan gelopen op wedstrijd tempo.
De komende weken de puntjes op de i zetten en dan moet het goedkomen.

De data;

https://www.strava.com/activities/1751476820/embed/35a68c1fc08617b787d98b7c664b3d5789a99f84

Materiaal test op de 010Alp

Iets bedenken is leuk ,iets uitvoeren is weer wat anders.
Je moet ergens beginnen.
De route wist ik al , globaal dan, toen Karin er naar keek bleken er wat dingetjes niet te kloppen.
Voornamelijk met betrekking op campings.
Materiaal is ook niet echt een punt ,het meeste had ik al van een eerdere solo meerdaagse met bepakking.
En een aantal dingen had ik al aangepast na mijn ervaring van de vorige editie.
De vorige editie had ik alleen een rugzak en na een week lopen had ik buikspieren waar Badr nog niet doorheen kwam.
Daarna heb ik een Raidlight gekocht met een voor en een achterzak om het gewicht een beetje te verdelen.
Maar deel twee heeft een heel tijdje in de kast gelegen in het vakje nog te doen.
Om de zak te testen ben ik vanmorgen samen met Karin naar de 010 Alp gegaan met de gedachte,
If I can make it there ……
Na even trimmen en afstellen van de zak gingen we lopen.
Al snel stonden we weer stil weer afstellen en ik kwam tot de conclusie dat de bidonhouders niet gemaakt waren voor softbottles .
Hier moet wat aan veranderd worden.
Ik ga niet naar het geklots lopen luisteren van harde bidons.
Maar over het algemeen voelde de zak goed en ik heb er vertrouwen in dat ik die 256km er mee kan lopen.
De komende dagen wat modificaties toepassen en weer testen weer op de 010 Alp denk ik.
Dat is ook nog eens een mooie kracht training , en omdat de uitrusting steeds meer compleet wordt zal de zak ook zwaarder worden.
Nu nog hopen dat de laatste week van de vakantie het weer het toelaat deze tocht te doen.
Ik ga dit namelijk niet doen als het de hele week regent.
Maar het is wel leuk om dit allemaal voor te bereiden de route te maken en als gpx in mijn horloge zetten het materiaal testen en aan te passen .
En dan uiteindelijk het doen.

 

Rondje Delft

Vandaag stond er een 50km op het schema ,met het maken van de route zou het 55 worden.
Ach een paar kilometer meer of minder maakt dan ook niet veel uit.
Ik had besloten alleen op navigatie te lopen ,met de achterliggende gedachte dat ik tijdens het lopen niet meer informatie had dan de route.
Dus niet weten hoe hard je loopt of wat je hartslag doet ,hoe ver je nog moet enz.
De bedoeling was binnen de comfortzone te blijven ,en dat is wel gelukt.
Alleen de laatste paar kilometer leken wel heel lang, maar dat zit meer tussen de oren.
Ik had een route uitgekozen met een boog om Delft heen.
Eigenlijk loop ik weinig die kant op , raar want het is er zo verschrikkelijk mooi.
Twee keer een korte pauze even bij een benzinepomp wat te drinken scoren anders dan water.
Met deze zondag die 55km staat het week totaal op 158,7km
En de komende weken gaat dit alleen maar oplopen ,volgende week zondag staat er een 60km op het programma.
Alleen door de weeks moet ik nog even kijken hoe ik het ga invullen donderdag is mijn eerste vakantie dag en dan vier weken vrij.
Ik moet nog even kijken hoe ik mijn schema een beetje verantwoord ga invullen hardloop forensen is er dan niet bij.
Toch goed voor een flink aantal rustige kilometers ,maar ik bedenk wel iets.
En als het goed is gaat allen de laatste week al goed zijn voor zo’n 258km.
Morgen rustdag eens kijken hoe ik morgen mijn mandje uit kom ,nu zijn de benen best wel een beetje stijf.

