Het hoofd buigen voor de ultra

37730696_2070179106346436_2811877426122981376_n
D day , vandaag is het echt, vandaag ga ik mijn aller laatste ultra lopen nr 51 om precies te zijn.
Volgens een logboek dat ik hier heb liggen was mijn eerste ultra wedstrijd het mooie rondje Voorne in 2006.
In de twaalf jaar die volgde heb ik veel mooie dingen gedaan en als ik er nu op terug kijk denk ik dat de ultra Balaton 212 km in 25 uur en 13 min het hoogte punt was.
Na de mislukte Spartathlon in 2012 leek het allemaal niet meer zo lekker te gaan en al eerder wilde ik stoppen met ultra lopen.
Maar ik bedacht toen dat ik voorzichtig een beetje onder de radar toch nog een keer naar de Spartathlon toe wilde werken.
Maar dat is niet gelukt ik kon me niet meer voldoende motiveren om die lange stukken te lopen.
En vanaf nu ga ik niet meer verder dan de marathon, net als je het dan niet meer leuk begint te vinden ben je er.
Nu ik dit zit te typen bedenk ik dat dit niet helemaal waar is er is nog een kans dat ik wel een ultra loop.
Mocht het zo zijn dat een onderdeel van een meerdaagse wedstrijd een longday bevat die langer is dan een marathon ,ja dan is het niet anders.
En dat ik zulke wedstrijden ga lopen is vrijwel zeker ,dit zijn dingen die ik zo leuk vindt alleen jammer dat het vaak ook best kostbaar is.
En ik sluit ook niet uit dat ik zomers niet nog eens een lekker lang rondje ga lopen door een mooie gebied gewoon voor de fun ,dat waren dingen die ik wel altijd leuk vond gewoon lekker lopen zonder druk .
Een mooie route in je horloge laden en genieten ,dus kilometers blijf ik toch wel maken.

Ok maar dan nu vandaag.
Wekker om 6:00 en om half 7 de auto in , het is niet druk op de weg en de neiging bestaat om even het gas diep in te trappen.
Maar in dit land waar we waarschijnlijk geld en capaciteit bij de politie hebben om achter iedere boom een veldwachter neer te zetten met een lasergun en camera , laat ik dit maar zitten en houd me netjes aan de snelheid, cruise control aan en richting Kampen tuffen.
Éénmaal in Kampen mijn startnr op halen nog even een bakkie koffie omkleden en naar de start.
Ik voel me goed ik ga dit rustig uit lopen easypace 5:30/km
In het begin loop ik heel lekker ik heb niet in de gaten dat ik een stevige wind in de rug heb.
Een paar keer moet ik plassen en zie lopers voorbij komen en snel een eind weg lopen.
Maar ach wat kan mijn dit schelen.
We komen bij een bruggetje bij een sluis de brug gaat net open en daar staan we dan.
De brug gaat weer open en weer verder we komen langs de ark van Noach en in de verte zie ik de eerste echte brug liggen.
Ik weet dat na de brug de verzorgingspost ligt precies op de helft.
Ik voel me prima maar ik begin het wel een beetje zat te worden.
Dit is dus niet nieuw het zou nog 9km zijn voor de marathon dit bedoel ik dus tijdens een marathon ben je er dan gewoon bijna.
Nu mag ik nog 32km , we draaien naar het oosten en ik merk in eens dat er een vette wind staat.
Ik krijg het steeds lastiger een smerige koude wind begint me langzaam te slopen.
Normaal kan ik met tegen wind best een tandje bij zetten maar nu niet.
Die kou wat een kut kou, ik probeer positief te blijven denken dit is immers mijn laatste ultra.
Maar het tempo zakt , met als diepte punt 9min/km .
Ik ben na 13km ongeveer bijna bij de volgende brug ,ik heb dat klere ding al heel lang in het zicht gehad 13km koude tegen wind.
Ik let even niet op til mijn voeten niet op en struikel over mijn eigen voeten.
Met mijn handen breek ik mijn val ,gevolg twee kapotte handen ik zit daar op de grond en denk ik blijf hier maar zitten.
Maar ja dat kan natuurlijk niet er is niemand in de buurt ik klim op en begin weer te lopen.
Dit is een moment dat het maar beter is dat er niemand in de buurt is .
Hier aan de rand van de bijbelbelt zullen ze niet gecharmeerd zijn van mijn vocaal woord gebruik.
Ik ga verder ,ik kijk naar mijn handschoenen er is er één stuk en ze beginnen aardig vol te lopen met bloed.
De pijn die ik eerst had trekt weg.
Ik ga door maar het gaat niet meer lekker ik heb zijwind , maar ik krijg er geen tempo meer in.
Nog even en dan is er weer een post ,ja hoor daar staan ze.
Éénmaal bij de post neem ik een paar chips er staat een lekker muziekje aan en de mensen bij de post proberen zich dansend warm te houden.
Best gezellig allemaal ik moet nog 14km ik moet er eigenlijk niet aan denken.
Lopen gaat zo k… ik ben in strijd met mezelf maar ik besluit toch uit te stappen.
Mijn 51e ultra is 51 km lang geworden ,het moet zo zijn.

Advertenties

Taperen niet, wel Genieten .

 


