Dromen twijfelen en goede hoop

 

images

Afgelopen weekeinde even naar het zuiden ,naar Bemelen om precies te zijn.

Iemand had ons op een wedstrijdje gewezen ,het zou een leuke trail zijn.

En dat kan ik nu na afloop wel beamen.

Een super goede organisatie een mooie wedstrijd in natuurlijk een schitterende omgeving.

En zelf als supporter was het er goed toeven.

En voor 5 euro voor inschrijving zo’n schitterend evenement neer zetten gedragen door het hele enthousiaste dorp Bemelen.

Daar kan menige organisatie nog heel veel van leren.

Ik nam me dan ook direct voor volgend jaar gewoon weer naar Bemelen te gaan maar dan om ook te lopen.

Nu kon ik kijken hoe Karin heel makkelijk heel goed liep ,best een verschil met een paar jaar geleden toen ze begon

Een steeds betere houding en zo veel plezier in het lopen.

Dat maakte het ook voor mij extra leuk.

Ondanks dat ik zelf niet kon lopen ivm een inmiddels lichte blessure ,dat wil zeggen dat denk ik nu.

Op het moment voel ik weinig ,ja met mijn werkschoenen aan voel ik mijn voeten wel.

Maar hoe het op de loop schoenen zal voelen weet ik zoals het er nu uitziet woensdag pas.

Dit weekeinde koste het me niet veel moeite me in te houden ik had mezelf belooft gewoon niet hard te lopen voor woensdag.

Je mag gerust weten dat ik er afgelopen maandag toen het echt pijn begon te doen echt van was geschrokken .

Ik heb nooit echt blessures en als er dan iets “serieus” aandient schrik je toch een beetje.

Stel je voor dat het hiermee afgelopen zou zijn.

Dan ga je je toch dingen afvragen .

Twijfel is er steeds ,wat ga ik doen?

Inschrijvingen van sommige wedstrijden stel ik zo lang mogelijk uit.

Ik wil eigenlijk nog een aantal wedstrijden lopen maar ik twijfel.

En soms is de twijfel groter wel dit, of nog meer?

Wel bij de vereniging of niet bij een vereniging ?

Naar een sportschool?

Lange afstanden of niet?

Soms hoeven Karin en ik elkaar alleen maar aan te kijken zoals afgelopen donderdag.

Tijdens een presentatie MSTstore  door Bart Eigenhuis over de UTMB Bart liet de start muziek horen van de UTMB.

Even voor de duidelijkheid hier is geen twijfel over de UTMB ga ik nooit doen.

Maar die start muziek, Conquest of Paradise van Vangelis laat dat nu net de muziek zijn die ze bij de finish van de Spartathlon draaien.

Getver kippenvel ik heb toen ik in Sparta stond te kijken hoe anderen binnen kwamen ,waar ik zelf zo graag had binnen gekomen zo vaak dit nummer gehoord.

Het maakt iets speciaals in me los.

Karin weet dat ze zat iets bij me vandaan en we keken elkaar even aan.

En ik zat daar met een enorme brok in mijn keel.

Dat maakt de gedachten van de laatste tijd zo dubbel zo moeilijk.

Daarom stap voor stap en stap één is woensdag een rondje van 9km samen met Karin om de Noord Aa

En Zaterdag een trail in Oosterhout 23km ook deze lopen we samen ,nog even niet racen .

Even kijken hoe het zit is deze anderhalve week genoeg geweest?

Daarna alleen maar trainen geen wedstrijden tot 13 augustus het begin van onze vakantie en een mooie marathon .

Steeds een stapje meer steeds een stapje verder maar vooral met heel veel plezier.

Het niet kunnen maakt het wel kunnen alleen maar mooier.

De Bentwoudrun

 

De Bentwoud run  van AV47 ,hoe simpel kan het zijn.

Als atletiek vereniging zit je aan een verschrikkelijk mooi gebied , een gebied waar ik graag train.

Vaak tijdens mijn trainingsrondjes dacht ik er aan hier zou je een zo mooie wedstrijd kunnen organiseren.

Vergeet niet dat Ilion ook praktisch aan het Bentwoud zit even als de Roadrunners Zoetermeer.

Een gebied waar je geen verkeer tegen komt en dus geen of minder verkeersregelaars in hoeft te zetten.

Maar waar sommige het lieten liggen heeft AV 47 het geweldig mooi opgepakt.

Misschien wel meer dan geweldig mooi wat een leuke entourage diverse kraampjes ,waarvan voor mij de kraam van Perron 3 wel het meest in het oogsprong lekkere gezonde smooties zelf gebakken chips en nog veel meer en Perron 3 is in een korte tijd een begrip geworden in Boskoop.

En wat niet minder leuk was mijn oude buurman uit Boskoop is er werkzaam dat wist ik trouwens niet en hij is mede verantwoordelijk dat ze zesde waren van de AD friet test en nr één van het groenehart.

Maar friet was er vandaag niet bij er was gekozen voor gezonde hapjes.

Nu de wedstrijd .

Ik wist het niet ,ik wilde hard ,nou ja proberen of het kon in ieder geval.

Sinds het Rondje Voorne 2 weken geleden heb ik een nogal serieus probleem met mijn voeten.

Nu had ik dat al sinds Portugal maar toen viel er nog mee te leven maar nu wordt het wel vervelend zeg maar.

‘s morgens strompel ik naar het toilet en daarna gaat het al iets beter mijn voeten zijn beurs doen pijn.

En tegen de tijd dat ik beneden ben gaat het beter.

Lopen naar mijn werk  , de eerste kilometer doet pijn maar dan kan ik gewoon lopen .

Maar juist de laatste dagen voelde het beter, dus ik had hoop.

Ik wilde snel weg , mee met de eerste en kijken of ik mee kon.

Dit was niet het geval en drie gingen er zo snel weg ,en ik besloot het tempo iets te laten zakken.

De bedoeling was heel blijven .

Ik liep wel goed ,maar de laatste paar kilometers kwam weer die pijn , alleen in mijn linker hak.

Niet zeiken doorgaan nog een paar km en de pijn gaat over .

Een paar groepjes haalden me in en ik liep wel lekker ,en toch het eind resultaat de tijd was k….

Natuurlijk als je het gas eraf haalt gaat dat tijd kosten maar een 10km moet toch wel kunnen onder de 40min.