Voor de data op Strava;

https://www.strava.com/activities/1735435934/embed/950d204f0d45dd90073d87b080409473dc2f24a8

 

Lekker weer lekker lopen

 

20180724_060358

Vandaag weer naar het Buytenpark, iets later dan anders.
Niet eens voor het weer want toen ik om 18:00 begon te lopen was het gewoon nog 30 graden.
Nee de reden van deze latere training was dat ik nog even de tour etappe wilde kijken.
Deze zou wel eens spannend kunnen worden en met mijn laptop in de tuin was het heerlijk sport kijken.
Nu is dat sport nogal een dingetje de laatste maanden.
Eerst voetbal natuurlijk de Formule1 en de Giro en dan nu de Tour en het liefs mis ik niets.

20180725_164841
En dan natuurlijk nog mijn eigen sport.
Het lopen gaat weer lekker en het gaat steeds beter .
Verleden week nog twijfelde ik dat ik helemaal niet even lekker kon aanzetten.
Gewoon even versnellen maar dan ook echt versnellen.
En vandaag had ik eindelijk weer even dat gevoel als vanouds.
Even in de afdaling voluit ,heerlijk gewoon.
Nu moet ik zeggen dat ik ook altijd heerlijk loop met een beetje lekker weer.
En na eerst een stukje door het “bos” gelopen te hebben in de schaduw.
Ging ik na een korte stop bij mijn auto om een slokje water te drinken uit een meegenomen bidon.
En een beetje water over mijn petje gegooid te hebben ging het weer verder.
Ik snap eerlijk gezegd die hele waarschuwing en dat gezeur over het hitteplan niet.
Als je gezond bent en een klein beetje nadenkt is er niets aan de hand.
En ja een smog waarschuwing?
Natuurlijk misschien in de grote stad ,maar zeker niet op en om de Zoetermeerse Alp.
Vreemd te zien dat verenigingen de trainingen afzeggen, deze lopers zijn waarschijnlijk de eerste die straks weer in de problemen komen in de voorjaarswedstrijden als het kwik onverwachts de 20 graden aan tikt.
Ja als je het niet oefent , weet je ook niet hoe je er mee om moet gaan.
Maar goed mooi te zien dat er wel loopgroepjes bezig waren in het Buytenpark die zich niet gek laten maken.
Morgen weer hardloopforensen en terug met een omweg, waarschijnlijk terug een kilometer of 19 20.
En er is niets zo lekker als ‘s morgens in de schemer te lopen en de zon op te zien komen.
Regelmatig bedenk ik dan hoe fijn het zou zijn door te kunnen lopen.
Gewoon een kilometer of veel ipv. werken gewoon 8 uurtjes lopen of zo.
Maar ja er moet nu eenmaal ook nog brood op de plank komen.

20180725_181806

 

 

Nog even een week of zeven de focus erop.