Eigenlijk was het de bedoeling dat ik deze week helemaal niet meer zou lopen .
Na de mislukte Beartrail kamp ik met wat fysieke probleempjes.
Spierpijn in de kuiten en hamstrings last van mijn onderrug en steeds heel moe.
Eigenlijk heb ik nooit veel last en dit is dan ook best vreemd ,maar wel te verklaren.
Gelukkig als ik loop heb ik geen last , of bijna niet.
Maar deze week wilde ik toch mijn rust pakken ,niet hardloop forensen ,wat ik zo graag doe scheelt me toch een uurtje slapen.
En ik moet ook nog even wennen aan de weeromslag ,ik ben nu éénmaal geen winter mens.
Maar zaterdag wil ik er staan ,zaterdag ga ik mijn allerlaatste ultra lopen.
Dat weet ik nu wel zo’n beetje zeker.
Zaterdag ga ik voor de allerlaatste keer voorbij de marathon ,en dat ga ik doen rond het Ketelmeer.
De Drie Bruggen Ultra zaterdag ,ook daar ga ik een easy pace lopen heel veilig gewoon uitlopen meer niet.
Een mooi einde voor een mooie ultra “carrière”
Inmiddels ben ik wel volop bezig met de volgende stappen.
In mei heb ik drie weken vakantie waar in ik 3 weken ga lopen met bepakking.
De route start in Maastricht en eindigt na omzwervingen door veel natuurgebieden van Nederland ergens ten noorden.
Ik ben bezig de route te bedenken ,en heb inmiddels 4 etappes ongeveer op papier staan.
Navigeren is een belangrijk onderdeel van dit avontuur ,het avontuur waarvan ik dacht dat er niet zoveel waren die dit ook deden ,maar niets is minder waar schijnt zelfs een ware trend te worden.
Fastpacking noemen ze deze tak van sport al moet ik zeggen dat ik het iets pittiger doe als dat hier beschreven wordt ,ik ga dus alles hardlopend afleggen en nagenoeg niets wandelen.
Maar vandaag dus toch maar een stukje lopen ,ik kan nu éénmaal niet zonder.
En Karin heeft het ook nodig dus stelde ik maandag voor om vandaag eerder thuis te komen en dan samen een rondje van 14km door Meijendel te gaan lopen ,gelijk even navigatie oefenen wat in de duinen toch weer even anders is dan op de weg.
Ik had een route in mijn horloge gezet gemaakt met een programma waarvan ik wilde weten of dit werkte zoals ik hoopte.
Deze route bracht me boven verwachting over paadjes waarvan ik het bestaan niet wist.
Een echt mooie route die ga ik zeker meer lopen.
Ook nog 2 km over het strand waar we een zeehondje zagen.
En na afloop koffie in die boerderij van Meijendel .
Al met al weer een lekker middagje een middagje die ook ik even echt nodig had.
En nu zorgen dat ik zaterdag zonder problemen dat laatste lange rondje kan lopen.
Missen ga ik het niet er is nog zoveel moois te doen en te lopen.

De Ronde Venen marathon

46503612_1927398637314062_4797266899542999040_o

Verleden jaar rond deze tijd liep ik te klooien met een blessure.
Ik had ingeschreven voor de eerste Ronde Venen marathon maar moest annuleren.
Karin liep toen de duo marathon samen met iemand en kwam heel enthousiast thuis.
Ik nam me voor zo snel als het weer zou gaan me ook weer in te schrijven voor deze marathon.
Het lijkt me heel leuk deze marathon te lopen georganiseerd door de gebroeders van Woerden ,lopers die weten wat een loper te wensen heeft tijdens een marathon.
En natuurlijk de beste speaker van Nederland Teun de Reede zou van de partij zijn om het evenement aan elkaar te praten.
En dat is wat deze man kan , hij lijkt iedereen te kennen en weet zoveel te vertellen over deze mooie sport .
En dan ergens langs het parcours de beste sport fotograaf die ik ken , Bjorn Parree.
Ja als je het dan heel goed wil doen, met het organiseren neem je gewoon het beste logisch toch.
De avond voor de marathon begin ik ineens hevig te snotteren ,nee he.
Nu leert de ervaring dat als ik verkouden ben ik er tijdens het lopen meestal geen last van heb.
‘sMorgens eerst de auto zorgvuldig ijs vrij krabben k… wat is het koud.
En dan een kleine drie kwartier rijden naar Abcoude lekker kachel voluit in de auto en gas erop.
Startnr halen omkleden en wachten op de start net voor ik ‘smorgens weg ga had ik nog even een dingetje met mijn schoenen keuze.
Ik had mijn Hoka one one tracer in mijn tas gestopt maar op de valreep bedacht ik me en koos voor de Brooks Pureflow.
Ik zou verder wel zien hoe het ging ,na de start ging het wel lekker ik was in het midden van het veld gestart.
Heel veel inhalen dus ,maar naar drie km moest ik even een boom wat water geven een gevalletje van koud denk ik.
Ik loop van groepje naar groepje het voelt lekker zonnetje wind in de rug .
Maar rond de 20km draaien we schuin tegen de koude wind in.
Ik krijg een rot gevoel in mijn keel van het inademen van die koude lucht.
Nu merk ik wel degelijk dat ik verkouden ben.
Ik besluit het gas een beetje los te laten en laat het tempo met ruim een halve minuut per kilometer zakken .
Dit gaat beter en op easypace bedwing ik de wind .
Het is leuk om tussen de duo lopers te lopen een paar moest ik laten gaan maar ik kom tussen een paar duo lopers te lopen die mijn tempo zo’n beetje hebben.
Dwars door een weiland naar het gevreesde Botshol ,tja dit is gewoon trailen.
Ik geniet en geef gas ik haal een groep van een loper of tien in.
Dit kan ik, lichtlopen of je de grond niet raakt ,dit mag van mij tot het einde duren.
Maar helaas aan alles komt een einde nog 2,5km ik loop met een aardig stel duo lopers.
We praten wat en ik stel voor het gas er nog maar even op te zetten en nog een paar plekken op te schuiven.
We versnellen en de laatste km komt in zicht ik ga nu duo lopers inhalen die ik rond 25km zag verdwijnen.
En ja hoor nog 150 mtr ik zie de finish 3:32 geen geweldige tijd maar voor nu prima .
Volgende week loop ik mijn aller laatste ultra en ik ben voornemens tot die tijd niet veel meer te lopen.
Maar deze mijn 83 marathon zit er op de stand staat nu met 50 ultra’s erbij op 133.
Niet belangrijk maar wel leuk.
Vandaag was het in ieder geval genieten goed georganiseerd heel leuk heel mooi en heel gezellig

 