En ik moet eerlijk zeggen vanmiddag stemde me dit niet vrolijk.

Al langer twijfel ik wat ik moet doen ik wilde nog één keer een 100km lopen maar ik weet niet of ik dat wel moet gaan doen.

Andere iets langere wedstrijden twijfel ik over, ik hoop dat het nog goed komt.

Ik twijfel over lid blijven van Ilion ik kom er bijna nooit ‘smiddags gaan zitten wachten om ‘savonds te kunnen gaan trainen vindt ik helemaal niets en vaak gaat de wekker weer gewoon om 4:30

En eigenlijk loop ik bij de vereniging ook alleen dat kan ik op de weg ook ,al ben ik een groot liefhebber van intervallen op de baan.

Zelfs de sportschool lonkt weer ,maar ik weet het gewoon niet.

Ik hoop voor volgend jaar weer goed te kunnen lopen voor de Peneda Geres  trail Adventure in Portugal .

Daarna ga ik hoe dan ook niet meer verder lopen dan een enkele 65km maar eerder korter.

Het was vandaag geweldig in Boskoop bij de Bentwoudrun een geweldig goed georganiseerd evenement.

Ik vond het een heerlijk parcoursen  het was super gezellig.

Ja jammer dat het vandaag niet helemaal wilde lukken ,maar voorzichtig hoop ik dat het goed komt.

Als je nooit wat hebt tellen dit soort dingen misschien wel dubbel .

En ja Karin ik ben een man die gaan nog dood aan een griepje.

Rondje Voorne voor dummy’s

 

19114519_689085224634894_522758783_n

Het was een mooi vooruitzicht ,het zou mooi warm weer wordenDe plannen waren duidelijk 5:15 per km en niet harder , dit allemaal in voorbereiding voor een andere wedstrijd later dit jaar.

‘s morgens zei Karin nog , hou je nou aan het plan!

Zal je geen rugzakje meenemen met extra water?

Natuurlijk hou ik me aan het plan dit was een test en heel belangrijk.

En een rugzakje dat is alleen maar extra warm op mijn rug en er zijn genoeg posten 6 in totaal.

Thuis eerst nog een pannenkoek met rozijnen en een bak koffie en toen lekker op tijd naar Brielle.

Eigenlijk was ik best wel een beetje gespannen ,er hangt zoveel af van die ene wedstrijd ,

Dat deze als voorbereiding een soort van doorslaggevend is.

Eenmaal in Brielle bij de atletiekbaan van Voorne Atletiek nog even inschrijven.

Na inschrijven €17,50 € 5 duurder dan de voorinschrijving ,maar omdat ik van wedstrijd naar wedstrijd plan kies ik toch maar voor zo min mogelijk voor in te schrijven.

Dat rondje Voorne heb ik in het verleden al een aantal keer gelopen ,toen nog 50km onder een andere organisatie .

Maar ik heb er altijd goede ervaringen.

Vandaag dus een 63 km ,nagenoeg om het hele eiland.

Na me omgekleed te hebben en me op de meest belangrijke plekken van vet te hebben voorzien om schuurplekken tegen te gaan.

En hier en daar een lik zonnecrème omdat het ook nog eens een keer een mooie zonnige dag beloofde te worden.

Was daar de start ,ik stond nog even rustig te praten in het startvak en toen was het zover ,de start.Ik ging rustig weg als gepland ik liep bij Robert Boersma en Edwin Otto maar al vrij snel ging het mis.

We kwamen bij een brug en ik besloot te gaan versnellen ,of eigenlijk gebeurde dat gewoon.

Voor me liepen twee keer twee lopers een eerste groepje met een Belg Patrick van de beek.

En daarachter met een metertje of drie honderd ruimte weer twee lopers.

Vrij rap liep ik naar de eerste twee toe ik bleef er even achter en ging er makkelijk voorbij.

Er liepen er nu twee voor me best heel ver weg.

Toen was ik bij de splitsing 50km en 63km voor me bleek één loper te lopen die de 50 deed en Patrick was dus nu de nr één.

Ik liep dus op een tweede plaats.

Ik keek om en zag een loper aankomen en honderd meter daarachter Robert Boersma maar ze waren best ver achter me.

Ik besloot tempo te houden en proberen zoveel mogelijk ruimte tussen ons te creëren.

Naar de nr één toe lopen leek onmogelijk ,sterker hij liep iets bij me weg.

Dus ik besloot in ieder geval te proberen wat achter me zat daar ook te houden.

Ik liep heerlijk 4:30 4:45 zo’n beetje.

25 kilometer gelopen ik kwam dichterbij de nr één het leek wel of hij het moeilijk had.

Ik besloot zo te blijven lopen als ik deed alles voelde goed en ik kwam dichter en dichter.

Achter me zag ik helemaal niemand meer.

27 kilometer  we draaide voor de wind ,tjonge wat was het warm ,het tempo begon iets te zakken 5:15 ongeveer.

Geen probleem ook de nr één heeft hier last van.

34 kilometer het begon te kraken warm dorst nog ongeveer 3km naar de volgende post.

Goed drinken die bekertjes water en één voor over mijn Buff.

Misselijk worden van water kan dus ook.

Doorlopen , naar het strand ,het strand waar ik normaal zo lekker op loop.

Maar nu dus niet , de eerste loper komt me voorbij.

Het is een estafette loper.

Rockanje doemt op ,een paar weken geleden liep ik hier nog een trail marathonnetje gewoon voor de fun met een paar aardige mensen.

Nu loop ik alles behalve nog voor de fun.

Weer een loper een solo loper Ton van der Veldt loopt me voorbij of ik stilsta en misschien is dat ook wel zo.

Hele stukken moet ik wandelen.

Nog meer estafettelopers ,een estafetteloper van een team van de Roadrunners Zoetermeer komt me voorbij even een praatje en door.

Bijna het einde van het strand nog een kilometertje denk ik.

Robert Boersma komt me voorbij ik loop even met hem op vertel dat ik nogal een domme beginners fout heb gemaakt en er nu nog 16 km de tijd voor heb om er over na te denken.

Robert gaat verder ik kan het hardlopend niet volgen en ga weer een stukje wandelen.

Volgende Edwin Otto ,shit wat baal ik maar ja eigen schuld.

Nog meer estafettelopers volgen het wordt nu een soort van  druk.

