FromMidnightTillDawn

 

IMG_1159

Vannacht  of vanmorgen zo je wilt om 00:00 stond de FromMidnightTillDawn op het programma.

Een mooi idee van Dennis Stoutjesdijk.

En zo stonden we met een man of elf aan de voet van de beruchte Rotterdamse Alp.

We zouden hier 6 uurtjes doorhalen.

We begonnen met een gezamenlijke ronde vanaf de top van de Alp een rondje van ongeveer 7,5 km

Het parcours lag er goed bij ondanks de enorme regenval van de dag ervoor hier en daar een plasje maar dat mocht geen naam hebben.

Karin die ook mee liep  besloot direct in het begin al haar eigen tempo te lopen om zich niet direct de eerste ronde al op te blazen.

Na de eerste ronde  direct door de tweede ronde in , ik kwam in een lekker ritme en heel makkelijk kwam ik ronde twee door.

Mijn hoofdlamp is goed maar kan beter en ik besloot het eens zonder te proberen het was volle maan dus waarom niet proberen op je nacht zicht te lopen.

Ook dit ging prima alleen op de wat spannende stukken besloot ik toch weer mijn lamp aan te doen.

Ik ken het parcours goed ik loop er veel dus echt spannend zijn de stukken niet, zelfs niet in het donker .

Ik ga ronde drie in achter me zie ik een paar dansende hoofdlampjes ,wat een mooi gezicht zo.

Na een afdaling en een klimbesluit ik toch weer naar de top te lopen, ik maak me toch een beetje zorgen over Karin.

Geen idee waar ze zit maar ze loopt hier wel in d’r eentje in het donker.

Na even wachten Komt Dennis met Irma Oosterman en Peter Swager in zijn kielzog de Alp op.

Even handen schudden Irma en Peter waren later gestart en die had ik nog niet gezien deze avond.

En even later komt ook Karin ze zag er goed uit , tja wanneer niet hoor ik nu te zeggen 😉

En ik had me bezorgd gemaakt om niets we gaan weer met Peter en Irma achter me gaan we verder.

Tijdens het klimmen begint mijn hak weer iets op te spelen.

Dat ding doet wel meer vervelend zeker ‘smorgens als ik opsta kan ik er bijna niet op lopen maar al snel is dit over en kan ik verder met mijn leven.

En dus lopen zonder problemen .

Maar nu wordt het lastig ik probeer in de klim mijn voet anders te plaatsen niet op mijn tenen wat ik normaal doe maar meer op een platte voet.

We komen bij de uitkijk toren die ook in het parcours zit steeds even naar boven even rond kijken en weer verder.

Voor mezelf had ik bedacht dat ik deze toren wel een keer of 6 a 7 zou oplopen.

Ik wilde in ieder geval meer lopen dan 50km.

En ook nu was het weer prachtig boven op te staan al die lampjes van de steden en dorpen om ons heen .

Maar ook de kleine zwervende lampjes van de mede lopers over het parcours.

We gaan verder ,een gras pad shit wat doet mijn hak pijn .

Een stuk pad waar je een keuze kunt maken asfalt gras of paardenpad.

Ik kies voor het paardenpad  het gaat goed kan weer een beetje tempo maken.

En dan au ,ik besluit een stukje te wandelen dit is leuk ,heel leuk zelfs maar het is niet de bedoeling dat het kapot gaat.

Na een poosje komt Kain ik zeg dat ik stop samen wandelen we naar de Alp.

Als jij stopt stop ik ook ,eerst zeg ik nog ga maar door ik kleed me om en kijk wel.

Maar nee we stoppen en melden ons af.

Best balen van die hak ,hier moet ik serieus iets mee gaan doen.

De UTLO komt er aan en dan wil ik dat het goed zit met die hak.

Maar ondanks dit “kleine” probleempje met die hak was het super leuk om te doen 22 km door het donker door dit terrein.

Ik ben gewoon tevreden met die 22km er zijn namelijk ook mensen nogal direct in mijn omgeving waar van ik zou willen dat ze maar 100 mtr zouden kunnen lopen.

Maar het dat in ogenschouw is niets belangrijk  behalve ongelofelijk veel genieten van wat je nu kan en hebt.

En dat doen Karin en ik nu onder andere op de trails.

 

d71e07b17bf6f35de9595c01ec2aacd9

Advertenties

Vakantie en trainen in Embrun Frankrijk

Eigenlijk waren we van plan om naar Luxemburg te gaan ,lekker een weekje of twee trainen.

Maar het weer zag er steeds zorgelijker uit.

Iedere dag ,ieder moment een blik op buienradar of weer online zag er beroerder uit of soms ineens weer beter , die gasten kunnen zelf niet meer als een dag achteruit voorspellen.

En dus besloten we geen risico te nemen, ik had zin in vakantie ,ik mag zelfs wel zeggen dat ik er aan toe was ook.

Maar twee weken in de regen, of in ieder geval regendreiging te zitten ,nee dat gingen we dus maar niet doen.

Met een tentje op vakantie is leuk maar niet onder deze omstandigheden.

Dus op een avond twee laptops één met googlemaps  en één met een weer site.

Eerst riep ik laten we dan naar het oosten gaan Hongarije, Tsjechië ,land klimaat meestal goed.

Maar ja wel minimaal 1100km voor begin Tsjechië of bijna 1400km voor het Balatonmeer in Hongarije.

Verder zoeken naar het zuiden misschien?

Spanje? te ver.

Frankrijk dan , zelf ben ik nooit echt in Frankrijk geweest alleen erdoorheen als we naar Spanje gingen of naar Ierland.

Karin had wel Frankrijk ervaring .

Nu was het zoeken op de weersite, plaatsnaam zoeken  op googlemaps  dan invullen in weersite en vervolgens kijken wat de 14 daagse verwachting was voor de komende 14 dagen.

En zo kwamen we niet helemaal toevallig in Embrun terecht , niet helemaal toevallig omdat Karin hier ooit al eens was geweest.

Dag één de reis .

Ik vind auto rijden niet vervelend maar ik moet zeggen die betaalde route hoeft van mij niet.

Het eerste stuk van huis naar de betaalde route ging lekker ,we waren heel vroeg weg gegaan.

En we konden lekker door rijden.

En na de betaalde route veraste de Tom Tom ons een paar keer op een wel heel spannende shortcut.

Terreinwagen vereist , maar met een Opeltje Karl en een beetje overmoed ook prima te doen.

Mijn eerste aanblik van de Alpen  gaven me een brok in de keel en met een lichte vorm van emotie zat ik achter het stuur.

Jeetje ik had al vele bergen gezien maar wat waren deze mooi ,wat een schoonheid ,en hoe bijzonder dat we hier straks gingen lopen.

Uiteindelijk natuurlijk veilig op de camping aan gekomen .

Ik ben een voorstander van campings waar je nog net niet in de bosjes hoeft te schijten.

Hier bedoel ik mee zo goed als geen faciliteiten ,geen kinderanimatie enz.

Een heel leuke bijkomstigheid was dat de Embrunman triatlon de 15e zou zijn, een vermaarde loodzware triathlon.

En dus ook heel veel sportmensen op de camping, altijd leuk toch dat bijzondere sfeertje.

De eerste avond na een stukje wandelen en een kleine verkenning van de omgeving kropen we onze tent in ,moe maar voldaan.

Dag twee

De eerste ochtend ontwaakten we na een heerlijke nacht slaap.

Alle vermoeidheid van de dingen van de eigenlijk laatste weken in Nederland hopen we straks hier in Frankrijk achter te laten.

Na een bakkie koffie gingen we voor de eerste keer de bergen in.

Zo gaaf eerst wat rustig aan naar een eerste dorpje Baratier en daar linksaf steil naar boven een straatje in.

Even deed dit me aan Portugal denken, maar wat verder volgde is niet te omschrijven , grindpaden zoals ik tot nu toe alleen Bij de Mud Sweat Trailstore op de testbaan had gezien en gevoeld.

Echt steile klimmen ,prachtige vergezichten .

Tot we op ongeveer 1700mtr op een uitkijkpunt kwamen ,wat een mooi uitzicht.

En dan naar beneden mooie gravel paden hard harder hardst ,dit kan, ik dit vind ik zo leuk .

Heel geconcentreerd met een bloedgang naar beneden ,even niet opletten kan je zo maar een gezwikte enkel  opleveren .

En dan bij iedere splitsing even wachten op Karin en dan weer verder na 14km waren we weer bij de tent .

Douchen en dan deel twee van de dag chillen.

 

Dag drie .

Om een uur of zeven ging de wekker het was de 15e de dag van de Embrunman een triathlon waar de organisatie zelf van zegt dat dit de zwaarste ter wereld is.

En ik geloof het gerust , wat een parcours ,dat zwemmen zal wel maar fietsen in deze omgeving en een beklimming van de Col d’Izoard mooi dat zeker maar zwaar , ik moet er niet aan denken en dan nog even een marathon lopen waarvan ik ook vermoed dat het parcours niet echt simpel is.