Les 4 Cimes du Pays de Herve

4cimes1
In mij mijn zoektocht naar wat ik eigenlijk nog wil in het lopen kwam ik terecht bij Les 4 Cimes du Pays de Herve in Battice.
Een mooie wedstrijd 33km ,mooie afstand en ook een 16km een mooie afstand voor Karin.
En weer in het gedeelte van België en Nederland waar ik de laatste tijd graag mijn kilometertjes loop.
Heerlijk die sfeer en die heuvels ,en als de afstand dan ook nog redelijk blijft helemaal top.
De ultra’s heb ik bijna vaarwel gezegd ,er staat er nog één op het programma ,de drie Bruggen Ultra in Kampen 65km en dat is dan echt de laatste.
Afstanden rond de marathon zijn mooi zat ,net waar het moment is dat het gaat vervelen zie ik graag het finish vod en dat is hier of eerder.
Na een uurtje of twee rijden komen we in Battice aan in checken in ons hotel en dan het dorpje in.
Even wat drinken en eten we zien op zoek naar een restaurantje een paar bekende van de Loopgroep de kikkers uit Leiden.
Later komt Willem langs het restaurant waar we voor het raam zitten en vraagt of we bij hun aan willen sluiten ,ze zitten in een ander cafe.
Ja natuurlijk gezellig.
Van die Kikkers zijn een aantal mensen die ik nog ken uit de tijd dat mijn vader nog liep .
Dat zijn leden van de oude Marathon groep van het toenmalige AV Holland waar ik zelf ook nog een poosje heb meegelopen.
De 4 Cimes bestaat 33 jaar en er zijn lopers in dit gezelschap die hier al 25 jaar komen.
Ook mijn vader heeft hier gelopen.
Een mooi verhaal is dat toen hij hier liep een Belg tegen hem zei , jullie Nederlanders kunnen helemaal niet lopen.
Dat dalen en dat klimmen doen jullie helemaal verkeerd.
En hij vertelde hoe het dan wel moest.
Mijn vader pikte dit op en later zou hij mij dit ook leren en ik durf gerust te zeggen dat ik goed kan klimmen en dalen ik heb een best goede techniek.
Maar zo heb ik in het verleden veel geleerd van mijn vader op loopgebied.
En nu was ik hier, dezelfde plek.
‘s avonds eten we met de Kikkers en een aantal genodigden met de organisatie , een heerlijk pastabuffet.
En daarna loop ik samen met Karin naar het hotel wekker zetten en slapen.
‘s morgens eerst het startnummer ophalen en dan omkleden ,het is fris maar droog en ik besluit in het kort te gaan lopen.
Van verschillende kanten hoor ik dat ik tot 21km mezelf een beetje moet inhouden en daarna kom je er wel.
Ik besluit dat ontspannen lopen het devies wordt deze dag.
Je weet immers niet wat je te wachten staat.
De start is grappig ,met zijn allen achter een auto een paar meter wandelen tot de echte streep.
In het startvak tref ik Edwin Lenaerts Leuk hem weer even te zien ,deze vriendelijke Belg was ook in Portugal bij de PTGA een sterke loper.
En in Zeeland kwam ik hem ook al tegen bij de Zeeuwse kust marathon ,leuk om even bij te praten.
Wat mij betreft ga ik hem meer zien ik ben eigenlijk van plan om wat meer aan deze kant van het land of even daar buiten te gaan lopen.
Dit bevalt me heel prima altijd een leuke sfeer en mooie parcoursen en het bier smaakt hier ook heel prima.
En dan de start eerst dus met de hele groep achter de auto naar de echte streep en dan begint het direct al 400 mtr vrij steil naar beneden wetende dat als je er 32,6 km op hebt zitten je deze steile helling ook weer op mag .
Ik probeer inderdaad het eerste stuk rustig te lopen ik haal bijna alleen maar mensen in en ik loop lekker.
Het is nog droog en er is bijna geen meter vlak dalen gaat heel makkelijk ik rol gewoon naar beneden maar overdrijf het niet.
Klimmen gaat ook goed verkorte pas en km na km gaan onder mijn voeten door.
Ik probeer ook om me heen te kijken wat is het hier mooi.
Bij ongeveer 21 km weer een klim en ik bedenk dat het klimmen tot nu toe wel meevalt.
Maar we beginnen hier wind tegen te krijgen , ik kom tussen een paar mannen te lopen die beter klimmen dan ik en ik zie ze heel langzaam bij me weg lopen , niet veel maar toch.
Dan de daling, ja dat is mijn ding ik haal de mannen weer in en zie ze niet meer .
Er is één man die kijkt me in het naar boven gaan aan en blijft me voor die is duidelijk aan het racen.
Ik niet ik wil gewoon ontspannen lopen de laatste paar kilometers is de “vijand” niet het hoogte verschil maar de wind het is gaan regenen en er staat een flinke tegenwind.
Maar ik loop lekker ,ik hoor in de verte iets van trommels .
Ik had gehoord dat bij de finish een aantal mensen op van die olie drums zouden staan te slaan .
Nog een paar honderd meter en dan zou ik aan de voet van die klim komen , voor me zie ik de man die me tijdens die ene klim nog zo aan keek.
Ik probeer nog iets te versnellen wat bijna onmogelijk is zo steil is het hier.
En dan ben ik er de loper voor me vraagt wat mijn tijd is ik zeg het niet te weten en druk mijn Garmin op stop.
Ik ben er neem een paar bekertjes heerlijke warme thee en ben heel tevreden.
Wat was dit een geweldige loop.
Nu omkleden en dan nog even naar die zaal daar drinken we nog zo’n heerlijke Val Dieu wat een heerlijk biertje is dit toch en een bordje met verschillende soorten kaas.
Edwin komt er nog even bij zitten.
En dan wordt het tijd om weer naar huis te rijden, ik kijk op de Tom Tom ,ruim op tijd voor de Formule 1 zijn we weer thuis.
ook dat wil ik niet missen
Vervolgens mogen we Max de ras sportman genaait zien worden door een domme stomme Fransman en de FIA voor de zoveelste keer.
Maar ondanks dit weer een knappe race.
Wat is sport toch mooi in welke hoedanigheid dan ook.
O ja dan de cijfertjes nog ,niet belangrijk maar ik ben er wel tevreden mee.