Strand af en de drankpost water veel water en even zitten buff nat maken en door.

Wandelen wat duurt een kilometer lang zo ,proberen hard te lopen ,dat gaat niet.

Steeds als er estafetteteams voorbij komen krijg ik de vraag gaat het heb je wat nodig?

Super tof wat een fijne sfeer.

Ok ik mag het dan verkloot hebben maar wat is dit toch een mooie wedstrijd.

Een dijk ,nadat eerder een Belgische dame me voorbij kwam komt nu ook Janet lange me voorbij.

Ik denk dat ze het ook niet makkelijk heeft maar ze loopt wel bij me weg.

Ik probeer weer te dribbelen dit lukt ,en ik bedenk dat het wel heel fijn zou zijn dat als ik finish in een heerlijk waterijsje te happen.

Maar ik moet nog een kleine 10km.

Dan staat er een dame het verkeer te regelen rode krullen oranje hesje.

Of ik een beetje koud water wil?

Graag koud altijd beter dan dat lauwe water bij de posten.

Of wil je misschien een peren ijsje?

Ongelovig kijk ik haar aan …echt?

Ja mijn dochter heeft net water gebracht en een ijsje.

Inderdaad dat had ik gezien.

Een witte auto ,en ik dacht nog help neem me mee.

Wil je zelf het ijsje niet dan?

Nee jij kunt het beter gebruiken dan ik.

Als engelen bestaan heb ik er dus net één ontmoet.

Zelfs mijn buff maakt ze nat en ik ga verder.

Ik bedenk dat ik door moet ,als ik nu eens 800mtr ga dribbelen want hardlopen kun je het niet meer noemen en dan 200mtr wandel .

Dan kun je de kilometers makkelijk op delen en dan gaat het beter.

En zo ga ik dan verder kilometer voor kilometer.

Brielle uit , he geen pijlen meer op de weg, ja een heleboel pijlen alle kanten op maar dat zijn niet de pijlen die ik zoek.

Nog ongeveer 2,5 km te gaan ,ik zie twee meisjes lopen en vraag of ze weten waar de atletiekbaan is.

Nog twee rotondes steeds rechtdoor en dan rechts af.

Ik ben er bijna er staan mensen langs de kant estafetteteams ik wordt aangemoedigd.

Nog een stukje, op het terras van de kantine zitten heel veel Roadrunners uit Zoetermeer .

Ik wordt luid aangemoedigd ,maar toch heb ik het gevoel dat ik gefaald heb.

Natuurlijk ik ben gefinished maar anders dan dat ik gehoopt had.

Dit was hoop ik een wijze les ,maar het is zeker niet de laatste valkuil waar ik in gedonderd ben.

En ik geloof nooit dat het de laatste zal zijn.

Ik zal het zelf maar zeggen ik ben gewoon enorm eigenwijs ,maar als je zelfs niet eens naar jezelf luistert ,dan heb je het eigenwijs zijn wel tot een kunst gemaakt.

Voor dat beetje inschrijfgeld krijg je zelfs een heerlijke zak patat, maar ik krijg het lastig naar binnen.

Normaal zou een biertje me prima smaken ,maar ik besluit een halve liter Aquarius te nemen en nog een voor onderweg.

Ik ben naar de klote!

Thuis drink ik nog twee liter frisdrank achter elkaar leeg mijn stem is weg en een uurtje later klink ik weer normaal.

Steeds schieten mijn benen in de kramp ,en ik heb een waardeloze nacht.

Nu een dag later, moeie benen en eigenlijk helemaal moe.

Maar ook wel weer een goed gevoel ik ben er toch gekomen maar vraag niet hoe.

Een rondje Voorne is een super wedstrijd heel veel voor heel weinig inschrijfgeld ,goed georganiseerd en ik begrijp niet dat het er niet veel drukker is.

De organisatie van deze prachtige wedstrijd verdienen dat ,ooit was het een mooie wedstrijd maar ik denk dat het nu een nog mooiere wedstrijd is geworden zo’n mooi parcours.

En alles zo goed geregeld.

Ja en als het dan mis gaat ligt het enkel en alleen helemaal aan  je eigen domme zelf.

De Peneda Geres Advanture trail ,het verhaal.