IMG-20180718-WA0002

Het lopen gaat weer lekker, de kilometers lopen weer op.
Deze week kom ik volgens mijn schema weer uit op een week totaal van om en nabij de 145 km.
En dit wordt alleen nog maar meer richting begin september.
Om aan mijn kilometers te komen ga ik anders als in andere jaren na mijn werk boven op de 11,3 km die ik normaal terug naar huis loop nog een eindje extra om.
Voorheen vond ik dit vooral mentaal “te” zwaar.
Maar nu sta ik er toch anders in ook deze kilometers bouw ik rustig op.
Vandaag waren het er 25 lekker ontspannen gelopen best makkelijk eigenlijk.
En naast mijn andere trainingen variërend van blokken training die best hard gaat.
Trailen voornamelijk voor de souplesse en de kracht.
Duurloopjes en duurlopen .
Nee het gaat allemaal best goed.
Maar ik mis nog wel wat ik mis nog het aan kunnen zetten makkelijk echt hard gaan.
Geduld nog , nog een weekje of zeven.
Nu nog anderhalve week werken en dan heb ik vier weken vakantie.
Echt weg gaan we niet door omstandigheden
En ik kan dan echt de focus op de training leggen.
Het is net even makkelijker om ‘smorgens te gaan trainen en niet na een dag werken.
Ik heb niet te klagen hoor kan makkelijk wat eerder weg.
Maar vier weken echt focussen zal me wel brengen waar ik wil zijn.
De laatste week heb ik nog wel vrij maar Karin niet.
Mijn plan is dan van Holten met een grote lus in vijf dagen terug te lopen naar Zoetermeer
258km in vijf dagen in etappes van 36km 63km 66km 35km en 58km.
En dat met een rugzak met tentje slaap spullen etensspulletjes enz enz totaal een ruime 8 kilo met ongeveer 10km/h
Mijn ervaring van een eerder avontuur als dit is dat het zeker goed is voor de lijn en de kracht.
En ach verder is het ook wel eens leuk om een paar dagen met je eigen problemen te dealen.
Het is bijna zeker dat ik ga alleen heb ik wel bedacht dat als het onverhoeds klote weer is die week dat ik dan gewoon thuis blijf.
Ik lijk soms wel gek maar ben het nog net niet.
Ondanks dat ik soms zou willen dat omstandigheden anders waren dan dat ze nu zijn.
Ga ik toch genieten van deze vier weekjes vrij.
Sommige dingen kun je nu eenmaal niets aan veranderen en dien je ze te nemen zoals ze zijn.
Hoe oneerlijk het misschien ook is , maar ja zo zit het leven nu eenmaal soms in elkaar.

Bemels beste boeren bergloop

Dit weekeinde stond Bemels beste boeren bergloop op het programma in ,hoe kan het ook anders het mooie plaatsje Bemelen in Limburg.
Limburg waar wij westerlingen bij het zien van de eerste heuvels al een gevoel krijgen in het buitenland te zijn.
En onder de omstandigheden van het afgelopen weekeinde ook nog eens het ultieme vakantiegevoel.
Verleden jaar waren wij hier voor het eerst, we waren getipt door Peter Urlings nadat ik op Facebook het één en ander gezegd had over de hoge prijzen van diverse wedstrijden.
Hij gaf aan dat ik dan maar eens in Bemelen zou moeten komen lopen.
De Bemels beste boeren bergloop niet duur en reuze gezellig.
Verleden jaar liep het voor mij wat anders , ik was er wel maar kon niet lopen door een blessure, en Karin liep wel en genoot met volle teugen.
Wat een sfeer en wat een leuke loop 15km genieten.
Daar kwam nog bij dat we de tent op een top camping boven op de Bemelerberg hadden gezet.
Alle ingrediënten waren daar om dit jaar weer naar Bemelen af te reizen.
En zo geschiedde.
Zaterdagmorgen vertrokken we richting Bemelen.
Kampeerspullen mee en heel veel goede zin.
Karin stond deze keer langs de kant door een nogal onzeker gezondheidsprobleempje.
Het leek voor haar verstandig maar even niet te lopen.
Dus was ik dit jaar degene die de trailschoenen aan zou trekken.
Zaterdag eerst het startnummer ophalen voor de verswinkel in Bemelen .
Daar kwam ik ook Peter nog even tegen, en toen door naar de camping om de tent op te zetten.
Een top tent dat ding staat zo en onze nieuwe aanwinst een zelfopblazend heel dik luchtbed was ook  zo vol.
Dus toen maar de berg af wandelen om in ieder geval een tafeltje te reserveren in een restaurant.
Het restaurant dat we op het oog hadden was volgeboekt dus na een heerlijke La Chouffe  op het terras ,door naar een ander restaurant.
Hier hadden we verleden jaar ook gegeten en er was plaats .
Na een middagje heerlijk voor de tent lekker lezen en gewoon met een enorm vakantiegevoel genieten .
Weer de berg af ,dat wil zeggen de halve berg, daar het restaurant ongeveer halverwege lag en een schitterend uitzicht bood over een steeds vlakker wordend land .
Voor mijn gevoel zaten we echt in één van de eerste heuvels ,want bergen kun je het eigenlijk niet noemen.
Onder het genot van een Miljaar een bier speciaal gebrouwen voor het 1000+ bestaan van Bemelen.
Een lekker kruidig biertje en een Limburgs zuurvlees met friet en salade.