Afstand 32,95 tijd 2:49:05 Gem, snelheid 5:08/km

4cimes 2

Een nachtje doorhalen op de 010 alp Night till dust

Iemand op mijn werk vroeg gisteren terwijl we naar de auto lopen.
Ga je nog wat doen dit weekeinde.
Mwa ja een stukje lopen.
Lopen als?
Als wandelen of hardlopen of…
Nee ik ga vanavond een nachtje hardlopen lopen op en om de Rotterdamse Alp.
Als het goed is een uurtje of 6.
O leuk.
En dat vindt je leuk?
Ja gaaf joh, apart om in het donker te lopen .
Met een aantal gelijk gestemde in de stille donkere nacht over smalle paadjes ,super gezellig.
Met een blik van ok dacht dat ik alles al gezien had stapte de collega in de auto.
’s Avonds bedacht ik misschien is het handig even vooruit te slapen.
Net als ploegendienst ,vroeger had ik nooit problemen met die nachtdienst dus verwachte ik dit nu ook niet.
Slapen ging bijna niet ik kon niet in slaap komen maar toen ik eenmaal sliep lag ik heerlijk.
Na een uurtje of twee slapen ging de wekker.
Ik overwoog hem uit te zetten en lekker door te slapen.
Maar nee ik zou immers lekker gaan lopen en dus kleedde ik me aan.
Voor het eerst dit jaar weer in een lange tight en shirt.
Het zou fris worden deze nacht.
In een kwartiertje was ik in Bergschenhoek, lekker rustig op de weg.
En toen ik aankwam waren er al een paar lopers en stond de tent die als verzorgingspost fungeerde er al .
Ik zette mijn kratje met wat spulletjes en een koeltas met wat biertjes voor na het lopen.
En rond 00:00 gingen we na enige uitleg door Dennis die weer een mooi rondje had bedacht en met rood witte lintjes had uitgezet gingen we van start.
Eerst een soort van samen de eerste ronde om even te kijken hoe het parcours was en daarna ieder voor zich.
De eerste drie ronde kon ik mooi doorlopen ,wat is het toch gaaf.
Soms flarden mist wat overigens best fris was .
En door het donker een beperkt klein wereldje en verder stil.
Hier en daar een geluidje van een beest of een ver geluid van een auto of geluiden van muziek en mensen ver weg.
Wat is dit lekker.
Dit zou ik veel meer willen gewoon een bos doorkruisen midden in de nacht gaaf maar alleen doe je dit niet snel alleen.
Stel dat je struikelt of erger dan is het fijn als er mensen in de buurt zijn .
Zoiets had ik verleden jaar in de duinen en toen was het verdomd handig dat ik samen met Jeroen was.
Nu was ik niet alleen maar toch alleen, wetende dat er nog 16 anderen waren gestart.
Bij de uitkijktoren had Dennis een schrijfblokje en potlood neergelegd hierop scheef je je naam en iedere ronde een streepje achter je naam en als je klaar was of stopte schreef je gewoon gestopt achter je naam.
Zo dat de andere wisten dat je niet nog ergens rondliep of in de problemen was maar lekker naar huis was en in je mandje lag.
Ronde na ronde vloog voorbij het parcours was heel afwisselend en voerde zelfs door een padloos bos.
Hier deed mijn hoofdlamp de Lupine Piko X4 SmartCore goed zijn best tijdens het lopen liep ik steeds met de lamp in de laagste stand maar in dit kreupelhout deed ik hem vol aan en deden de 1800 lumen zijn werk en kon ik makkelijk drie lintjes vooruit kijken dan lijkt het ineens wel dag.
Na vier rondjes kijk ik op het kladblokje we zijn nog met vier man aan het lopen en ik besluit dat het na 32km en vijf uur wel mooi geweest is.
Ik schrijf op gestopt en wandel naar beneden naar de verzorgingspost kleed me om het is immers best koud en ik wacht op de anderen Dennis en nog iemand besluiten nog een 5e ronde te lopen om de lintjes op te ruimen.
En Mike loopt nog ergens rond , die ging makkelijk vandaag zeg, die is al met ronde vijf bezig en ik denk dat hij snel komt.
Uiteindelijk nog even gezellig na praten onder het genot van een biertje of anders.
De boel opruimen en dit was het dan weer , er wordt al weer gedacht aan een volgende editie.
één ver uit mijn comfortzone, een winter editie maar dit is te mooi om niet te gaan.
Was weer super geregeld en georganiseerd .
Fijn om er bij te kunnen zijn.

 https://www.strava.com/activities/1915301711/embed/33f612271421837b4843ea13f76d9ae55652ce10

De Zeeuwsekust marathon en de Devils trail in één weekeinde

PK100180

18 september in de avond krijg ik een berichtje op Facebook van een collega.
Of ik misschien zin had om in plaats van hem de Zeeuwsekust marathon te lopen.
Een blessure en daardoor te weinig training deden hem besluiten zelf maar niet van start te gaan.
De Zeeuwse kustmarathon is dan ook niet zo maar een marathon ,hij is best zwaar.
Ik had hem al drie maal eerder gelopen en wist wat ik kon verwachten.
Ik gaf aan dat ik er even naar moest kijken ,kijken of het wel paste en of Karin mee kon.
Zo’n punt naar punt marathon is best lastig en ik vindt het prettig om dan iemand met een auto bij je te hebben ,zodat je niet met zo’n bus hoeft.
Volgend dingetje was dat ik de volgende dag de Devilstrail zou lopen 16km.
Maar ja best een mooi aanbod dat startnr .
Even twijfelde ik ,wat nou lastig twee wedstrijden in een weekeinde.
Tijdens een meerdaagse doe ik er soms wel 5 in 5 dagen.
Dus de volgende dag stuurde ik een berichtje ,ja leuk ik wil wel.
Toen ik het startnr kreeg vroeg André aan me wat voor tijd denk je te gaan lopen?
Eigenlijk had ik geen idee het is al best lang geleden dat ik een marathon gelopen had bedacht ik.
En als ik zie wat ik nu doe en kan zou een 3:30 er in kunnen zitten.
Alleen was dat met het parcours wat ik dacht dat het was later zou blijken dat ik de laatste kilometers verdrongen had.
Ik wist dat ze pittig waren maar zo pittig.
Ik had dus een plan ik zou rond de 5 min/km gaan lopen en op het einde proberen te versnellen.
En zo ging ik dan ook van start.
Ik kon me goed beheersen liep heel makkelijk en ontspannen de eerste 20km ,toen het strand op eerst een heel lang stuk heel mul zand.
Ik kan dit goed maar tempo maak je hier niet.
Toen een flink stuk heel mooi strand maar die 5 min/km kun je lastig lopen.
Dan een stuk met een strookje van 50cm breed hard zand aan de rechterkant water en aan de linker kant mul zand.
Hier kwam ik in een treintje te lopen en verloor ik zeker 2 min.
Dan strand af de duinen cq dijk op.
Veel lopers die me eerder voorbij waren gelopen veegde ik langzaam op.
Nog 5km te gaan nu werd het echt pittig wat een klimmen met trappen maar ook lang en stijl.
Dit was ik dus even vergeten ik zie dat ik die 3:30 onmogelijk kan lopen maar blijf pushen.
Ik ga er alles aan doen ,als ik dan toch hier ben.
Eind tijd 3:43:53 netto.
Ik denk een knappe tijd en voor mijn doen slim en doordacht gelopen.
Nu nog even 2 uur naar huis rijden en als ik thuis de auto uit stap ben ik zo stijf als een lijk van een week of twee oud.
De cijfertjes van de Zeeuwse kust marathon
https://www.strava.com/activities/1887694222/embed/ea30c6ccc33790bd282021c4a06b1df8684b20d4