Ik moet dan ook zeggen dat ik vol respect naar de mannen en vrouwen die bezig waren met dit helden verhaal heb gekeken.

Nu moet ik zeggen dat ik dat na een paar dagen toch al heb voor de vele wielrenners die ik hier zie.

Het is niet alleen zwaar hier te fietsen maar ook nog eens gevaarlijk althans door mijn ogen gezien.

Al het verkeer hier dat vaak heel netjes rekening houden met fietsers en lopers langs de weg .

Maar je loopt of fiets toch maar aan de rand van best drukke wegen.

Eigenlijk wilde ik de middag gebruiken om van Baratier naar les Orres te lopen 14km bergop met een hoogte verschil van 800mtr.

Maar na 3 keer heen en weer van van Baratier naar Embrun te zijn gelopen 3 keer 4km dus  .

Eerst om naar de triathlon te gaan toen om mijn pet te halen omdat de zon mijn kale kop aan het stoven was en later nog een keer omdat we de eerste lopers van de hele triathlon wilde zien.

Was ik er wel een beetje klaar mee deze dag en zijn we ‘smiddags lekker voor of eigenlijk naast de tent in de schaduw gaan liggen lezen ,ook lekker uit eindelijk is het ook vakantie en de berg loopt niet weg.

Morgen ochtend dan maar naar les Orres ,dan is ook de temperatuur waarschijnlijk wat vriendelijker.

 

Dag vier

Eigenlijk waren we al wakker voor dat de wekker zou gaan om 7 uur.

Tja Karin en ik zijn eigenlijk een beetje het zelfde slapen kan altijd nog dagen zijn toch al vaak te kort.

Vanmorgen zou ik dus naar les Orres lopen die 14km berg op goed voor 800 hm.

Het eerste stuk zou Karin met me mee lopen maar na een kilometer scheiden onze wegen zich.

Karin zou een eigen stuk lopen en ik over de weg naar boven.

Omdat ik over de weg zou lopen had ik gekozen voor de Hoka Tracer een beetje met voor bedachte rade.

Ik wilde wel eens kijken hoe deze schoenen zouden bevallen op de lange afstand .

Ik heb namelijk voor een wedstrijd van 100km een beetje een schoenen probleem ,of eigenlijk weet ik het nog even niet hoe mijn voeten het gaan doen op de lange afstand.

Dit zou een mooie test zijn.

Ik begon makkelijk aan de klim, een klim met vele haarspeld bochten.

Het verkeer was soms best eng al die auto’s die voorbij komen op zo’n smalle weg.

Maar de automobilisten gaan meestal heel netjes voor me opzij.

Grappig is het als ik achter me een fietser aan zie komen ploeteren.

Als ze eenmaal bij me zijn wat soms best lang duurt kan ik het niet laten om even een tikje te versnellen en aan te haken.

Mannen op fietsen van enkele duizenden euro’s soms die ik gewoon kan bijhouden.

Maar uiteindelijk moet ik ze natuurlijk gewoon laten gaan.

Heel soms ga ik even stil staan ,niet om uit te rusten maar om even om me heen te kijken.

Dit wil niet echt lukken tijdens het lopen daar concentratie vereist is.

Eenmaal boven pak ik nog een paar kleine haarspeld bochten extra gewoon omdat ik wil weten wat er daar is .

Kan ik daar een trail op?

Dat is het plan voor morgen ,en je kan maar beter goed voorbereid zijn.

En dan naar beneden , ik kan harder maar niet voluit dat wil gewoon niet lukken 14km de klappen van de landing opvangen met je voeten .

Maar tussen de 4:30 en de 5:30 loopt dit heel makkelijk weg.

Ik geniet van de dalende wielrenners er is er zelfs één die het onderschrift bij de tour niet heeft gelezen , iets van dont try this at home.

Deze schiet zittend op de stang met een noodgang voorbij .

Ik bedenk dat ik dit ook best gaaf zou vinden ,nee niet zo naar beneden maar wel dat klimmen en dalen op de racefiets.

Maar zeker niet op een berg waar ook auto’s rijden dat zou ik echt niet durven.

Ook mooi de tegemoet komende fietsers we zeggen elkaar gedag en je merkt dit is iets van sporters onder elkaar.

Ik bedenk  dat je vaak hoort Frankrijk is een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen.

Mijn ervaring is tot nu toe anders iedereen is even vriendelijk .

Eenmaal terug op de camping ga ik eerst even douchen  en daarna eten we wat.

Met de auto halen we wat boodschappen en vervolgens gaan we wandelen.

Karin had bedacht dat als we rechts om zouden lopen dit een mooie route zou zijn richting Embrun.

Een pokke eindlopen later zaten we eindelijk op het terras op een mooi plein in het city center.

Ik overweeg Karin op marktplaats te zetten hoe durft ze een man die ´s morgens nog 29km heeft hardgelopen nog even 8km te laten wandelen.

 

Dag vijf.

’s Morgens uurtje of zeven  ging de wekker weer , het plan voor vandaag was naar Les Orres 1800 mtr rijden en vandaar de trails op te gaan naar Col d’Aupillon 2800 mtr .

Vanuit Les Orres  bleek al vrij snel dat hardlopen wel ging maar niet heel makkelijk en redelijk snel moest er gewandeld worden.

Mooie trails door een pracht omgeving, eerste doel was Lac ste.Margarita een bergmeertje.

De route er naar toe was voornamelijk door de bossen over een redelijk hard te belopen pad.

Net voor het meertje kwamen we een Frans trailende dame tegen die van Karin en mij samen een paar foto’s maakte op een  bruggetje van boomstammen.

Bij het meer aangekomen deden wij het zelfde terug en scheiden onze wegen zij ging naar een col op 2200 met en wij gingen naar de Col d’Aupillon van 2800 mtr

Het pad naar de Col werd al snel lastig paden van stenen over randjes.

En toen belanden we midden in een schaapskudde ,de schaapherder van dienst een vrouw van in de twintig  denk ik , misschien een studente die dit er bij doet in de vakantie.

Zij vroeg ons rustig aan te doen tussen de schapen en er was een hond die niet goed tegen onverwachte bewegingen kon .

Nu hadden we dit zelf ook al bedacht je wil zo’n kudde niet laten schrikken.

De hond bleef rustig liggen soms voor je voeten zodat je over hem heen moest stappen ,niets aan de hand dus.

Toen we de kudde eenmaal gepasseerd waren begon het serieuze trail werk.

Karin had hier wat te overwinnen , maar ja blijven zitten is geen optie dus niet zeuren en door gaan.

Na stevig ploeteren kwamen we boven .

Hoe nu verder, of terug gaan via de zelfde weg of aan de andere kant naar beneden.

De kaart die we bij ons hadden kon ons niet verder helpen .

Maar het zag er naar uit dat je als het ware de berg zou ronden.

Steeds linksaf zou ons weer in les Orres brengen.

We begonnen de afdaling die was stijl en voor Karin best eng.

Onder ons lagen een stukken sneeuw ,ongelofelijk dat dat hier nog lag op deze plek was het toch zeker rond de twintig graden.

We gingen door naar beneden ,in Portugal had ik geleerd dat wandelaars in de bergen vaak stapeltjes stenen maakte die de route markeerde .

Hier maakte we nu dankbaar gebruik van zodat we niet ineens voor een afgrond kwamen die niet te nemen was maar op een soort van pad bleven.

Karin begon te twijfelen ,hoe ver zou het nog zijn?

Tja dat weet niemand maar gewoon het pad om de berg blijven volgen.

Hardlopen was er al lang niet meer bij eigenlijk omdat Karin niet wist hoe lang we nog zouden moeten .

Ik had het vermoeden waar we uit zouden komen , ergens zouden we bij de weg moeten komen.

Achteraf had ik gelijk , op dat moment kozen we er voor een pad links af te nemen dat ons op een schitterend pad naar la Station zou voeren en zo kwamen we weer in les Orres uit.

Een prachtige tocht  25km en veel meer dan 1000 hm wat ik niet kon checken op mijn horloge.

Mijn Polar geeft een meervoud aan hoogte meters aan ,best jammer maar dat hoogte meter dingetje van mijn Polar is echt ruk.

 

 

Dag Zes

Vandaag hebben we een rustdag ingepland ,de dagen zijn wat lopen best pittig.

Voor mij voornamelijk het wandelen waar ik zo slecht in ben ,maar het begint te wennen.

De klimmetjes voelen prima zeker als ik ze kan hardlopen en de prachtige omgeving maakt veel goed.

De hele dag doen we vandaag eigenlijk weinig heerlijk voor de tent lezen even met de auto weg om boodschappen te doen en dan weer lekker voor de tent .