Genoten we van het uitzicht en de ondergaande zon.
Vervolgens zou er een nacht volgen in het tentje op een heerlijk luchtbed , dat ding sliep lekkerder dan ons eigen bed .
Om 8:00 uur  werd ik even wakker om me vervolgens nog even om te draaien en door te slapen tot 8:45 dat is voor mijn doen echt uniek.
Toen rustig ontbijten en  de kleding klaarmaken en rustig wandelen naar beneden.
In Bemelen was het al gezellig druk , het hele dorp loopt hier uit.
Verleden jaar had ik me al laten vertellen door Roger Kampinski die hier ook in het mooie Bemelen woont en waar ik tijdens de Spartathlon in 2012 samen een stukje opliep, dat echt het hele dorp betrokken was bij dit evenement.
De start,
Eerst werd de wedstrijd ingeleid door een soort van preek door meneer pastoor.
Dat zie je bij ons in het westen toch niet ,maar dat maakt het wat mij betreft zo bijzonder.
Die sfeer het gevoel , niet uit te leggen .
Op advies van Karin was ik voorin gestart om niet in het gedrang te komen .
En al snel ging het omhoog ,heel subtiel over een stoffig grindpad.
Ik werd direct ingehaald door best wat lopers ,en een blik op mijn Garmin vertelde me dat ik zo slecht niet liep.
Maar het gevoel was anders ,misschien had ik beter niet zo van voren moeten starten .
Ik ben immers nog lang niet zo snel dan dat ik eerder was.
Er moest even een klein knopje om ,eigen race lopen niet gek laten maken en vooral genieten.
En dat deed ik ,het is hier zo mooi.
Het was warm en bij iedere drankpost die er ruim voldoende waren nam ik de tijd om goed te drinken en mijn petje nat te maken.
Na ongeveer 10km mocht ik even echt klimmen ,halverwege het klimmetje stond Karin om me aan te moedigen.
Ze riep nog dat hierna een flinke afdaling zou zijn ,hier zou ik gas kunnen geven .
Ik probeerde te doen waar ik goed in ben dalen ,de afdaling was heel smooth en asfalt en ik probeerde wat lopers bij te lopen die me eerder voorbij waren gegaan of bij me weg liepen omdat ik mijn tijd nam bij de drankpost.
Toen kwam de finish in zicht ,dat wil zeggen ik hoorde de speaker maar ik moet nog een bochtje om en toen ja hoor daar de streep.
15.25km in 1:14:09 ik ben hier wel tevreden mee.
Even uitblazen dat was best pittig en heel leuk.
Ik kreeg een appeltje en een eitje in een zakje , maar of het echt een appeltje eitje was durf ik niet te zeggen.
Ook kregen we nog een lekker stuk vlaai ,hoe kan het ook anders in Limburg.
En toen weer terug naar de camping om te douchen en de tent af te breken .
Wat was dit een heerlijk weekeinde ,kort maar het voelde als een soort kleine vakantie.
In Augustus wilde we ook nog een weekje naar deze omgeving als de omstandigheden het toelaten ,maar helaas is dan de camping vol.
Dus dan maar kijken voor een andere camping .
Ik heb best wel zin om een weekje door het Limburgse land te rennen.
En volgend jaar…. zijn we er gewoon weer bij.

Met kleine stapjes grote stappen zetten.