‘smorgens mijn bed uit de benen voelen redelijk .
Eerst de Formule 1 kijken en dan naar Doorn voor de Devils trail.
IK ben van plan om eerst een klein stukje in te lopen en dan rustig te starten, voor zover mogelijk als je gelijk een zand berg op moet.
Ik kom boven hoog in mijn ademhaling .
Maar blijf bij mijn plan ontspannen lopen ,de benen gaan steeds beter voelen en al vrij snel kan ik versnellen.
Afdalen ben ik goed in en ik vlieg veel lopers voorbij.
Omdat ik niet van voren gestart ben kan ik lekker inhalen.
Klimmen gaat ook lekker ,de trainingen van de afgelopen maanden op de 010 alp betaald zich uit.
De hei op, mul zand maar dit voelt niet als mul zand ik vlieg er overheen.
Dit lijkt op de paardenpaden waar ik regelmatig op train.
Nog 5km dit gaat door een bos ,mooie paadjes jeetje wat loop ik hier lekker en ik blijf lopers inhalen .
De laatste paar meter van de zandberg af ,heerlijk .
En ik ben er.
Heel ontspannen en zeker niet kapot.
Nu tijdens dit schrijven kriebelen de benen ik moet even bewegen even rond lopen.
De benen hebben duidelijk een beetje rust nodig.
Nou dat kan ,morgen rustdag!
En de cijfertjes van de devils trail
https://www.strava.com/activities/1889926662/embed/104d179a8ffab534a7b39f44f5e02f0a326916f9