Het is een hele warme dag vandaag 32 graden  en er dreigt regen maar de regen zal niet meer zijn dan een paar spetters.

Maar de prachtige dreigende wolken zijn er niet minder om , best een mooi gezicht zo tussen die bergen.

Tja en op zo’n rustdag praat je wat en kan je mooi dingen relativeren.

Eigenlijk zou ik de laatste dag van de vakantie besluiten of ik nog één keer de 100 in Winschoten zou gaan lopen.

Ik had plannen ,maar heel diep in mijn hart twijfelde ik of ik het echt wel wilde.

Karin had al dat idee en vroeg het me ,waarom?

Waarom zou je nog ,wil je het echt nog wel?

Het antwoord was na wikken en wegen nee eigenlijk niet ,ja ik wilde wel nog één keer een knappe tijd lopen dat wel.

Maar eigenlijk had ik geen zin in die tien rondjes.

Als ik dan mag kiezen doe ik liever iets op de trails zoals de afgelopen week.

En dat hoeft echt niet steeds in het buitenland ook in Nederland kun je prachtig lopen in de natuur.

Ik bedoel hoe vaak loop ik niet heerlijk in de duinen.

Dus knoop doorgehakt nee ik ga niet naar Winschoten.

 

Dag zeven.

We worden wakker ,het is nog donker in de tent .

Dat wil zeggen we zien de zon niet schijnen ,de tent staat op een prima plek maar als de zon op komt schijnt hij niet op de tent.

Gevolg geen zin om er uit te gaan  ,gelukkig ,nou ja gelukkig.

Zorgt de natuur er voor dat ik toch wel mijn bed uit moet om te doen wat ik al twee  keer eerder moest deze nacht.

Naar de wc , en dat is wel zo waardeloos thuis is dat een meter of 5 maar hier eerst een soort van aankleden.

Je wil immers niemand laten schrikken.

Dan onder een overigens fantastische sterren hemel een meter of 150 lopen naar een wc dan snel weer terug uitkleden en door slapen.

Tja ook dat is kamperen.

Maar nu om 8:00 een uur later als we anders doen weer naar buiten en ja hoor hij is er echt de zon.

Tjonge wat ben ik blij dat we er voor gekozen hebben hier heen te gaan ,heerlijk dat weer .

Om 9:30 na eerst een bakkie koffie gaan we er weer op uit.

Karin had iets gezien of wist wat ,weet ik veel maar daar gingen we dus heen.

De pic de Morgon door mij als snel genoemd de pic de Mongol.

Die route was het niet helemaal ,zeker mooi maar met vage onbekende bestemming.

Via een pittige klim weer niet te hardlopen door een soort oerbos

Kwamen bij een Abdij mooi om te zien en daarna gingen we een pad in met onbekende bestemming.

We dachten….. enz heel veel kilometers later over bruggetjes mooie watervallen en diep uitgesleten stromen .

Waren we best hoog in de bergen maar verder gaan leek niet handig dan gingen we steeds verder de verkeerde kant op.

Als we de zon op 2uur hielden zouden we goed gaan alleen was hier de uitgesleten stroom met onbegaanbare wallen kanten .

Dus besloten we terug te gaan naar de Abdij

Dit ging lekker wat we eerst geklommen hadden konden we nu dalen en dat gaat toch een stuk prettiger kan ik je zeggen .

Dat we zoveel geklommen hadden was ons niet opgevallen.

Uiteindelijk  kwamen we via de weg weer terug op de camping waar Karin ons trakteerde op een ijsje.

Ja met mij kun je gerust een stukje lopen maar er zijn vaak verassingen Karin is er inmiddels aan gewend ,en schijnt het zelfs leuk te vinden.

Al kan ze wel een beetje slecht tegen het onbekende ,ze heeft graag alles onder controle .

Maar helaas dat kun je met mij gerust vergeten.

En het komt altijd goed.

‘middags weer heerlijk voor de tent lekker lezen en samen kokkerellen op de éénpitter waar we best nog iets heel lekkers mee op tafel kunnen krijgen.

 

Dag acht.

Ok doel van de vakantie als we volgens plan naar Luxemburg zouden gaan was trainen en uitrusten.

Na een paar enerverende weken was die rust best wel even nodig.

Nu in Embrun is het trainen nog net even mooier en hopelijk beter.

Ik ga er vanuit dat de omstandigheden bijna het zelfde zijn als in oktober in Italië alleen verwacht ik dat het weer niet zo mooi zal zijn als nu hier.

Vandaag is de bedoeling maar eens niet de bergen in te gaan en een rondje van ongeveer  10km over een redelijk vlak parcours in Pittig tempo te lopen.

Dat redelijk vlak houd in dat er twee stevige klimmetjes in zitten en een stukje dalen.

De eerste kilometer was best wel even wennen maar al snel liep ik met 4:50/km heel lekker ontspannen.

Een maal een Rivier over kom ik te lopen over het fiets parcours van de Franse jongeren kampioenschappen triathlon .

Leuk om te zien ik loop de fietsers tegemoet .

Op ongeveer de helft kom ik bij het parc fermee  en kom gelijk op te lopen met de lopers van de triathlon ik loop achter twee jongens en probeer er bij te komen.

Maar ik kom niet dichter en ze lopen ook niet bij me weg 4:06/km ik zou harder moeten kunnen maar de warmte laat het niet toe ,dit is voor dit moment even de max.

Niet gek voor een ouwe … toch?

Bij het keer punt ga ik rechtdoor om het meertje heen en krijg een pittige klim maar kan het tempo onder de 5:30 houden .

Een afdaling een paar rotondes en weer een klim en dan ben ik er weer 11km heerlijk gelopen.

De rest van de dag gaan we chillen ,heerlijk genieten van de zon en lekker lezen.

Uiteindelijk was het rust en trainen.

 

Dag negen .

 

Het is leuk hoor samen de trails te verkennen ,maar ik moet ook nog een soort van trainen.

Een eerste dingetje dat getraind moet worden is het wandelen berg op.

Tja dat is makkelijk samen te doen ,maar een volgende dingetje is op tempo naar boven en heel erg op tempo naar beneden.

Dus zo besloten we op mijn verjaardag bij Baratier naar boven te gaan dat hadden we al een keer gedaan maar we zouden dat nu andersom doen, het grindpad wat we eerder naar beneden hadden gedaan leende zich prima om hardlopend naar boven te gaan.

Ervan uitgaande dat de route nogal simpel was  zou ik van het begin van het grindpad in één keer door trekken naar boven en daar op Karin wachten.

Maar na een paar haarspeld bochten zag ik dat ik al ver op Karin vooruit was.

Toen diende zich een splitsing aan het rechte pad leek het huidige pad te blijven en linker pad ging iets naar beneden.

Wat te doen?

Op Karin wachten?

Ik besloot door te gaan ze zou het ook wel zien, ik ging door bocht, bocht nog een bocht jeetje ik dacht dat ik er al bijna was.

Een boomstam uit de berg waar water uit kwam ,had ik dit al eerder gezien?

Weer een bocht ik begon te twijfelen maar besloot toch door te gaan .

En toen bleek dat ik de juiste keuze had gemaakt ,ik was bij het uitzicht punt.

Na een tijdje wachten geen Karin ,ik besloot te gaan dalen.

Dalen is toch anders als klimmen ,nu begreep ik het als je daalt heb je alleen maar zicht op een paar meter voor je.

Om je heen kijken kan fataal zijn je een misstap laten maken met gevolgen.

En je gaat natuurlijk veel harder ,dus lijkt de afstand een eitje.

Ik maakte me best een beetje zorgen over Karin ,wat als ze de verkeerde afslag had genomen?

Ik zou in ieder geval naar de camping terug lopen en met mijn telefoon naar Karin appen.

N a een tijdje zag ik op een wat langer recht stuk Karin lopen onderweg naar beneden ,beetje gas bij en even roepen .

He he we waren weer samen ,na afloop bleek dat Karin bijna het zelfde had gedacht op de zelfde lek als ik maar waar ik besloot nog een stukje door te gaan besloot zij terug te gaan ook naar de camping.

Ze was tot 700mtr van het uitkijkpunt gekomen.

‘smiddags weer heerlijk niks doen beetje voor de tent liggen genieten van het schitterende weer en een goed boek.

‘savonds trakteerde Karin me op een heerlijk etentje voor mijn verjaardag in Baretier en heel uitgebreid voorgerecht en een overheerlijke Forel onder het genot van een Pelfort blond .

Een prima verjaardag zo.

 

Dag tien,

 

Vandaag zouden we met de auto naar Chateau Roux om vanaf daar naar een waterval te lopen.

Dat ding zou een meter of 30 hoog zijn en best de moeite van het bekijken waard zijn.

Dus zo parkeerde ik de auto bij de plaatselijke kerk.

En we begonnen direct al aan een niet te hardlopen klim de trend van de rest van de route 7,2 kilometer bergop.