Hoe het precies allemaal gegaan is weet ik niet meer , maar wat ik wel weet is dat dit idee niet direct van mezelf kwam.
Net als bijvoorbeeld een paar jaar geleden met de Rursee marathon was dit een product van iemand die dingen heel leuk vindt die ik ook leuk vindt.
Maar net even doortastender is dan ik en soms dingen zie op internet of op Facebook die ik niet zie of over het hoofd zie.
Zo kwam Karin op het idee dat de Peneda Geres adventure trail misschien wel een leuk idee was , er was namelijk de hele afstand 220km in 7 dagen maar ook de halve afstand in die 7 dagen en zelfs een hele 4 daagse en daar de helft van.
Wij besloten voor de hele en de halve 7 daagse te gaan.
De volgende stap was inschrijven ,de kosten waren te overzien en vrij regelen was ook te regelen ,voor mij wat makkelijker dan voor Karin .
En dan zou je denken dat je ook weet waar je aan begint.
Tja bij mij liggen zulke dingen vaak anders ik doe daar wat lang over misschien en ik kwam er pas na de inschrijving achter dat deze race wel eens wat meer van me zou kunnen vragen dan wat ik tot nu toe gedaan had.
Ik had na het zien van wat filmpjes op internet wel in de gaten dat dit nogal een technische trail was.
En besloot hier dan ook hard voor te gaan trainen veel naar het Buytenpark hier in Zoetermeer veel naar Bergenhoek en de duinen.
Maar op het einde werd ik ook nog even getroffen door een tegen werkend spiertje misschien wel door de vele trainingsarbeid op de heuveltjes of misschien toch te hard op de baan gelopen?
Perikelen met materiaal , schoenen die niet lekker zaten broekjes die niet fijn voelde , maar heel langzaam dacht ik dat ik er wel klaar voor was.
En met dat gevoel stapte ik dan ook samen met Karin op het vliegtuig naar Porto.
In Porto zouden we nog een dagje slapen en dan zouden we de volgende dag met de bus opgehaald worden om naar de eerste startplaats Ponta da Barca gebracht te worden.
Hier zouden we ‘s avonds starten met een nightrun ,een opwarmertje voor de rest van de week.
Gespannen ,dat wel stond ik aan de start .
Ik wilde rustig starten eerst maar eens kijken.
Maar na het startschot voelde het goed het parcours was eenvoudig en ik liep lekker de laatste 2 km waren tamelijk vlak en ik liep samen met een loper uit Groenland uitgedost in Kilt schouder aan schouder heel hard naar de finish.
Een mooi begin dacht ik zo.
De volgende dag , de marathon, weer rustig starten en toen berg op , en meer berg op.
Ik was verbaasd na een paar kilometer was ik een soort van gedesillusioneerd, wat was dit dit was heel anders dan bijvoorbeeld de Al Andalus ultimate trail .
Hier kon je niet hard lopen , ja kleine stukjes .
Had ik niet ooit gezegd dat als het hardlopen stopte voor mij de lol ook een beetje stopte?
Wat deed ik  hier dan?
Na een uur of 7 was ik bij de finish wat een trail , mijn voeten deden pijn en of ik het nou echt leuk vond?
De schoenen de Salomon S lab waren voor dit terrein duidelijk niet prettig te oncomfortabel te weinig demping ,vandaar die beurse voeten.
En ik besloot dan ook de volgende dag te starten op de Brooks Cascadia die voor dit terrein  beter geschikt waren.
Beide paar schoenen had ik van mijn loop maatje Jeroen, en de Brooks had ik eigenlijk niet eens mee willen nemen.
Ik had eerst gedacht aan een combinatie Salomon S lab en de Inov8 rocklight .
Achteraf ben ik blij dat ik anders besloten heb maar ik heb tijdens de race ook positieve verhalen gehoord over de Hoka’s Speedgoat .
Natuurlijk ik had genoten van de omgeving wat was het hier mooi maar echt lekker lopen nee dat nou ook weer niet.
Dit soort extremen kan je in Nederland niet trainen .
Ik besloot de volgende dag de korte afstand te gaan lopen om wat meer ontspannen te lopen en te leren hoe ik het beste met dit soort omstandig heden om moest gaan.
Dit kun je alleen maar leren door het te doen.
Rond om de wedstrijd was het ook een heel ander verhaal dan de Al Andalus , hier geen tentjes maar luxe hotels en verplaatst worden in bussen.
Maar ook minder ontspannen dan voor een tentje liggen dat reizen was best nog een gedoe.
Wat wel het zelfde was als bij Al Andalus is dat je met heel veel mensen een hele week heel intensief omgaat.
Ik heb dan ook weer genoten van de contacten met mede sporters veel mooie mensen uit vele verschillende landen.
Er waren Nederlanders die ik nog nooit eerder tegen was gekomen  maar wel al heel snel een klik mee was .
Maar ja hoe kan het ook anders als je allemaal de zelfde passie deelt.
Dat wil zeggen bijna de zelfde passie want in gesprekken bleek al snel dat ik nogal een rookie was op het echte trail gebied.
Verhalen over trails in de Alpen en Pyreneeën en meer spannende locaties hoorde ik met veel ontzag aan.
Nee dat was niets voor mij  .
Ik besloot dag 3 te starten op de “korte” afstand om te leren e te wennen ,en om te kijken of ik dit echt wel leuk kon gaan vinden.
Nu liep ik met als enige probleem het lastige parcours en de lengte was het probleem in ieder geval niet.
Dag vier maakte ik de zelfde keuze ,maar hier merkte ik dat alles beter ging ik begon het gevoel een beetje te krijgen.
Berg op kon ik nu ook sneller doen ,wandelend zoals bijna iedereen maar met het gebruik van de poles ging het goed en steeds beter.
Afdalen ging ook steeds beter ik ben normaal een goede daler maar hier was het parcours zo lastig dat dat ook enige oefening vergde.
Nogmaals hoe kun je dat in hemelsnaam trainen in ons vlakke Nederland.
Dag 5 ging ik weer voor de hele afstand.
Ik zou iedere meter van dit parcours kunnen beschrijven ,vertellen van de schitterende omgeving  , maar het is gewoon niet te doen.
Deze omgeving is prachtig de indrukken zijn heel bijzonder , en toch soms kon ik er niet genoeg van zien om de dood eenvoudige reden dat je zo geconcentreerd moest lopen.
Even om je heen kijken kon wel eens net genoeg zijn om een misstap te maken en op je snuit te vallen.
Eigenlijk best opvallend dat er helemaal geen ongelukken gebeuren tijdens toch zo’n pittige tocht.
Tegenwoordig leven we in een cultuur waar iedereen zich in dekt waar je voor alles gewaarschuwd wordt.
Dat de straat wel eens glad kan zijn omdat er geboend is en je dus heel misschien uit zou kunnen glijden of dat het misschien slim is dat je je hand aan de leuning houd van een trap, want stel je voor….
En hier nergens waarschuwingen hekjes leuningen enz , maar mensen die zelf nadenken en geen onnodige risico’s nemen gewoon door gezond verstand.
De laatste dag was er één met een klim waar ik over een kilometer 24 minuten deed ,dit zegt alles over hoe het terrein was.
Toen Barry van Oven me een echte trailer die hier voor de tweede keer was me vroeg hoe ik deze vond zei ik vol overtuiging dit was de hel.
En toch ik vond het een hele bijzonder race , ik heb heel bijzondere mensen ontmoet in het bijzonder Martin en Koos maar ook Barry Pim en Linda ja eigenlijk teveel om alle namen van op te noemen.
Zeer waarschijnlijk ,eigenlijk bijna zeker ben ik er volgend jaar weer bij misschien om samen met Koos Gorel als team te gaan lopen.
Ik weet nu wat me te wachten staat en ik heb er al over na gedacht hoe ik  me beter kan voorbereiden.
Ik weet nu wat voor materiaal ik het best kan gebruiken en volgend jaar dan maar eens echt een race lopen.
Één ding is zeker ik heb een super goed gevoel over gehouden van deze race de mensen de organisatie en het schitterende Portugal.
Voordeel was natuurlijk ook het schitterende weer dat we de hele week gehad hebben, het kan in deze periode ook heel anders zijn.
En dan is het zomaar een heel ander verhaal.
Dit is maar een heel klein stukje van het verhaal ik zou er een boek over kunnen schrijven.
Alle indrukken alle ervaringen alle mensen, het was gewoon zo veel zo mooi zo speciaal.