Een mooi avontuur

Me
Als ik hier achter het toetsen bord zit van mijn laptop.
Overpeinzend naar buiten kijk terwijl het stort van de regen.
Denk ik waar ga ik beginnen, hoe kan ik een avontuur zoals ik de afgelopen dagen heb ervaren het best opschrijven.
Dit hele avontuur lag eigenlijk al meer dan 5 jaar op de plank.
Na dat ik zoiets al eens eerder gedaan had was er nog steeds het plan dit nog eens te doen.
Nu deden de omstandigheden me min of meer “Halsoverkop” besluiten dat nu het moment daar was.
Onze vakantie was er door omstandigheden een beetje bij ingeschoten en dit kon ik wel mooi even doen.
Ik had wel iets getraind met de rugzak die ook al heel lang ,misschien wel te lang op die zelfde plank lag.
En ik had niet veel meer nodig alles had ik wel zo’n beetje.
Een tent waarvan ik wist dat hij niet waterdicht was ,maar een spuitbus zou wel voldoen dacht ik.
Een matje van de Decathlon en een dunne slaapzak.
Dus de belangrijkste dingen waren er.
Al in de voorbereiding, korte tochtjes over de trails op de 010 Alp en de Zoetermeerse Alp.
Had ik het met Karin er over dat ik dit misschien wel het allermooiste vindt wat er is op loop gebied dan.
Het gevoel van reizen, maar ook de uitdaging om met je eigen problemen of omstandigheden te dealen.
Het stuk kracht wat hier toch bij komt kijken een paar dagen met een zak van 8kg en hardlopen is best een andere tak van sport.
Ik zou kijken hoe dit ging ,of ik het wel echt leuk vindt en gelijk kijken of mijn materiaal voldoende is en of verbeterd moet worden.
Mocht er een vervolg aan gegeven worden.
En nog misschien een klein puntje niet eens geheel onbelangrijk kan ik het nog wel.
Uiteindelijk werd ik dag twee wel even 55 best wel een ouwelul eigenlijk.
Hier kan ik kort over zijn ,ja ik kan het.
Op het moment van schrijven een uurtje of 10 na dat ik in de trein stapte voelt het lichaam goed op de schuurplekken op mijn rug na dan.
Dit lichaam kan het dus wel hebben.
Al was ik gisteren door de 27 graden en hoge lucht vochtigheid bijna in de problemen.
Maar ik denk dat ik ook hier de juiste keuze gemaakt heb.
Maar wat ik dus wilde zeggen is dat dit de opmaat zou zijn als alles goed zou gaan naar een groter project volgend jaar.
Dit was eigenlijk een soort test cq training.
Dat grote project moet je zien als een viervoud van dit ook dat plan lag ergens op die plank.
En als er al een naam is voor dit soort dingen, is dit waar ik de komende tijd aan ga werken trainen enz enz.
Dit is zo gaaf.
Eigenlijk ging het lopen goed ,stel je voor een klein jaar geleden dacht ik nog dat ik uit gelopen was.
Het begin vanuit de trein Enschede station uit , omkleden de rugzak omgooien navigatie starten en lopen.
Eerst de Stad uit en dan nog een stad door Hengelo en dan begint het een soort polders.
Maar anders als in het westen van het land.
Hier begint het genieten 47km onderweg naar Haarle en over de Holterberg.
Wat is het hier mooi ik herken een stuk parcours van de Sallandtrail ,toch fijn dat ik de weinige trainingskilometers met de zak gelopen heb op de trails.
Maar dit is wel het mooiste door de bossen over de zandpaden
Ik kom op de eerste camping aan een 50+ camping van de SVR nou voor mij dus, met mijn toen nog 54 jaar.
Een nette camping maar wat heb je verder nodig.
Tentje opzetten ,douchen en zorgen voor energie zowel voor de elektronica als voor mezelf.
Hier wel even een lastig puntje ik verbrand tussen de 3000 en 5000 calorieën.
Maar krijg met moeite 1000 aangevuld en dan tegen heug en meug ,dit moet anders.
Het is een combinatie van hoeveel kun je meenemen en wat eet je.
Voor wat ik hierna wil gaan doen moet daar zeker meer aandacht voor zijn omdat langer als een week zo weinig eten niet bevorderlijk is voor lichaam en prestatie.
En dan slapen ‘smorgens ga ik weer vroeg op pad.
Het is droog maar toch is mijn tentje drijfnat de condens aan de buitenkant gaat zonder moeite door de tent heen naar de binnenkant.
Buiten is ook alles vochtig dus ik probeer mijn slaapzak en matje in de tent op te rollen.
Het gevolg is dat ik drijf nat ben van het condenswater.
Nog even een bakje koffie en een reepje en lopen.
Het is direct al genieten wat en mooie omgeving 62km op het programma.
Ik loop lekker ,de route gaat door een prachtig gebied voor Dalfsen.
De ondergrond is bosgrond en soms bijna mul zand , die trailtrainingen van de afgelopen tijd zijn zo gek nog niet.
Na Dalfsen begint het lange stuken recht door ,wel een mooi gebied maar zo lang en een soort van saai.
Andre Oost komt langs rijden met zijn Torq bus , ik wist dat we elkaar als alles goed ging zouden treffen.
Andre woont hier vlak bij dus even een praatje een beetje water overgegoten en door.
Ik kom over een pad te lopen langs een spoorrails richting Staphorst.
Staphorst mij bekend van de borden die mijn moeder vroeger had met plaatjes van die oude vissers dorpen.
In Staphorst vindt ik een Kruitvat ik heb geleerd dat deze winkels de uitkomst zijn.
Ze verkopen gekoelde dranken en goedkoper dan bij een benzinepomp.
Ik koop hier een water en een cola die ik direct opdrink.
Even op een bankje zitten en de rugzak afleggen.
Ik heb gemerkt dat ik onder deze omstandigheden echt om de 15km mijn rust moet nemen..
En dit voornamelijk om de rug even te koelen te laten drogen waar mogelijk.
Volgende dorp is Zwartsluis ,een mooi dorpje aan het water.
Na Zwartsluis begint een natuurgebied ,het is niet ver meer maar het begint wel een beetje te kraken.
Ik heb een deadline ,dat wil zeggen vandaag ben ik jarig en heb mezelf een paar Leffe beloofd.
Maar ja hoe laat gaat de winkel dicht?
Water begint een probleem te vormen ik zet mezelf op een soort van rantsoen.
Ik mis hier de watertap punten die we bij ons in de buurt hebben.
Er zijn in deze omgeving toch een hoop fietsers en zo dan zou het zo gek niet zijn een paar van die tap punten neer te zetten.
Bij een huis staan appels te koop maar ook flesjes Icetea in een kuip water ik hoef niet ver meer.
Een hele euro voor zo’n flesje in twee slokken leeg dat dan weer wel.
Ik kom in SintJansklooster een supermarkt waarvan ik wist dat die er was ,dat had ik van tevoren al bekeken.
Had ik nu ook maar naar de sluitingstijden gekeken dan had ik geweten dat deze pas om 20:00 dicht zou gaan.
Ik koop mijn twee Leffe een blikje chocomel en een fles ananas appelsap waarvan ik die chocomel in één teug leeg drink.
De ananas sap drink ik onderweg naar de camping leeg.
Weer een mooie camping en voor 9 euro staat mijn tentje hier.
Zelfde verhaal tent opzetten douchen eten slapen .
En ‘smorgens weer wakker worden in den drijfnatte tent.
Inpakken en door.
Vandaag de langste dag 64km
Ik begin lekker eerst het dorpje uit en dan een lang recht fietspad.
Ik ga goed zie in de verte Zwartsluis en ik mag naar Genemuiden met het pontje naar de overkant.
En weer verder op weg naar IJsselmuiden ,tot hier bijna alleen maar lang recht en nog langer maar zeker niet saai.
Mijn sport vriend Kees van de Wetering woont in Ijselmuiden en we hebben afgesproken voor een kopje koffie.
Maar ik heb problemen met mijn telefoon hij haalt geen enkele data op.
En kan dus ook geen berichtje sturen,maar ineens zie ik Kees aankomen fietsen.
Kees had gekeken hoe laat ik de dagen ervoor steeds vertrok en zijn inschatting gemaakt .
Deze klopte heel goed dus.
Kees fietst naast me mee en we praten even bij, altijd leuk.
Kees is triatleet en samen met twee van zijn zoons doet hij dit nog op een hoog niveau.
Leuk om zulke sportieve gedreven mensen weer te treffen.
Kees en ik zijn bijde even oud alle twee van 1963 en Kees laat wel even zien dat 1963 een heel goed jaar moet zijn geweest.
Twee kopjes koffie verder en lekker bijgepraat te hebben weer door ,Kees rijd nog een stuk mee om me uitgeleide te doen tot de IJsseldijk ik neem nog wat water over van Kees
En dan begint een heel lang stuk niks ,best wel een mooie omgeving maar niks en lang.
Ik moet naar Elburg en op de dijk naar Elburg begint het te kraken 38km gelopen en weer op water rantsoen.
Nog 2 km naar Elburg onderweg heb ik mijn telefoon weer werkend er was een instelling veranderd.
Hoe dat komt ? Ja dat moet je mij niet vragen.
Ik kom in Elburge en zoek een winkel op en daar maak ik een grote fout.
Ik koop water maar door dat het buiten inmiddels 27 graden is met een verschrikkelijke lucht vochtigheid barst ik van de dorst koop een pak drinken en bedenk ik pak een half uur rust drink wat en ga verder.
Maar ik weet ik moet nog 20km over de dijk naar Harderwijk.
Ik wil weer gaan lopen maar ik herken het gevoel wat ik nu heb van de Spartathlon ik wil direct alweer drinken.
20km dijk zonder water punten en bloedheet.
Ik durf het niet aan, wat als?
Ik bel Karin en samen besluiten we dat ik naar een Camping in ‘t Harde loop dat is nog 4km.
En dan vanaf daar de route verleggen en er dan maar een dag langer over te doen.
Ik ga de supermarkt nog even in en koop nog het één en ander te drinken.
En al drinkend wandel ik naar de camping navigerend op mijn telefoon.
Op de camping aan gekomen probeer ik daar mijn spullen die nog steeds nat zijn te laten drogen.
Maar echt drogen wil niet lukken ondanks de zon.
Mijn telefoon kan ik opladen bij aardige mensen naast me.
Verder weer het zelfde verhaal douchen eten slapen.
Steeds zet ik de wekker om 6:30 en steeds ben ik voor de wekker wakker.
‘snachts valt me op dat het met het vocht wel meevalt .
Maar als ik echt wakker word is weer alles zeiknat.
‘savonds had ik nog naar de route zitten kijken en had besloten via Nunspeet naar Ermelo te lopen en daar de route weer op te pakken.
Lopend over een onwijs mooie route naar Nunspeet begin ik te twijfelen.
De lucht ziet er naar uit dat het elk moment kan gaan regenen.
Buienradar geeft aan dat het as in de avond zou gaan regenen.
Ik voel me goed de benen zijn goed het lichaam is eigenlijk helemaal prima.
Maar ik heb geen zin in weer een natte nacht en dan ook echt nat.
Een tent opzetten zou geen eens zin hebben.
Ik besluit dat het hier in Nunspeet moet eindigen.
Ik weet dat ik het kan ,dat het lichaam dit kan.
En ik weet ook wat ik moet veranderen cq verbeteren.
Het is goed zo dit was eigenlijk een training en natuurlijk had het mooi geweest als ik het af had kunnen maken.
Maar ik heb hier ook van geleerd het schakelen van plan A naar plan B en uiteindelijk naar plan handdoek in de ring een natte handdoek ook nog.
Wat ik ook geleerd heb is dat dit is wat ik wil, dit is wat ik zolang het lichaam het toelaat ga doen.
De tent ligt in de kliko naast het matje .
De nieuwe tent is al bijna besteld op aanraden van Martine Hofstede.
Een drie persoonstent van 1900 gram en klein genoeg voor in een rugzak alles moet nog kleiner en lichter.
Karin begon al te stuiteren ,o leuk dan kan ik ook mee, dus trainen kunnen we straks een paar dagen samen.
Naast het matje en de tent komt er dus ook nog een slaapzak bij daar degene die ik nu gebruikt heb van Karin was.
En dan de energie ook daar heb ik de oplossing voor gevonden dmv een zonnepaneeltje , beter dan dat ik nu heb.
De schoenen zijn ook nog een beetje een issue ,ik heb nu gelopen op antieke Hoka’s die voelen gewoon het beste voor dit verhaal.
En voor deze uitdaging kom ik daar wel uit in de Mud sweat trail store moet vast wat te vinden zijn.
Voorlopig dus alleen materiaal regelen en optimaliseren.
De tas ga ik bij een schoenmaker of naaiwinkel hoe zoiets ook mag heten geheel naar mijn wensen aanpassen.
Een nieuwe kopen heeft geen zin is allemaal speelgoed kwaliteit voor veel geld ,dan maar het bestaande aanpassen cq versterken.