Dus 7,2 km wandelen.

Maar dit was zeker geen straf wat was het hier mooi we liepen tussen twee gigantische bergen door waar tussen een riviertje stroomde.

We kwamen steeds dichter bij het riviertje te lopen ,waar het riviertje eerst nog een meter of twintig diep lag was deze op het einde gelijk met ons.

De bergen rechts van ons waren zo ruig zo mooi ergen zagen we een soort van punten omhoogsteken ,heel bijzonder .

Eenmaal boven natuurlijk even naar de waterval kijken ,maar al snel had ik het wel gezien.

Je kon er namelijk ook met de auto komen en het was er daarom best druk.

Althans ik vond het druk en dat is al snel.

Ik had het idee opgevat om ergens in de stroom te gaan zitten je had er een soort helderblauwe poeltjes die prima als bad konden dienen.

En als het ergens rustig was zou ik er gewoon in gaan zitten in mijn blote reet.

Op een gegeven moment hadden we een plek gevonden goed genoeg voor dit doel dus eerst schoenen sokken en shirt uit en voor de rest uitging eerst nog maar even voelen .

En het was koud ,nee echt koud dus dat bloot verhaal ben ik maar snel vergeten en tot mijn knieën het koude water in.

Anders was maatje pink toch zo overdreven geweest als ik er uit zou komen.

Daarna weer aankleden en verder.

Op een gegeven moment op een stuk pad van grind en stenen komen er twee auto’s van achteren een Nederlandse ZZP bus en  een personenwagen ook Nederlanders ik laat ze eerst voorbij.

Maar geef daarna gas en met 2:45/km kan ik ze bijna inhalen tot dat ze weer op asfalt komen en bij me wegreden ,kinderen verbaast omgekeerd op de achterbank kijken wat voor een dwaas daar nou liep.

En al snel zijn we weer in het dorpje waar we natuurlijk eerst weer verkeerd liepen ,maar vervolgens toch weer bij de auto aankwamen.

Nog even een wandelingetje door het dorp maar met één kerk en een kroeg was dat snel bekeken.

Wel genoten wan deze schitterede wandeling en gave afdaling.

Tja en ‘s middags  ,het wordt wat van het zelfde maar o zo lekker.

 

 

 

 

Dag elf.

 

Vandaag staat in het teken van de korte snelle training.

Gewoon even een rondje van een kilometer of elf met twee kleine klimmetjes en verder redelijk vlak.

Het gaat wel lekker na de vele kilometers klimmen en dalen zit er nog best een beetje snelheid in.

Daarna bestaat de dag eigenlijk uit boodschappen doen en lekker rond de tent hangen.

Tot dat het eten gemaakt moest worden.

Op het menu stond een gemarineerd varkenslapje en een salade.

Maar toen ik het vlees op de gas bbq wilde leggen ,wilde de elektrische ontsteking het niet doen de boel was met het schoonmaken waarschijnlijk nat geworden.

Hoe nu?

Karin besloot bij onze Franse buren te vragen of ze misschien vuur hadden en de  buurman kwam even helpen de bbq aan te steken ,wie zeiden er ook al weer dat Frankrijk een mooi land was alleen jammer dat er Fransen wonen?

Uiteindelijk best lekker gegeten tja het blijft natuurlijk behelpen op zo’n één pittertje.

 

Dag twaalf.

Vannacht schrokken we beiden wakker; een raar geluid onder ons hoofd wekte ons.

Wat kon dit nu zijn?

Eerst dacht ik een aardbeving of was het een mol die net onder ons luchtbed zijn kop opstak, ik had het in ieder geval niet gedroomd  of Karin en ik moesten in de zelfde droom zitten.

Ik probeerde weer te slapen draaien en nog eens draaien ik lag niet echt lekker maar wat het nou was?

‘s morgens na dat ik met pijn in mijn rug wakker werd zag ik wat er aan de hand was.

Een tussenschot van een compartiment van ons antieke luchtbed was los gesprongen of zo en als een soort elastiek dat springt losgeschoten ,vandaar dat geluid.

Later toen ik het bed omgedraaid had gebeurde dit nog een keer ,en toen wist ik het zeker , hier waren we wakker van geworden en omdat er een grote bult was ontstaan sliep ik niet lekker meer.

De training als je het zo mag noemen bestond uit de berg oplopen naar het uitkijkpunt en dan kijken of we nog verder omhoog konden.

Na twee kilometer werd hardlopen zwaar reden was niet de helling die had ik immers al eerder hardlopend gedaan.

Maar de luchtvochtigheid was enorm, er was regen voorspeld en onweer ,maar pas einde van de middag.

Dus rennen werd wandelen en na 8,7km waren we boven even naar het uitkijk punt en dan verder.

Maar verder was niet ver meer.

Terug zouden we over een smalle single track gaan ,die hadden we al een keer berg op genomen.

Maar naar beneden bleek een echte uitdaging ,voor mij goed te doen al was het soms spannend.

Maar voor Karin met d’r hoogte vrees een ander verhaal ,al heeft ze het echt heel knap gedaan.

Voor mij betekende dit steeds een stukje gas er op en dan even wachten tot Karin weer in beeld was.

Zodat ik in de buurt zou zijn als ze in de problemen zou komen.

Maar op één keer  dubbele Rietberger na ging alles prima ze kwam in ieder geval weer met haar neus naar de goede kant uit.

Na 5km dalen waren we weer beneden.

Karin had weer een goed idee ,en ik had beter moeten weten ,inmiddels weet ik waar Karin d’r ideeën toe leiden.

Er was een pad over een dijkje en die zou ook naar de camping leiden ,alleen moest je nog even de rivier over maar dat was goed te doen.

Nou ja dat dacht ze ,bleek later.

Ik was er wel klaar mee ik ging niet weer terug lopen je bent trailer of je bent het niet.

Karin is terug gelopen dijkje over terug de route op naar de camping .

Ik was eerder ,met natte voeten dat dan weer wel.

Daarna weer zelfde laken een pak heerlijk lezen even schuilen in de tent omdat de onweer iets vroeger dan voorspeld in alle hevigheid losbrak .

Maar dat was maar even en daarna scheen het zonnetje.

Na het eten wilde Karin even in Baratier naar een marktje lopen misschien wat fruit scoren en een lekker kaasje.

Ik zeg nog onderweg laat je nou niet overhalen dingen te proeven en probeer voor één keer eens niet overal in geïnteresseerd te zijn.

De eerste kraam was een kraam met Nougat en olijven ,ik kijk even, wil je proeven?

Uit eindelijk koop ik een stukje nougat voor 15 euro tja ik vond het een beetje lullig nee te zeggen .

Ik schaam me zelfs een beetje, zeker als Karin me uitlacht.

Sukkel

 

 

 

 

 

 

Dag dertien

 

Vandaag wilde we naar Mont Dauphin om daar even wat rond te kijken .

De weg er naar toe was al fantastisch, er was zelfs sneeuw te zien op sommige bergen.

Wat is het hier toch ongelofelijk  mooi.

Bij Mont Dauphin staat een fort uit 1600 daar zijn we even doorheen gelopen.

Al eerder had ik me uitgelaten dat het me opviel dat die Fransen toch weinig commercieel waren.

Bij ons zou op een bergtop toch minimaal een ijsboer staan maar hier niet ,nergens.

Ja later op Col de Vars was een soort koffietentje.

Maar bij dit fort hadden ze het wel begrepen als je de historische tuin wilde bekijken moest je betalen.

Dat gold ook voor de kerk ,en zo waarschijnlijk meer ,maar betalen doe ik liever niet aan dus van buiten was die ouwe rommel ook best mooi.

Eigenlijk wilden we hier in de omgeving nog een stukje gaan hardlopen ,we hadden de spullen aan en bij ons.

Maar ik had er vandaag gewoon geen zin in ,en dus deden we het gewoon niet.

En dat is mooi.

De hele insteek van deze vakantie is vrijheid ,met beperkte middelen  lekker ontspannen genieten.

Koken op een éénpittertje met minimale middelen.

De garderobe was beperkt en eigenlijk koste het ook allemaal niet veel.

Maar wat is het gevoel van die vrijheid lekker ,een heel jaar dingen moeten waar je al dan niet achterstaat.

Tja soms moet je dingen doen die gewoon moeten om te kunnen leven .

Maar wat is het dan heerlijk om dat even allemaal naast je neer te leggen en samen te kunnen doen wat we gewoon leuk vinden.

Er zullen best mensen zijn die dit saai vinden en liever op een terras zitten of op het strand; prima.

Maar persoonlijk zit ik liever op een camping als dit ,zo’n ding met de nodige faciliteiten maar meer ook niet.

Maar helaas aan alles komt een einde morgen nog één dagje en dan is het weer voorbij.

Terug naar het gewone leven.

Ik mag nog een weekje afkicken thuis maar dan is het weer echt over het was in ieder geval geweldig.