Vol vertrouwen

Confidence

Op het moment dat alles goed gekomen is,  is het misschien ook wel goed om toch nog even terug te kijken.
Het was vijf en een halve week geleden dat ik op een zondag in de duinen last kreeg van een spiertje.
Of eigenlijk best wel een grote spier die helemaal van voren naar achteren loopt de psoas major.
Eigenlijk was het best wel een vervelend verhaal en na drie dagen rust merkte ik dat  niets doen niet de oplossing bood.
Karin probeerde me te overtuigen er naar te laten kijken door een fysiotherapeut of erger.
Maar ik houd niet van gedoe aan mijn benen en dit was dan ook nog een plek waar ik zonder relatie helemaal niet aan hoef te denken .
Ik bedoel als je daar aan gaat zitten  wil ik zoenen ook , ok dit is dan een grapje.
Komt nog bij dat volgens mij de spier te diep zit om er serieus iets mee te doen en mijn ervaringen met fysiotherapeuten zijn zo, dat wat zij aan dragen kan ik zelf ook wel bedenken.
Ik geef toe hier zit waarschijnlijk een heel groot gehalte vreselijk eigenwijs zijn in .
Maar met de wijsheid van nu dus geen verkeerde keuze.
Ik durf te zeggen dat ik inderdaad wist wat ik moest doen.
Als eerste besloot ik nooit maar dan ook nooit mezelf neer te leggen bij het feit dat ik een blessure had die ik niet kon oplossen voor dat ik naar Portugal zou gaan.
Ik besloot mijn schema zo om te gooien dat ik slim kon trainen ,best nog een stevige weekomvang.
Ook gewoon op de trails,  iets minder op de baan.
Ik kon namelijk prima lopen maar echt even aanzetten was spelen met vuur.
En dat was lastig daar het 9 van de 10 dagen heel hard leek te waaien.
Zo hard dat ik er soms moedeloos van werd.
Ik had een plan een serie wedstrijden en per wedstrijd zou ik besluiten of ik de volgende stap zou maken ,the next level zullen we maar zeggen.
Stapje voor stapje naar uiteindelijk het grote doel.
Maar zou het ergens stranden zou dat betekenen GAME OVER.
Nu begon ik serieus te twijfelen en in een onder onsje met Karin gaf ik aan dat de GAME OVER misschien wel eens bereikt kon zijn.
Maar ik had nog een bonus game , de 20 van Alphen liep ik best aardig ondanks de keiharde wind.
Ja aanzetten deed pijn dus ik probeerde dat dan maar zo min mogelijk te doen gewoon uitlopen en schade beperken.
De Sallandtrail liep zeker niet zo als ik gehoopt had, natuurlijk voelde ik de pijntjes maar ik kon hier mee uit de voeten.
Maar die voeten werden juist het probleem ,de schoenen die ik aanhad zaten niet goed en op beide voeten had ik een soort bulten.
Bulten die pijn deden en na 14 km besloot ik er na 25km mee te stoppen.
Doorgaan had geen zin ik wilde wel heel blijven.
Inmiddels ben ik in het bezit van twee paar schoenen die wel goed zitten.
Deze week pijn vrij,  wordt een week   met veel kilometers met wel aanzetten op de trails .
Vandaag was dat een dag van 34km hardloopforensen met weer harde wind.
Zo jammer die wind steeds maar of je nu tegen een berg op loopt of tegen de wind in training is training.
Na deze week een heel rustig weekje op weg naar Peneda Geres 220km in 7 dagen met een best beetje hoogte meters door een geweldig gebied.
Nu heb ik er alle vertrouwen in ,eigenlijk had ik dat steeds als de dag van de start daar is zou ik er klaar voor zijn.

O ja nog even dit voor de liefhebber ,ik heb een paar hele mooie schoenen staan de Salomon XA Enduro hele mooie goede schoenen alleen niet voor mijn voeten.
Doe gerust een bod ze zijn twee keer gebruikt dus gewoon nog nieuw.
En misschien niet helemaal onbelangrijk maat 44

De Sallandtrail als test loop

 

Vandaag de Sallandtrail , de bedoeling was 50km als training zeker niet te gek ivm. mijn onwillige spiertje.
En ook om het één en ander uit te testen waar onder mijn Salomon  XA enduro voor Portugal.
Tijdens een aantal trainingen met deze schoenen had ik al steeds een minder gevoel precies aan de binnen kant van mijn voet iets er boven op kreeg ik bulten die pijn deden.
Maar na een paar kilometer verdween de pijn en liep ik prima op deze schoenen.
straks in Portugal mag ik 7 dagen achter elkaar op deze schoenen  lopen en dan MOET het goed zijn.
Verder wilde ik een broekje uit proberen een dubbel broekje van WAA.
En natuurlijk kijken hoe mijn spiertje zich zou houden.
De start ging prima ik liep lekker maar achteraf  gezien te hard.
Ik had mijn Polar op navigatie staan en kon zo niet zien hoe hard ik liep ,misschien is dat niet heel handig en heb ik toch een soort rem nodig om me bij mijn plan te houden.
Na 14km voelde mijn spiertje niet heel lekker , maar niets om je zorgen over te maken.
Ik besloot wel het tempo te laten zakken ik moest namelijk wel heel blijven.
Toen diende het volgende probleem zich aan mijn voeten deden al vanaf de start pijn maar dit werd nu wel een beetje te gek.
Dalen kon niet meer fatsoenlijk wat deed dit pijn , duidelijk op deze schoenen ge ik niet lopen in Portugal dan is de wedstrijd op voorhand bekeken.
Wat nu ?
Weer een paar schoenen kopen a 160,- of de oude een half maatje te grote Inov8 mee nemen?
Ik besluit na 15km door te lopen tot de doorkomst voor de eerste ronde op 25 km nog 10 km te gaan dus.
Een tweede rond aangaan zou te veel kapot maken en dat is niet handig met het oog op Portugal.
Wel jammer het mooiste van de Sallandtrail moest nog komen.
Maar dit is echt beter zo ,volgend jaar weer en misschien nog wel tussendoor gewoon om te trainen want wat is deze omgeving toch mooi.
Verder is het broekje ook afgekeurd veel te warm en dan is het nu nog geen eens echt warm ,ik ben gewend met vlinder broekjes te lopen en dan is dit echt teveel stof.
De tubes die ik aan had ,zelfde verhaal ,nee ik heb liever zo min mogelijk aan .
Maar ja vandaar deze training cq test , nu weet ik wat ik moet veranderen.
Dat met die schoenen komt goed mijn loopmaatje Jeroen heeft ook Salomons die niet lekker zitten bij hem dus we gaan proberen of we ze kunnen ruilen.
Misschien kan hij wel zonder problemen op de mijne lopen en ik op die van hem ze zijn in ieder geval beide nieuw.
En de Schoenen van Jeroen hebben hem vandaag wel naar een eerste plaats gebracht in zijn head.
Er waren twee heads voor de 25km dus we weten niet hoe snel de andere head was maar hij heeft weer super knap gelopen vandaag.
Ook Karin heeft haar 25 km lekker gelopen dat ziet er ook goed uit voor Portugal waar 25km haar langste afstand is.
Wel jammer dat ik de volle 50 niet heb kunnen lopen maar ik heb wel heel veel geleerd.
En volgend jaar ga ik zeker weer de Sallandtrail lopen ,dit is zo’n geweldige wedstrijd een hele goede organisatie en een fantastisch parcours