Dit gaat het dus worden ,hoe ga je zo iets noemen?
Het is geen ultra lopen en ook weer wel.
Het is geen trailen en ook weer wel.
Het is geen hiken maar ook weer wel.
Is het dan speed hiken?
Nog niet zolang geleden zei iemand tegen mij de MDS lopen is de droom van een ander uitvoeren.
Leef niet andermans droom.
Maar maak je eigen droom.

Bij deze!

Rondje Voorne

Hij stond gewoon op mijn schema 60km lopen ,en ja waar kun je dat dan beter doen dan in Voorne.
Verleden jaar liep ik me daar helemaal naar de klote.
De eerste 30km liep ik zo goed tegen windje best warm dat wel en toen ik eenmaal de wind in de rug kreeg ging het mis en volgde de hel.
Vandaag zou het anders gaan het was weer warm dat wel maar ik zou hem anders lopen.
Zoals ik de laatste tijd wel meer doe zou ik alleen op navigatie lopen.
Voordeel is dat ik dan in mijn comfortzone loop wat goed genoeg is voor een lange duurloop.
De eerste 20km had ik het idee alleen op de wereld te zijn heel af en toe kwam je een wandelaar tegen met of zonder hond.
Ik bedenk dat dit een voordeel is ipv een rondje Voorne als wedstrijd lopen.
Dan heb je steeds estafette ploegen ,lopers en fietsers om je heen.
En dan nu al die rust.
Na die 20km kom ik zo af en toe wel groepjes wielrenners tegen en een aantal gewone fietsers.
Sporadisch kom ik een hardloper tegen maar ik vermoed dat veel lopers lekker op het strand liggen.
Voor Hellevoetsluis kom ik op de dijk te lopen ,verleden jaar ging het hier mis maar nu heb ik er tegenwind.
Een lekker “koel” windje in mijn gezicht dat is even wat anders.
Aan het einde van die dijk zie ik een moeder met kinderwagen nog ver voor me.
Ik zie d’r naar een sloot lopen ,kinderwagen blijft op het pad staan .
En ik vraag me af wat gebeurd daar?
Eenmaal dichterbij is ze alweer terug bij de kinderwagen en is ze bezig met haar mobiel.
Nu snap ik wat ze deed de sloot is helemaal droog gevallen en vol met barsten van de droogte.
Inderdaad een bijzonder gezicht ,zal ik ook een foto maken?
Ik besluit door te lopen daarom ben ik hier vandaag.
Eerder had ik al gezien dat water opvang basins of hoe je die dingen dan ook mag noemen nogal droog stonden.
Ik zag een bordje waarop stond dat het kon voorkomen dat het fietspad afgesloten kan worden ivm. hoog water.
Dat is nu duidelijk niet aan de hand.
Hellevoetsluis halfway nog even wachten voor de brug en dan verder.
Na Hellevoetsluis is het nog verder naar het strand dan ik dacht.
Nog een stuk langs een weide met paarden , ik herken het maar die was ik even vergeten.
Het was me al eerder opgevallen dat ik nu veel meer zie en anders zie dan tijdens de wedstrijd.
Voor dat ik op het strand ben kom ik eerst nog langs een soort vakantie park.
Langs de kant van de weg groeien heel veel bramen en ik kan ze toch niet zomaar laten hangen.
Ik bedenk dat het tijd wordt om iets zuinig met mijn water om te springen.
Ik had een liter bij me maar ik weet niet waar ik weer water kan tapppen.
Ik gok op het strand maar weet dit natuurlijk niet zeker.
Ik had me voor genomen bij ieder zich voordoende mogelijkheid om water te tappen dit te doen.
Maar de mogelijkheid had zich nog niet voorgedaan.
Eindelijk het strand het strand lag er niet echt lekker bij dicht bij het water was het wel hard maar ook schuin.
Ik merk dat het tempo zakt, maar goed iedere stap is er een vooruit dus doorlopen maar.
Ik kom bij Rockanje een paar strand tenten en een patat en ijsboer.
Bij een strand tent wat drinken lijkt me niets een glaasje cola is niets en ik heb liever 1 of 2 blikjes.
Ook is er een water tap punt en ik vul mijn bijna lege bidons.
Bij de ijsboer koop ik een perenijsje een Cola en een Heineken 0.0
Eerst even lekker het ijsje ,wat kan zoiets lekker zijn
Dan de Heineken die is in twee slokken op.
Daar achteraan de Cola en weer door nog 20km , maar wel met vers water.
Ik zie een groep vrouwen op weg naar de branding en als ik dichterbij kom zie ik dat er 1 is met een camera en niet zomaar een camera.
En de andere dames ,meisjes eigenlijk zijn uitgedost met sjerpen mis Overijssel zie ik .
Ik bedenk hoe grappig het zou zijn een selfie met deze dames zal ik het vragen?
Maar ik besluit door te lopen , ik was hier immers om te lopen toch?
De missen hebben zelfs de krant gehaald
https://www.telegraaf.nl/c/2394538/