Morgen nog één keer een snelle training en dan zijn de volgende kilometers weer op Nederlandse bodem .

Tja aan alles komt een einde ,maar het is al bijna zeker ,volgend jaar weer zelfde plek gewoon omdat we nog lang niet overal hebben gelopen en ook nog lang niet alles hebben gezien.

Na een goede reis weer thuis.

Mooie bijkomstigheid na een mooie twee weken trainen en uitrusten in Embrun is dat ik na afloop gewoon 5 kilo lichter ben.

5 kilo minder mee slepen dus ,nu gewoon de weg blijven volgen die ik ingegaan ben.

 

 

 

 

Dromen twijfelen en goede hoop

 

images

Afgelopen weekeinde even naar het zuiden ,naar Bemelen om precies te zijn.

Iemand had ons op een wedstrijdje gewezen ,het zou een leuke trail zijn.

En dat kan ik nu na afloop wel beamen.

Een super goede organisatie een mooie wedstrijd in natuurlijk een schitterende omgeving.

En zelf als supporter was het er goed toeven.

En voor 5 euro voor inschrijving zo’n schitterend evenement neer zetten gedragen door het hele enthousiaste dorp Bemelen.

Daar kan menige organisatie nog heel veel van leren.

Ik nam me dan ook direct voor volgend jaar gewoon weer naar Bemelen te gaan maar dan om ook te lopen.

Nu kon ik kijken hoe Karin heel makkelijk heel goed liep ,best een verschil met een paar jaar geleden toen ze begon

Een steeds betere houding en zo veel plezier in het lopen.

Dat maakte het ook voor mij extra leuk.

Ondanks dat ik zelf niet kon lopen ivm een inmiddels lichte blessure ,dat wil zeggen dat denk ik nu.

Op het moment voel ik weinig ,ja met mijn werkschoenen aan voel ik mijn voeten wel.

Maar hoe het op de loop schoenen zal voelen weet ik zoals het er nu uitziet woensdag pas.

Dit weekeinde koste het me niet veel moeite me in te houden ik had mezelf belooft gewoon niet hard te lopen voor woensdag.

Je mag gerust weten dat ik er afgelopen maandag toen het echt pijn begon te doen echt van was geschrokken .

Ik heb nooit echt blessures en als er dan iets “serieus” aandient schrik je toch een beetje.

Stel je voor dat het hiermee afgelopen zou zijn.

Dan ga je je toch dingen afvragen .

Twijfel is er steeds ,wat ga ik doen?

Inschrijvingen van sommige wedstrijden stel ik zo lang mogelijk uit.

Ik wil eigenlijk nog een aantal wedstrijden lopen maar ik twijfel.

En soms is de twijfel groter wel dit, of nog meer?

Wel bij de vereniging of niet bij een vereniging ?

Naar een sportschool?

Lange afstanden of niet?

Soms hoeven Karin en ik elkaar alleen maar aan te kijken zoals afgelopen donderdag.

Tijdens een presentatie MSTstore  door Bart Eigenhuis over de UTMB Bart liet de start muziek horen van de UTMB.

Even voor de duidelijkheid hier is geen twijfel over de UTMB ga ik nooit doen.

Maar die start muziek, Conquest of Paradise van Vangelis laat dat nu net de muziek zijn die ze bij de finish van de Spartathlon draaien.

Getver kippenvel ik heb toen ik in Sparta stond te kijken hoe anderen binnen kwamen ,waar ik zelf zo graag had binnen gekomen zo vaak dit nummer gehoord.

Het maakt iets speciaals in me los.

Karin weet dat ze zat iets bij me vandaan en we keken elkaar even aan.

En ik zat daar met een enorme brok in mijn keel.

Dat maakt de gedachten van de laatste tijd zo dubbel zo moeilijk.

Daarom stap voor stap en stap één is woensdag een rondje van 9km samen met Karin om de Noord Aa

En Zaterdag een trail in Oosterhout 23km ook deze lopen we samen ,nog even niet racen .

Even kijken hoe het zit is deze anderhalve week genoeg geweest?

Daarna alleen maar trainen geen wedstrijden tot 13 augustus het begin van onze vakantie en een mooie marathon .

Steeds een stapje meer steeds een stapje verder maar vooral met heel veel plezier.

Het niet kunnen maakt het wel kunnen alleen maar mooier.

De Bentwoudrun

 

De Bentwoud run  van AV47 ,hoe simpel kan het zijn.

Als atletiek vereniging zit je aan een verschrikkelijk mooi gebied , een gebied waar ik graag train.

Vaak tijdens mijn trainingsrondjes dacht ik er aan hier zou je een zo mooie wedstrijd kunnen organiseren.

Vergeet niet dat Ilion ook praktisch aan het Bentwoud zit even als de Roadrunners Zoetermeer.

Een gebied waar je geen verkeer tegen komt en dus geen of minder verkeersregelaars in hoeft te zetten.

Maar waar sommige het lieten liggen heeft AV 47 het geweldig mooi opgepakt.

Misschien wel meer dan geweldig mooi wat een leuke entourage diverse kraampjes ,waarvan voor mij de kraam van Perron 3 wel het meest in het oogsprong lekkere gezonde smooties zelf gebakken chips en nog veel meer en Perron 3 is in een korte tijd een begrip geworden in Boskoop.

En wat niet minder leuk was mijn oude buurman uit Boskoop is er werkzaam dat wist ik trouwens niet en hij is mede verantwoordelijk dat ze zesde waren van de AD friet test en nr één van het groenehart.

Maar friet was er vandaag niet bij er was gekozen voor gezonde hapjes.

Nu de wedstrijd .

Ik wist het niet ,ik wilde hard ,nou ja proberen of het kon in ieder geval.

Sinds het Rondje Voorne 2 weken geleden heb ik een nogal serieus probleem met mijn voeten.

Nu had ik dat al sinds Portugal maar toen viel er nog mee te leven maar nu wordt het wel vervelend zeg maar.

‘s morgens strompel ik naar het toilet en daarna gaat het al iets beter mijn voeten zijn beurs doen pijn.

En tegen de tijd dat ik beneden ben gaat het beter.

Lopen naar mijn werk  , de eerste kilometer doet pijn maar dan kan ik gewoon lopen .

Maar juist de laatste dagen voelde het beter, dus ik had hoop.

Ik wilde snel weg , mee met de eerste en kijken of ik mee kon.

Dit was niet het geval en drie gingen er zo snel weg ,en ik besloot het tempo iets te laten zakken.

De bedoeling was heel blijven .

Ik liep wel goed ,maar de laatste paar kilometers kwam weer die pijn , alleen in mijn linker hak.

Niet zeiken doorgaan nog een paar km en de pijn gaat over .

Een paar groepjes haalden me in en ik liep wel lekker ,en toch het eind resultaat de tijd was k….

Natuurlijk als je het gas eraf haalt gaat dat tijd kosten maar een 10km moet toch wel kunnen onder de 40min.

En ik moet eerlijk zeggen vanmiddag stemde me dit niet vrolijk.

Al langer twijfel ik wat ik moet doen ik wilde nog één keer een 100km lopen maar ik weet niet of ik dat wel moet gaan doen.

Andere iets langere wedstrijden twijfel ik over, ik hoop dat het nog goed komt.

Ik twijfel over lid blijven van Ilion ik kom er bijna nooit ‘smiddags gaan zitten wachten om ‘savonds te kunnen gaan trainen vindt ik helemaal niets en vaak gaat de wekker weer gewoon om 4:30

En eigenlijk loop ik bij de vereniging ook alleen dat kan ik op de weg ook ,al ben ik een groot liefhebber van intervallen op de baan.

Zelfs de sportschool lonkt weer ,maar ik weet het gewoon niet.

Ik hoop voor volgend jaar weer goed te kunnen lopen voor de Peneda Geres  trail Adventure in Portugal .

Daarna ga ik hoe dan ook niet meer verder lopen dan een enkele 65km maar eerder korter.

Het was vandaag geweldig in Boskoop bij de Bentwoudrun een geweldig goed georganiseerd evenement.

Ik vond het een heerlijk parcoursen  het was super gezellig.

Ja jammer dat het vandaag niet helemaal wilde lukken ,maar voorzichtig hoop ik dat het goed komt.

Als je nooit wat hebt tellen dit soort dingen misschien wel dubbel .

En ja Karin ik ben een man die gaan nog dood aan een griepje.

Rondje Voorne voor dummy’s

 

19114519_689085224634894_522758783_n

Het was een mooi vooruitzicht ,het zou mooi warm weer wordenDe plannen waren duidelijk 5:15 per km en niet harder , dit allemaal in voorbereiding voor een andere wedstrijd later dit jaar.

‘s morgens zei Karin nog , hou je nou aan het plan!

Zal je geen rugzakje meenemen met extra water?

Natuurlijk hou ik me aan het plan dit was een test en heel belangrijk.