De 20 van Alphen

145611_finishbefore1_ta17__dsc3021 (1)

Een paar dagen zonder Karin.
Karin ging een paar dagen weg samen met een vriendin een afspraak ooit gemaakt om een hele goede reden.
En wie ben ik om die afspraak in de weg te zitten ,dus zo was Karin dus een paar dagen in Athene.
Athene daar heb ik ook nog wel een verleden liggen en misschien zelfs wel een toekomst.
Maar voorlopig mocht ik het met de foto’s doen en het mooie verslag erbij ,leuk om herkenbare dingen te zien.
Die ik toen in 2012 samen met mijn vader bekeken had , maar mijn gevoel gaat dan toch meer naar dat stukje route tussen dat Athene en Sparta.
Nu was ik alleen thuis wat me eigenlijk ook wel prima uit kwam ,ik had voorzichtig zo mijn eigen kleine probleempjes.
Een soort van een blessuren waar ik probeerde vanaf te komen.
Ik zou zondag de 20 van Alphen lopen ,en voor dat ik deze “blessure” opliep was het eigenlijk de bedoeling dat ik deze 20 samen met loop maatje te groot Jeroen zou gaan lopen.
Maar nu was duidelijk dat het niet slim was dit te proberen.
En zo besloot ik op gevoel weg te gaan ,en zag Jeroen al heel snel ver voor me uit lopen.
Ik sloot me aan bij een groepje met de gedachte dat we zo langs het Aarkanaal de wind vol op de kop zouden krijgen.
Maar toen ik even de kop van het groepje overnam liep ik uit het groepje weg.
Dit was niet de bedoeling en ik liet me wat  terug zakken.
Ik merkte dat ik tegen de wind in beter liep het rot gevoel onder in de buik voelde ik tegen de wind in minder als voor de wind.
En dat gold ook voor brug op beter dan brug af.
Het was droog toen we gestart waren ,maar na een half uurtje begon het te regenen.
Wat een klote weer ik heb een hekel aan dit weer ,maar toch loop ik lekker.
Ik ben na een stukje wind in de rug uit het groepje gevallen waar andere kunnen versnellen met wind in de rug dorst ik niet echt aan te zetten.
Prima zo ,heel blijven is het devies.
Nog een kilometer of twee te gaan weer vol de wind op kop, asfalt waar flinke plassen op liggen .
Ik voel me goed ik geef gas ,dat kan namelijk tegen de wind in ik loop weer naar het groepje toe .
Nog een paar honderd meter ik haal een paar man van het groepje in.
En dan de streep 1:26:21 geen geweldige tijd maar in de huidige omstandigheden prima.
Jeroen deed het in 1:19 ,nee dat had ik zelfs in mijn beste doen niet gehaald zeker niet met dit weer, duidelijk een maatje te groot ,maar wel super knap.
Met deze 20km van Alphen kwam  mijn week totaal op 125km .
Deze week een klein beetje minder net als de probleempjes met mijn spiertjes in de lies cq onderbuik.
Op deze manier komt het uiteindelijk goed maar ik heb niet het gevoel dat het deze week al helemaal over is.
Zaterdag gaan we naar Nijverdal om deel te nemen aan de Sallandtrail.
Jeroen en Karin gaan er de 25km doen en ik ga “rustig “ aan de 50km doen.
Ook deze ga ik lopen op de manier zoals ik Alphen deed ,niet te gek om aan het einde heel over de streep te komen.
Nog een ruime 4 weken dan gaan we naar de Peneda Geres trail adventure en het is wel de bedoeling dat ik dan wel weer 100% ben ,maar ik heb er alle vertrouwen in.

Een kort maar mooi trail weekeinde

 

 