Water

Spannend was het best.
Vanaf januari kon ik weer een beetje trainen ,en langzaam ging het steeds beter.
Soms zat het mee maar soms ging het niet vanzelf.
Ik wilde misschien wel te snel resultaat zien best logisch denk ik.
Maar ik wist mijn kop er bij te houden .ik had de hete adem in mijn nek gevoeld ,de hete adem van nooit meer fatsoenlijk kunnen lopen.
Maar hier ging ik niet zo maar mee akkoord ,ik zou met al mijn kennis ,kunde en inzet terug komen.
Dit moest ik zelf doen dat was wel duidelijk ,een dokter die me naar thuisartsen.net verwijst en een fysio waar ik ook geen klote aan had.
Zou me eigen nog kwaad kunnen maken om die imbeciel die de ballen verstand had van wat ik op dat moment mankeerde.
En een soort van boos op me werd omdat ik hem uit ging leggen wat het verschil was tussen hielspoor en een ontsteking ,wat dacht ik wel niet.
Maar dat is allemaal geschiedenis.
De Petzl nighttrail was een eerste mijlpaal dit was weer de eerste “wedstrijd” die ik zonder problemen liep.
Ik was hier zo blij mee dat het start nr en de medaille dingen waar ik normaal niet veel omgeef onder het glas van de salon tafel lagen.
Vervolgens de Sallandtrail en Hollen door de Bollen waar ik op een eerste zonnige dag weer eens echt snel kon, natuurlijk geen top tijd maar toch.
Een week later de 60 van Castricum ,zwaar maar ik flikte het hem wel.
Nog wat kleine wedstrijdjes die ik rustig uitliep maar waar ik wel voelde dat er progressie in zat.
Ik had een plan ,ik voerde het uit en zag dat het werkte.
Ergens deed ik iets heel goed ,en hierdoor werd ik nog meer vastberaden ,ik beet me er meer in vast.
Ik begon een plan uit te zetten naar een uiteindelijk doel.
En begon zelfs aan een opleiding sportpsychologie , omdat ik dit nodig denk te hebben om mijn doel te bereiken.
En toen het voorlopig hoogtepunt de Peneda Geres Trail Adventure in Portugal.
Ik ging er alleen heen ,Karin zou thuis blijven vanwege familie omstandigheden.
Deze meerdaagse van 7 dagen en een bonus etappe over 230km zou ik alleen maar uitlopen, niet meer en niet minder.
Deze week was ronduit geweldig de organisatie is perfect Carlos Sa heeft hier zo’n mooi evenement neer gezet.
Er is dan ook helemaal niets op aan te merken .
En als je dan ook nog eens in een prachtig natuurgebied loopt met mensen van van 33 nationaliteiten die als een familie samen met iets bezig zijn wat hun verbind.
Namelijk lopen op een heel afwisselend soms heel zwaar parcours waar je altijd weer verrast werd omdat er weer ergens een addertje onder het gras zat.
Mijn PGTA 2018 ging heel goed en toen ik de op de na laatste dag eens naar het uitslagenlijst keek zag ik dat ik 20e overall stond van de 72.
Ik zag dat ik minimaal 9 min goed moest maken om 18e te worden ,meer zat er niet in.
En dan komt toch dat beetje competitieve in mij naar voren.
Die laatste etappe heb ik in de afdaling alles op alles gezet en maakte 11 min goed, 18e dus, nergens goed voor maar wel een goed gevoel.
Het gaat te ver om hier de hele PGTA te verslaan ik heb hier het één en ander over op Facebook gezet incl heel veel foto’s .
Het was weer een geweldige ervaring.
De race was mooi, maar ook het goede gevoel was nu weer terug.
De benen voelden beter als ooit en plannen voor de komende tijd werden concreter.
Deze stap was gezet ,nu de volgende.
Voor deze volgende stap ging ik naar de Mud Sweat Trail store om een paar Hoka
One One Elevon te kopen comfortabele schoenen voor de lange afstand.
En morgen ga ik de volgende stap zetten op weg naar de rest.
Een wedstrijd over 50km, een beetje als test cq training ,kijken of ik een bepaald tempo al aan kan op deze afstand.
Ik verwacht dat dit wel kan want de lat ligt niet te hoog.
Stap voor stap ga ik verder, morgen een stapje en dan morgenavond als ik gedaan heb wat ik moet doen, de volgende stap; inschrijven voor weer een stapje verder.
Meer gemotiveerd dan ooit ,nog nooit zoveel zin gehad om te lopen .
Lopen maar wel met het koppie ,met een plan en een doel.

Relax and sit back.
Wordt vervolgd.

sit