En een rugzakje dat is alleen maar extra warm op mijn rug en er zijn genoeg posten 6 in totaal.

Thuis eerst nog een pannenkoek met rozijnen en een bak koffie en toen lekker op tijd naar Brielle.

Eigenlijk was ik best wel een beetje gespannen ,er hangt zoveel af van die ene wedstrijd ,

Dat deze als voorbereiding een soort van doorslaggevend is.

Eenmaal in Brielle bij de atletiekbaan van Voorne Atletiek nog even inschrijven.

Na inschrijven €17,50 € 5 duurder dan de voorinschrijving ,maar omdat ik van wedstrijd naar wedstrijd plan kies ik toch maar voor zo min mogelijk voor in te schrijven.

Dat rondje Voorne heb ik in het verleden al een aantal keer gelopen ,toen nog 50km onder een andere organisatie .

Maar ik heb er altijd goede ervaringen.

Vandaag dus een 63 km ,nagenoeg om het hele eiland.

Na me omgekleed te hebben en me op de meest belangrijke plekken van vet te hebben voorzien om schuurplekken tegen te gaan.

En hier en daar een lik zonnecrème omdat het ook nog eens een keer een mooie zonnige dag beloofde te worden.

Was daar de start ,ik stond nog even rustig te praten in het startvak en toen was het zover ,de start.Ik ging rustig weg als gepland ik liep bij Robert Boersma en Edwin Otto maar al vrij snel ging het mis.

We kwamen bij een brug en ik besloot te gaan versnellen ,of eigenlijk gebeurde dat gewoon.

Voor me liepen twee keer twee lopers een eerste groepje met een Belg Patrick van de beek.

En daarachter met een metertje of drie honderd ruimte weer twee lopers.

Vrij rap liep ik naar de eerste twee toe ik bleef er even achter en ging er makkelijk voorbij.

Er liepen er nu twee voor me best heel ver weg.

Toen was ik bij de splitsing 50km en 63km voor me bleek één loper te lopen die de 50 deed en Patrick was dus nu de nr één.

Ik liep dus op een tweede plaats.

Ik keek om en zag een loper aankomen en honderd meter daarachter Robert Boersma maar ze waren best ver achter me.

Ik besloot tempo te houden en proberen zoveel mogelijk ruimte tussen ons te creëren.

Naar de nr één toe lopen leek onmogelijk ,sterker hij liep iets bij me weg.

Dus ik besloot in ieder geval te proberen wat achter me zat daar ook te houden.

Ik liep heerlijk 4:30 4:45 zo’n beetje.

25 kilometer gelopen ik kwam dichterbij de nr één het leek wel of hij het moeilijk had.

Ik besloot zo te blijven lopen als ik deed alles voelde goed en ik kwam dichter en dichter.

Achter me zag ik helemaal niemand meer.

27 kilometer  we draaide voor de wind ,tjonge wat was het warm ,het tempo begon iets te zakken 5:15 ongeveer.

Geen probleem ook de nr één heeft hier last van.

34 kilometer het begon te kraken warm dorst nog ongeveer 3km naar de volgende post.

Goed drinken die bekertjes water en één voor over mijn Buff.

Misselijk worden van water kan dus ook.

Doorlopen , naar het strand ,het strand waar ik normaal zo lekker op loop.

Maar nu dus niet , de eerste loper komt me voorbij.

Het is een estafette loper.

Rockanje doemt op ,een paar weken geleden liep ik hier nog een trail marathonnetje gewoon voor de fun met een paar aardige mensen.

Nu loop ik alles behalve nog voor de fun.

Weer een loper een solo loper Ton van der Veldt loopt me voorbij of ik stilsta en misschien is dat ook wel zo.

Hele stukken moet ik wandelen.

Nog meer estafettelopers ,een estafetteloper van een team van de Roadrunners Zoetermeer komt me voorbij even een praatje en door.

Bijna het einde van het strand nog een kilometertje denk ik.

Robert Boersma komt me voorbij ik loop even met hem op vertel dat ik nogal een domme beginners fout heb gemaakt en er nu nog 16 km de tijd voor heb om er over na te denken.

Robert gaat verder ik kan het hardlopend niet volgen en ga weer een stukje wandelen.

Volgende Edwin Otto ,shit wat baal ik maar ja eigen schuld.

Nog meer estafettelopers volgen het wordt nu een soort van  druk.

Strand af en de drankpost water veel water en even zitten buff nat maken en door.

Wandelen wat duurt een kilometer lang zo ,proberen hard te lopen ,dat gaat niet.

Steeds als er estafetteteams voorbij komen krijg ik de vraag gaat het heb je wat nodig?

Super tof wat een fijne sfeer.

Ok ik mag het dan verkloot hebben maar wat is dit toch een mooie wedstrijd.

Een dijk ,nadat eerder een Belgische dame me voorbij kwam komt nu ook Janet lange me voorbij.

Ik denk dat ze het ook niet makkelijk heeft maar ze loopt wel bij me weg.

Ik probeer weer te dribbelen dit lukt ,en ik bedenk dat het wel heel fijn zou zijn dat als ik finish in een heerlijk waterijsje te happen.

Maar ik moet nog een kleine 10km.

Dan staat er een dame het verkeer te regelen rode krullen oranje hesje.

Of ik een beetje koud water wil?

Graag koud altijd beter dan dat lauwe water bij de posten.

Of wil je misschien een peren ijsje?

Ongelovig kijk ik haar aan …echt?

Ja mijn dochter heeft net water gebracht en een ijsje.

Inderdaad dat had ik gezien.

Een witte auto ,en ik dacht nog help neem me mee.

Wil je zelf het ijsje niet dan?

Nee jij kunt het beter gebruiken dan ik.

Als engelen bestaan heb ik er dus net één ontmoet.

Zelfs mijn buff maakt ze nat en ik ga verder.

Ik bedenk dat ik door moet ,als ik nu eens 800mtr ga dribbelen want hardlopen kun je het niet meer noemen en dan 200mtr wandel .

Dan kun je de kilometers makkelijk op delen en dan gaat het beter.

En zo ga ik dan verder kilometer voor kilometer.

Brielle uit , he geen pijlen meer op de weg, ja een heleboel pijlen alle kanten op maar dat zijn niet de pijlen die ik zoek.

Nog ongeveer 2,5 km te gaan ,ik zie twee meisjes lopen en vraag of ze weten waar de atletiekbaan is.

Nog twee rotondes steeds rechtdoor en dan rechts af.

Ik ben er bijna er staan mensen langs de kant estafetteteams ik wordt aangemoedigd.

Nog een stukje, op het terras van de kantine zitten heel veel Roadrunners uit Zoetermeer .

Ik wordt luid aangemoedigd ,maar toch heb ik het gevoel dat ik gefaald heb.

Natuurlijk ik ben gefinished maar anders dan dat ik gehoopt had.

Dit was hoop ik een wijze les ,maar het is zeker niet de laatste valkuil waar ik in gedonderd ben.

En ik geloof nooit dat het de laatste zal zijn.

Ik zal het zelf maar zeggen ik ben gewoon enorm eigenwijs ,maar als je zelfs niet eens naar jezelf luistert ,dan heb je het eigenwijs zijn wel tot een kunst gemaakt.

Voor dat beetje inschrijfgeld krijg je zelfs een heerlijke zak patat, maar ik krijg het lastig naar binnen.

Normaal zou een biertje me prima smaken ,maar ik besluit een halve liter Aquarius te nemen en nog een voor onderweg.

Ik ben naar de klote!

Thuis drink ik nog twee liter frisdrank achter elkaar leeg mijn stem is weg en een uurtje later klink ik weer normaal.

Steeds schieten mijn benen in de kramp ,en ik heb een waardeloze nacht.

Nu een dag later, moeie benen en eigenlijk helemaal moe.

Maar ook wel weer een goed gevoel ik ben er toch gekomen maar vraag niet hoe.

Een rondje Voorne is een super wedstrijd heel veel voor heel weinig inschrijfgeld ,goed georganiseerd en ik begrijp niet dat het er niet veel drukker is.

De organisatie van deze prachtige wedstrijd verdienen dat ,ooit was het een mooie wedstrijd maar ik denk dat het nu een nog mooiere wedstrijd is geworden zo’n mooi parcours.

En alles zo goed geregeld.

Ja en als het dan mis gaat ligt het enkel en alleen helemaal aan  je eigen domme zelf.

De Peneda Geres Advanture trail ,het verhaal.