16729308_1271769762901986_519302530335033520_nGisteren na eerst een dagje werken en een tukkie op de bank naar de Petzl night trail In Bergschenhoek georganiseerd door Mud Sweat Trails.
We kwamen er best vroeg aan en dat was maar goed ook want het was er druk nadat we de startnummers gehaald hadden en naar de auto gingen om ons om te kleden ,stond er een soort van file.
De start en finish zone was heel gaaf aangekleed alles zag er top uit.
De start ging in groepen ,je kunt nu eenmaal niet een paar honderd man te gelijk de trails opsturen .
Na de start had ik al vrij snel een lekker tempo te pakken in ieder geval ten opzichte van mijn mede lopers het eerste klimmetje was even aftasten hoe zouden mijn Inov8 Rocklite het doen in de sneeuw .
Het gevoel was goed ,ik wilde rustig aan doen op de lastige stukken ,maar al heel snel ging ik zo lekker dat ik een goed tempo kon blijven lopen .
Ik kan merken dat de vele trainingen die ik hier gelopen heb toch schelen zeker met de lastige stukjes.
Ik wist precies waar  ik even op moest letten en dat is toch wel lekker.
Na 1:30:02 was ik binnen 16,1 gave kilometers misschien had het allemaal nog wat uitdagender gekund er was nu wel erg veel vlak en zelfs asfalt.
Maar de beleving was gewoon super.
Na binnenkomst moest ik nog even wachten op Karin en daarna zijn we toch vrij snel naar huis gegaan omdat het toch wel erg koud begon te worden.
Zondag zou ik de Noord Aa Polderloop gaan lopen maar toen ik ‘smorgens de gordijnen open schoof werd ik blij verast door een laagje sneeuw van een cm of 5.
Eenmaal beneden bleek al snel dat de organisatie van de Noord Aa Polderloop nog niet zeker wisten of de Polderloop wel door zou gaan.
En anders zou hij waarschijnlijk in een aangepaste vorm door gaan , dat betekende dat de 15km een 13,5km zou worden.
Nu wil het geval dat ik voor dit soort loopje niet meer voor inschrijf ,gewoon omdat ik ze niet belangrijk genoeg vindt om ze vast te leggen.
En omdat ik nu niet ingeschreven was kon ik nu makkelijk het plan wijzigen zonder dat het geld zou kosten.
Ik bedacht dat het misschien leuker zou zijn om met al die sneeuw naar Meijendel te gaan en na kort overleg met Karin besloten we dat te gaan doen.
Alleen is er één dingetje als we samen lopen dan gaat het niet hard zeker nu niet Karin is toch nog een beetje voorzichtig in de sneeuw.
En door de sneeuw waren paden bijna niet te onderscheiden.
Ik wilde richting de Waalsdorpervlakte , maar éénmaal daar liepen we vast door een heleboel hekken en moesten we weer terug .
Na een kilometer of 8 gaf Karin aan terug te gaan ,ik zou nog even een stukje gas geven maar door dat de paden zo slecht waren  te onderscheiden was het lastig een goede route te vinden.
Karin en ik zouden elkaar bij de Boerderij treffen ,maar éénmaal daar geen Karin.
Ze had er moeten zijn ,en net toen ik besloot naar de auto te lopen.
De auto stond op de eerste parkeerplaats ver van de Boerderij wij waren immers niet de enige die naar Meijendel waren gegaan om van de sneeuw te genieten het was er waanzinnig druk.
Ik wilde dus net gaan om mijn telefoon uit de auto te halen om Karin te bellen misschien was ze wel verkeerd gelopen.
En toen kwam ze net naar buiten uit de Boerderij ze was even een sanitaire stop gaan maken.
De laatste kilometers terug naar de auto 10,5 kilometer gelopen.
Heel langzaam dat wel maar het was mooi ,dit is toch mooier dan een wedstrijdje op een parcours waar ik dagelijks loop.
Morgen zou ik een rustdag hebben ,die heb ik vandaag dus gehad en kan ik dus morgen weer op de baan gaan trainen.
Op het moment van schrijven zie ik de sneeuw voor de zon verdwijnen.
Goed van dit momentje ,volgens de weersvoorspellingen gaat het voorjaar worden de komende week.
Ook dat vindt ik wel prima kom maar op met die hogere temperaturen.
Al met al was dit weer een kort maar mooi weekeinde zo.

20170212_112042

Ik doe het niet meer, ik kap er mee ik verdom het gewoon.

img_20170122_141920

Ik doe het niet meer, ik kap er mee ik verdom het  gewoon.
Vanmorgen ging de wekker weer zo vroeg ,maar niet voor mij maar voor Karin.
Karin ging met Sunriser trail georganiseerd door Running Rebels Rotterdam en de Mud Sweat trail store bij Outdoor valley in Bergschenhoek.
Lekker een stukkie trailen tijdens de opgaande zon en dat gratis voor niets en na afloop een lekker ontbijtje.
Ik mocht nog even door slapen ik zou om 11:30 een halve marathon gaan lopen in Zoetermeer.
Na mijn griepje wist ik dat ik niet heel geweldig zou presteren maar ik zou in ieder geval wel onder de 1:30 uit moeten komen.
Na eerst een laag ijs van de autoruiten te hebben gekrabd vol goede moed naar Dekkersport vanwaar de Dekkerloop start.
Het was geweldig mooi loop weer weinig wind ja koud -5 maar een zonnetje ,gewoon super weer.
Eerst de auto kwijt zien te raken een hele parkeerplaats leeg maar de lopers mogen hun auto daar niet neer zetten.
En ja lopers zeker ultra lopers hebben toch de neiging hun auto zo dicht mogelijk bij de streep te zetten.
Ik loop de hal in ,het is nog vroeg ik ga naar de tafels waar de inschrijf formulieren liggen.
Ik heb expres niet voor in geschreven omdat de kans in deze periode van het jaar bestaat dat je zomaar ziek bent en dan ben je mooi 19 Euro kwijt.
Ik kijk op het formulier na inschrijving  € 22,50 ik donder de pen neer dat ga ik dus niet doen.
22,50 euro voor een klo…. rondje niets bijzonders.
En eigenlijk maak ik me er nog kwaad over ook dit is gewoon niet normaal meer.
Door ziekte heb ik dit jaar helaas de Meerhorstloop niet kunnen lopen hier betaal je € 5,00 voor 15 mooie kilometers.
De Purmerbos marathon 42km voor € 12,00  incl gratis erwtensoep en chocolademelk.
En zo kan ik nog wel een paar wedstrijden op noemen die veel bieden voor een redelijk bedrag.
Ik heb geen idee waarom deze Dekkerloop deze absurde hoge prijs rekent maar dit voelt als diefstal.
Ik loop best veel wedstrijden als die allemaal zulke hoge prijzen gaan rekenen mag ik er wel een baan bij nemen.
Dus ik ben niet gestart en na dat ik gekeken heb naar de start van mijn clubgenoten , ben ik eerst nog een stukje verder langs het parcours gaan kijken.
Hoe Jeffrey en Maurits het er afbrachten en natuurlijk ook de andere club genoten.
Jeff en Maurits zijn voor de marathon aan het trainen ,voor een snelle marathon dus eigenlijk zou 1:25 een mooie tijd zijn.
Ik was benieuwd en reed snel naar huis trok mijn Hoka tracers aan en mijn Injinji sokken om ze uit te proberen.
En ging in vlot tempo naar een brug over de A12  zo’n hier was het 5km van mijn huis hier was het 17km punt .
Na enige tijd kwamen de eerste lopers voorbij en Jeff op een mooie 4eplek met net achter hem Maurits.
Ik zag aan hoe Jeff de brug op kwam dat hij het zwaar had , ik vroeg of hij een haas kon gebruiken.
Even twijfelde hij en nam toen mijn aanbod aan.
Ik ging voor hem lopen ik probeerde 3:50 per km te lopen maar zag dat dat te snel was voor Jeff  ik merkte dat 4 min per km beter paste en probeerde dit zo strak mogelijk te lopen.
Trainer Mike was er ook op de fiets en coachte zowel Maurits als Jeff ik besloot vooral mijn mond te houden en te lopen.
Op drie kilometer kwam Maurits Jeff voorbij ik besloot bij Jeff te blijven de laatste 2km kon hij weer lekker tempo houden ook al kreeg hij het niet cadeau.
Net voor de finish ging hij me voorbij om onder de 1:26 te blijven ,ik riep hem nog even na en ging van het parcours af.
Mooi prachtig om deze jongens zo mooi te zien lopen en een dik PR te zien lopen.
Ik bleef nog even om mijn trainingsmaatje Jeroen te zien finishen op de 10km in 36 minuutjes.
En toen ben ik rustig weer naar huis gelopen ,met 15km in de benen weer thuis en toch een voldaan gevoel.
Alleen de irritatie over deze belachelijk hoge prijzen blijft ik heb besloten niet zomaar weer een te hoog bedrag te gaan betalen voor een loop.
Wat een ander  doet moet hij zelf weten maar ik doe het niet meer en eigenlijk vind ik dat meer mensen dat zouden moeten doen .
Anders blijven dit soort organisaties zo graaien, natuurlijk begrijp ik dat er mensen het niet met me eens zijn .
Ik zie de reacties al weer voor me ,ja maar de huur van de hal is zo duur ,tuurlijk een hal die voornamelijk leeg is.
Aan de medaille zal het ook niet liggen gewoon een lelijk ding en verder is zelfs de koffie er duur.
Ik heb een aantal mensen gesproken  die vroegen of ik niet ging lopen en die vonden het ook wel duur .
Ik hoop dan ook van harte dat die mensen volgend jaar ook gewoon ergens anders gaan lopen.
Aan mij verdienen ze in ieder geval geen cent meer.