Strand af over een mulle zandvlakte.
Ik bedenk als er straks een mogelijkheid zich voordoet haal ik nog even iets anders te drinken dan water of een ijsje.
Nog 12km te gaan , niets meer dan de ene voet voor de andere zetten ,ik zie Brielle al.
Nergens niets te krijgen geen drinken geen ijs maar ik heb nog water.
Ook hier een beetje water management ik heb bedacht dat als ik nu iets over houd ik me er mee kan wassen bij de auto.
Brielle in nog een stukje.
En dan ben ik bij mijn auto was me met het overgebleven water en kleed me om.
Ik had bedacht mezelf te verwennen met een milkshake van de Mac.
Dus ik Google even waar de dicht bijzijnde is maar kom er niet echt uit, ik zal wel zien dus.
Op de A4 blijken we er van af te moeten bij Rijswijk snelweg afgesloten voor werkzaamheden.
Bij Rijswijk zie ik ook die grote M en rijd er naar toe.
Een milkshake en een citronlimonade iets met veel ijs en door naar huis al drinkend.
Thuis ga ik helemaal los, barst van de “dorst”
totaal drink ik ,
Tijdens het lopen 4 bidons water een Heineken 0.0 en een cola plus dat ijsje
Na afloop nog een liter bitterlemon een liter finley en 2 blikjes 0.0
tijdens het lopen had ik niet het gevoel dorst te hebben maar daarna des te meer lijkt wel.
Ik zet mijn data op internet en vindt eigenlijk mijn snelheid tegenvallen ,maar dit komt waarschijnlijk ook door de warmte en het slechte strand.
Ik heb nog een maand tot Winschoten ,ik heb er vertrouwen in.
Nog nooit heb ik lange duurlopen de echt lange dan gelopen op wedstrijd tempo.
De komende weken de puntjes op de i zetten en dan moet het goedkomen.

De data;

https://www.strava.com/activities/1751476820/embed/35a68c1fc08617b787d98b7c664b3d5789a99f84

Materiaal test op de 010Alp

Iets bedenken is leuk ,iets uitvoeren is weer wat anders.
Je moet ergens beginnen.
De route wist ik al , globaal dan, toen Karin er naar keek bleken er wat dingetjes niet te kloppen.
Voornamelijk met betrekking op campings.
Materiaal is ook niet echt een punt ,het meeste had ik al van een eerdere solo meerdaagse met bepakking.
En een aantal dingen had ik al aangepast na mijn ervaring van de vorige editie.
De vorige editie had ik alleen een rugzak en na een week lopen had ik buikspieren waar Badr nog niet doorheen kwam.
Daarna heb ik een Raidlight gekocht met een voor en een achterzak om het gewicht een beetje te verdelen.
Maar deel twee heeft een heel tijdje in de kast gelegen in het vakje nog te doen.
Om de zak te testen ben ik vanmorgen samen met Karin naar de 010 Alp gegaan met de gedachte,
If I can make it there ……
Na even trimmen en afstellen van de zak gingen we lopen.
Al snel stonden we weer stil weer afstellen en ik kwam tot de conclusie dat de bidonhouders niet gemaakt waren voor softbottles .
Hier moet wat aan veranderd worden.
Ik ga niet naar het geklots lopen luisteren van harde bidons.
Maar over het algemeen voelde de zak goed en ik heb er vertrouwen in dat ik die 256km er mee kan lopen.
De komende dagen wat modificaties toepassen en weer testen weer op de 010 Alp denk ik.
Dat is ook nog eens een mooie kracht training , en omdat de uitrusting steeds meer compleet wordt zal de zak ook zwaarder worden.
Nu nog hopen dat de laatste week van de vakantie het weer het toelaat deze tocht te doen.
Ik ga dit namelijk niet doen als het de hele week regent.
Maar het is wel leuk om dit allemaal voor te bereiden de route te maken en als gpx in mijn horloge zetten het materiaal testen en aan te passen .
En dan uiteindelijk het doen.

 

Rondje Delft

Vandaag stond er een 50km op het schema ,met het maken van de route zou het 55 worden.
Ach een paar kilometer meer of minder maakt dan ook niet veel uit.
Ik had besloten alleen op navigatie te lopen ,met de achterliggende gedachte dat ik tijdens het lopen niet meer informatie had dan de route.
Dus niet weten hoe hard je loopt of wat je hartslag doet ,hoe ver je nog moet enz.
De bedoeling was binnen de comfortzone te blijven ,en dat is wel gelukt.
Alleen de laatste paar kilometer leken wel heel lang, maar dat zit meer tussen de oren.
Ik had een route uitgekozen met een boog om Delft heen.
Eigenlijk loop ik weinig die kant op , raar want het is er zo verschrikkelijk mooi.
Twee keer een korte pauze even bij een benzinepomp wat te drinken scoren anders dan water.
Met deze zondag die 55km staat het week totaal op 158,7km
En de komende weken gaat dit alleen maar oplopen ,volgende week zondag staat er een 60km op het programma.
Alleen door de weeks moet ik nog even kijken hoe ik het ga invullen donderdag is mijn eerste vakantie dag en dan vier weken vrij.
Ik moet nog even kijken hoe ik mijn schema een beetje verantwoord ga invullen hardloop forensen is er dan niet bij.
Toch goed voor een flink aantal rustige kilometers ,maar ik bedenk wel iets.
En als het goed is gaat allen de laatste week al goed zijn voor zo’n 258km.
Morgen rustdag eens kijken hoe ik morgen mijn mandje uit kom ,nu zijn de benen best wel een beetje stijf.

Voor de data op Strava;

https://www.strava.com/activities/1735435934/embed/950d204f0d45dd90073d87b080409473dc2f24a8