Hoe het precies allemaal gegaan is weet ik niet meer , maar wat ik wel weet is dat dit idee niet direct van mezelf kwam.
Net als bijvoorbeeld een paar jaar geleden met de Rursee marathon was dit een product van iemand die dingen heel leuk vindt die ik ook leuk vindt.
Maar net even doortastender is dan ik en soms dingen zie op internet of op Facebook die ik niet zie of over het hoofd zie.
Zo kwam Karin op het idee dat de Peneda Geres adventure trail misschien wel een leuk idee was , er was namelijk de hele afstand 220km in 7 dagen maar ook de halve afstand in die 7 dagen en zelfs een hele 4 daagse en daar de helft van.
Wij besloten voor de hele en de halve 7 daagse te gaan.
De volgende stap was inschrijven ,de kosten waren te overzien en vrij regelen was ook te regelen ,voor mij wat makkelijker dan voor Karin .
En dan zou je denken dat je ook weet waar je aan begint.
Tja bij mij liggen zulke dingen vaak anders ik doe daar wat lang over misschien en ik kwam er pas na de inschrijving achter dat deze race wel eens wat meer van me zou kunnen vragen dan wat ik tot nu toe gedaan had.
Ik had na het zien van wat filmpjes op internet wel in de gaten dat dit nogal een technische trail was.
En besloot hier dan ook hard voor te gaan trainen veel naar het Buytenpark hier in Zoetermeer veel naar Bergenhoek en de duinen.
Maar op het einde werd ik ook nog even getroffen door een tegen werkend spiertje misschien wel door de vele trainingsarbeid op de heuveltjes of misschien toch te hard op de baan gelopen?
Perikelen met materiaal , schoenen die niet lekker zaten broekjes die niet fijn voelde , maar heel langzaam dacht ik dat ik er wel klaar voor was.
En met dat gevoel stapte ik dan ook samen met Karin op het vliegtuig naar Porto.
In Porto zouden we nog een dagje slapen en dan zouden we de volgende dag met de bus opgehaald worden om naar de eerste startplaats Ponta da Barca gebracht te worden.
Hier zouden we ‘s avonds starten met een nightrun ,een opwarmertje voor de rest van de week.
Gespannen ,dat wel stond ik aan de start .
Ik wilde rustig starten eerst maar eens kijken.
Maar na het startschot voelde het goed het parcours was eenvoudig en ik liep lekker de laatste 2 km waren tamelijk vlak en ik liep samen met een loper uit Groenland uitgedost in Kilt schouder aan schouder heel hard naar de finish.
Een mooi begin dacht ik zo.
De volgende dag , de marathon, weer rustig starten en toen berg op , en meer berg op.
Ik was verbaasd na een paar kilometer was ik een soort van gedesillusioneerd, wat was dit dit was heel anders dan bijvoorbeeld de Al Andalus ultimate trail .
Hier kon je niet hard lopen , ja kleine stukjes .
Had ik niet ooit gezegd dat als het hardlopen stopte voor mij de lol ook een beetje stopte?
Wat deed ik  hier dan?
Na een uur of 7 was ik bij de finish wat een trail , mijn voeten deden pijn en of ik het nou echt leuk vond?
De schoenen de Salomon S lab waren voor dit terrein duidelijk niet prettig te oncomfortabel te weinig demping ,vandaar die beurse voeten.
En ik besloot dan ook de volgende dag te starten op de Brooks Cascadia die voor dit terrein  beter geschikt waren.
Beide paar schoenen had ik van mijn loop maatje Jeroen, en de Brooks had ik eigenlijk niet eens mee willen nemen.
Ik had eerst gedacht aan een combinatie Salomon S lab en de Inov8 rocklight .
Achteraf ben ik blij dat ik anders besloten heb maar ik heb tijdens de race ook positieve verhalen gehoord over de Hoka’s Speedgoat .
Natuurlijk ik had genoten van de omgeving wat was het hier mooi maar echt lekker lopen nee dat nou ook weer niet.
Dit soort extremen kan je in Nederland niet trainen .
Ik besloot de volgende dag de korte afstand te gaan lopen om wat meer ontspannen te lopen en te leren hoe ik het beste met dit soort omstandig heden om moest gaan.
Dit kun je alleen maar leren door het te doen.
Rond om de wedstrijd was het ook een heel ander verhaal dan de Al Andalus , hier geen tentjes maar luxe hotels en verplaatst worden in bussen.
Maar ook minder ontspannen dan voor een tentje liggen dat reizen was best nog een gedoe.
Wat wel het zelfde was als bij Al Andalus is dat je met heel veel mensen een hele week heel intensief omgaat.
Ik heb dan ook weer genoten van de contacten met mede sporters veel mooie mensen uit vele verschillende landen.
Er waren Nederlanders die ik nog nooit eerder tegen was gekomen  maar wel al heel snel een klik mee was .
Maar ja hoe kan het ook anders als je allemaal de zelfde passie deelt.
Dat wil zeggen bijna de zelfde passie want in gesprekken bleek al snel dat ik nogal een rookie was op het echte trail gebied.
Verhalen over trails in de Alpen en Pyreneeën en meer spannende locaties hoorde ik met veel ontzag aan.
Nee dat was niets voor mij  .
Ik besloot dag 3 te starten op de “korte” afstand om te leren e te wennen ,en om te kijken of ik dit echt wel leuk kon gaan vinden.
Nu liep ik met als enige probleem het lastige parcours en de lengte was het probleem in ieder geval niet.
Dag vier maakte ik de zelfde keuze ,maar hier merkte ik dat alles beter ging ik begon het gevoel een beetje te krijgen.
Berg op kon ik nu ook sneller doen ,wandelend zoals bijna iedereen maar met het gebruik van de poles ging het goed en steeds beter.
Afdalen ging ook steeds beter ik ben normaal een goede daler maar hier was het parcours zo lastig dat dat ook enige oefening vergde.
Nogmaals hoe kun je dat in hemelsnaam trainen in ons vlakke Nederland.
Dag 5 ging ik weer voor de hele afstand.
Ik zou iedere meter van dit parcours kunnen beschrijven ,vertellen van de schitterende omgeving  , maar het is gewoon niet te doen.
Deze omgeving is prachtig de indrukken zijn heel bijzonder , en toch soms kon ik er niet genoeg van zien om de dood eenvoudige reden dat je zo geconcentreerd moest lopen.
Even om je heen kijken kon wel eens net genoeg zijn om een misstap te maken en op je snuit te vallen.
Eigenlijk best opvallend dat er helemaal geen ongelukken gebeuren tijdens toch zo’n pittige tocht.
Tegenwoordig leven we in een cultuur waar iedereen zich in dekt waar je voor alles gewaarschuwd wordt.
Dat de straat wel eens glad kan zijn omdat er geboend is en je dus heel misschien uit zou kunnen glijden of dat het misschien slim is dat je je hand aan de leuning houd van een trap, want stel je voor….
En hier nergens waarschuwingen hekjes leuningen enz , maar mensen die zelf nadenken en geen onnodige risico’s nemen gewoon door gezond verstand.
De laatste dag was er één met een klim waar ik over een kilometer 24 minuten deed ,dit zegt alles over hoe het terrein was.
Toen Barry van Oven me een echte trailer die hier voor de tweede keer was me vroeg hoe ik deze vond zei ik vol overtuiging dit was de hel.
En toch ik vond het een hele bijzonder race , ik heb heel bijzondere mensen ontmoet in het bijzonder Martin en Koos maar ook Barry Pim en Linda ja eigenlijk teveel om alle namen van op te noemen.
Zeer waarschijnlijk ,eigenlijk bijna zeker ben ik er volgend jaar weer bij misschien om samen met Koos Gorel als team te gaan lopen.
Ik weet nu wat me te wachten staat en ik heb er al over na gedacht hoe ik  me beter kan voorbereiden.
Ik weet nu wat voor materiaal ik het best kan gebruiken en volgend jaar dan maar eens echt een race lopen.
Één ding is zeker ik heb een super goed gevoel over gehouden van deze race de mensen de organisatie en het schitterende Portugal.
Voordeel was natuurlijk ook het schitterende weer dat we de hele week gehad hebben, het kan in deze periode ook heel anders zijn.
En dan is het zomaar een heel ander verhaal.
Dit is maar een heel klein stukje van het verhaal ik zou er een boek over kunnen schrijven.
Alle indrukken alle ervaringen alle mensen, het was gewoon zo veel zo mooi zo speciaal.