dagobert-300x188

De Meerburg kerstcross

Tweede kerstdag , na eigenlijk twee dagen heel lekker gegeten te hebben.
Natuurlijk ook gewoon getraind te hebben hadden we bedacht om de Meerburg cross te gaan lopen.
Deze cross is een klassieker.
Toen Leiden atletiek nog AV Holland heette liep mijn vader met de toenmalige marathongroep al traditioneel ieder jaar deze cross in Zoeterwoude.
Ook dit jaar waren er weer een aantal oud marathongroep leden inmiddels overgegaan naar loopgroep de Kikkers weer van de partij.
Altijd leuk weer een aantal van deze bekende gezichten te zien , deze mannen liepen al toen ik mijn eerste hardloop wedstrijdjes liep.
Eigenlijk had ik geen idee wat het voor een cross zou zijn het was mooi weer ,zonnig maar heel veel wind.
Bij de inschrijving kregen we een briefje ipv een start nr ,enig na vragen bij andere lopers leerde me dat het parcours helemaal niet zo lastig was veel fietspad ,wandelpad van gravel en hier en daar een stukje gras.
Bij de start probeerde ik voorin te staan tussen heel veel kinderen .
Die zou ik zonder ze onder de voet te lopen snel voorbij moeten.
Ook voorin stond  Leon van Prooijen uit Boskoop twee jaar geleden finishte ik nog een keer voor hem op een 10km.
Maar nu wist ik dat ik hem nooit achter me zou kunnen laten ,ik had  wat uitslagen gezien de afgelopen tijd deze man was duidelijk in vorm.
De start de 5 en de 10km starten te gelijk als een soort van raket zie ik een loer snel uit zicht verdwijnen dat is de triathleet Raymond Pet die de 5 km in 16 nog wat zou gaan afleggen.
Ik begin goed een lusje om een voetbal veld en dan het fietspad op wind schuin van voren.
Ik haal een aantal lopers in en ik loop op een 4de 5de plek.
Samen met een loper ik blijf een beetje achter hem hangen de eerste ronde van de twee.
Even ga ik voorop lopen maar hij neemt weer over.
We gaan de tweede ronde in ik neem over ,ik dacht gezien te hebben dat ik in mijn leeftijdscategorie M50 als eerste liep.
Maar twijfelde of de man na mij ook niet tot die categorie zou kunnen behoren.
Er waren prijzen en de eerste prijs per categorie was een prachtige standaard ,die wilde ik wel.
Ik dan moest ik hem kwijt ,dan maar wat ervaring en oude truckjes uit de hogehoed toveren.
Eerst het stuk fietspad met de snoeiharde wind schuin van voren , ik ga op de kant lopen helemaal links van het pad.
Nu moest hij ook tegen wind lopen en kon hij niet profiteren van mij.
Ik liet het tempo iets zakken van achteren hadden we niets te vrezen geen andere loper in het zicht.
Hij kwam me niet voorbij een goed teken.
Links af nu zou ik de wind vol in de rug krijgen.
Van de eerste ronde wist ik dat ik hier 3:50/km kon lopen ,ik versnelde naar 3:45/km.
Eerst een bussluis die ik met de ervaring van de eerste ronde in een kleine afdaling rechts een beetje links van het midden pakte, de meest ideale lijn.
Dan een gravelpad met bochtjes die ik strakker dan strak aan sneed.
Er viel een gaatje maar niet groot genoeg, ik besloot hem te slopen met een truckje.
Ik liet het tempo weer zakken zo dat hij het gevoel kreeg weer naar me toe te kunnen lopen.
Ik hoopte dat hij dan heel diep zou gaan omdat te proberen en dat lukte.
Toen hij bijna bij me was gaf ik weer gas en vloog weg een laatste stuk gras maakte het af het gat werd groot nog 2km te gaan.
Ik zag dat het gat alleen nog maar groter werd ,mooi eerste in mijn leeftijdscategorie.
Later bleek dat er alleen een 40 plus categorie bestond en ik daar in tweede was geworden 4e overall goed voor een enveloppe met inhoud.
Karin was op de 5km tweede bij de dames 16 plus ook zij kreeg een enveloppe.
En voldaan gingen we huiswaarts voor deel drie van het kerstfeest.

Toch leuk zo’n cross.