Vol vertrouwen

Confidence

Op het moment dat alles goed gekomen is,  is het misschien ook wel goed om toch nog even terug te kijken.
Het was vijf en een halve week geleden dat ik op een zondag in de duinen last kreeg van een spiertje.
Of eigenlijk best wel een grote spier die helemaal van voren naar achteren loopt de psoas major.
Eigenlijk was het best wel een vervelend verhaal en na drie dagen rust merkte ik dat  niets doen niet de oplossing bood.
Karin probeerde me te overtuigen er naar te laten kijken door een fysiotherapeut of erger.
Maar ik houd niet van gedoe aan mijn benen en dit was dan ook nog een plek waar ik zonder relatie helemaal niet aan hoef te denken .
Ik bedoel als je daar aan gaat zitten  wil ik zoenen ook , ok dit is dan een grapje.
Komt nog bij dat volgens mij de spier te diep zit om er serieus iets mee te doen en mijn ervaringen met fysiotherapeuten zijn zo, dat wat zij aan dragen kan ik zelf ook wel bedenken.
Ik geef toe hier zit waarschijnlijk een heel groot gehalte vreselijk eigenwijs zijn in .
Maar met de wijsheid van nu dus geen verkeerde keuze.
Ik durf te zeggen dat ik inderdaad wist wat ik moest doen.
Als eerste besloot ik nooit maar dan ook nooit mezelf neer te leggen bij het feit dat ik een blessure had die ik niet kon oplossen voor dat ik naar Portugal zou gaan.
Ik besloot mijn schema zo om te gooien dat ik slim kon trainen ,best nog een stevige weekomvang.
Ook gewoon op de trails,  iets minder op de baan.
Ik kon namelijk prima lopen maar echt even aanzetten was spelen met vuur.
En dat was lastig daar het 9 van de 10 dagen heel hard leek te waaien.
Zo hard dat ik er soms moedeloos van werd.
Ik had een plan een serie wedstrijden en per wedstrijd zou ik besluiten of ik de volgende stap zou maken ,the next level zullen we maar zeggen.
Stapje voor stapje naar uiteindelijk het grote doel.
Maar zou het ergens stranden zou dat betekenen GAME OVER.
Nu begon ik serieus te twijfelen en in een onder onsje met Karin gaf ik aan dat de GAME OVER misschien wel eens bereikt kon zijn.
Maar ik had nog een bonus game , de 20 van Alphen liep ik best aardig ondanks de keiharde wind.
Ja aanzetten deed pijn dus ik probeerde dat dan maar zo min mogelijk te doen gewoon uitlopen en schade beperken.
De Sallandtrail liep zeker niet zo als ik gehoopt had, natuurlijk voelde ik de pijntjes maar ik kon hier mee uit de voeten.
Maar die voeten werden juist het probleem ,de schoenen die ik aanhad zaten niet goed en op beide voeten had ik een soort bulten.
Bulten die pijn deden en na 14 km besloot ik er na 25km mee te stoppen.
Doorgaan had geen zin ik wilde wel heel blijven.
Inmiddels ben ik in het bezit van twee paar schoenen die wel goed zitten.
Deze week pijn vrij,  wordt een week   met veel kilometers met wel aanzetten op de trails .
Vandaag was dat een dag van 34km hardloopforensen met weer harde wind.
Zo jammer die wind steeds maar of je nu tegen een berg op loopt of tegen de wind in training is training.
Na deze week een heel rustig weekje op weg naar Peneda Geres 220km in 7 dagen met een best beetje hoogte meters door een geweldig gebied.
Nu heb ik er alle vertrouwen in ,eigenlijk had ik dat steeds als de dag van de start daar is zou ik er klaar voor zijn.

O ja nog even dit voor de liefhebber ,ik heb een paar hele mooie schoenen staan de Salomon XA Enduro hele mooie goede schoenen alleen niet voor mijn voeten.
Doe gerust een bod ze zijn twee keer gebruikt dus gewoon nog nieuw.
En misschien niet helemaal onbelangrijk maat 44

De Sallandtrail als test loop

 

Vandaag de Sallandtrail , de bedoeling was 50km als training zeker niet te gek ivm. mijn onwillige spiertje.
En ook om het één en ander uit te testen waar onder mijn Salomon  XA enduro voor Portugal.
Tijdens een aantal trainingen met deze schoenen had ik al steeds een minder gevoel precies aan de binnen kant van mijn voet iets er boven op kreeg ik bulten die pijn deden.
Maar na een paar kilometer verdween de pijn en liep ik prima op deze schoenen.
straks in Portugal mag ik 7 dagen achter elkaar op deze schoenen  lopen en dan MOET het goed zijn.
Verder wilde ik een broekje uit proberen een dubbel broekje van WAA.
En natuurlijk kijken hoe mijn spiertje zich zou houden.
De start ging prima ik liep lekker maar achteraf  gezien te hard.
Ik had mijn Polar op navigatie staan en kon zo niet zien hoe hard ik liep ,misschien is dat niet heel handig en heb ik toch een soort rem nodig om me bij mijn plan te houden.
Na 14km voelde mijn spiertje niet heel lekker , maar niets om je zorgen over te maken.
Ik besloot wel het tempo te laten zakken ik moest namelijk wel heel blijven.
Toen diende het volgende probleem zich aan mijn voeten deden al vanaf de start pijn maar dit werd nu wel een beetje te gek.
Dalen kon niet meer fatsoenlijk wat deed dit pijn , duidelijk op deze schoenen ge ik niet lopen in Portugal dan is de wedstrijd op voorhand bekeken.
Wat nu ?
Weer een paar schoenen kopen a 160,- of de oude een half maatje te grote Inov8 mee nemen?
Ik besluit na 15km door te lopen tot de doorkomst voor de eerste ronde op 25 km nog 10 km te gaan dus.
Een tweede rond aangaan zou te veel kapot maken en dat is niet handig met het oog op Portugal.
Wel jammer het mooiste van de Sallandtrail moest nog komen.
Maar dit is echt beter zo ,volgend jaar weer en misschien nog wel tussendoor gewoon om te trainen want wat is deze omgeving toch mooi.
Verder is het broekje ook afgekeurd veel te warm en dan is het nu nog geen eens echt warm ,ik ben gewend met vlinder broekjes te lopen en dan is dit echt teveel stof.
De tubes die ik aan had ,zelfde verhaal ,nee ik heb liever zo min mogelijk aan .
Maar ja vandaar deze training cq test , nu weet ik wat ik moet veranderen.
Dat met die schoenen komt goed mijn loopmaatje Jeroen heeft ook Salomons die niet lekker zitten bij hem dus we gaan proberen of we ze kunnen ruilen.
Misschien kan hij wel zonder problemen op de mijne lopen en ik op die van hem ze zijn in ieder geval beide nieuw.
En de Schoenen van Jeroen hebben hem vandaag wel naar een eerste plaats gebracht in zijn head.
Er waren twee heads voor de 25km dus we weten niet hoe snel de andere head was maar hij heeft weer super knap gelopen vandaag.
Ook Karin heeft haar 25 km lekker gelopen dat ziet er ook goed uit voor Portugal waar 25km haar langste afstand is.
Wel jammer dat ik de volle 50 niet heb kunnen lopen maar ik heb wel heel veel geleerd.
En volgend jaar ga ik zeker weer de Sallandtrail lopen ,dit is zo’n geweldige wedstrijd een hele goede organisatie en een fantastisch parcours

De 20 van Alphen

145611_finishbefore1_ta17__dsc3021 (1)

Een paar dagen zonder Karin.
Karin ging een paar dagen weg samen met een vriendin een afspraak ooit gemaakt om een hele goede reden.
En wie ben ik om die afspraak in de weg te zitten ,dus zo was Karin dus een paar dagen in Athene.
Athene daar heb ik ook nog wel een verleden liggen en misschien zelfs wel een toekomst.
Maar voorlopig mocht ik het met de foto’s doen en het mooie verslag erbij ,leuk om herkenbare dingen te zien.
Die ik toen in 2012 samen met mijn vader bekeken had , maar mijn gevoel gaat dan toch meer naar dat stukje route tussen dat Athene en Sparta.
Nu was ik alleen thuis wat me eigenlijk ook wel prima uit kwam ,ik had voorzichtig zo mijn eigen kleine probleempjes.
Een soort van een blessuren waar ik probeerde vanaf te komen.
Ik zou zondag de 20 van Alphen lopen ,en voor dat ik deze “blessure” opliep was het eigenlijk de bedoeling dat ik deze 20 samen met loop maatje te groot Jeroen zou gaan lopen.
Maar nu was duidelijk dat het niet slim was dit te proberen.
En zo besloot ik op gevoel weg te gaan ,en zag Jeroen al heel snel ver voor me uit lopen.
Ik sloot me aan bij een groepje met de gedachte dat we zo langs het Aarkanaal de wind vol op de kop zouden krijgen.
Maar toen ik even de kop van het groepje overnam liep ik uit het groepje weg.
Dit was niet de bedoeling en ik liet me wat  terug zakken.
Ik merkte dat ik tegen de wind in beter liep het rot gevoel onder in de buik voelde ik tegen de wind in minder als voor de wind.
En dat gold ook voor brug op beter dan brug af.
Het was droog toen we gestart waren ,maar na een half uurtje begon het te regenen.
Wat een klote weer ik heb een hekel aan dit weer ,maar toch loop ik lekker.
Ik ben na een stukje wind in de rug uit het groepje gevallen waar andere kunnen versnellen met wind in de rug dorst ik niet echt aan te zetten.
Prima zo ,heel blijven is het devies.
Nog een kilometer of twee te gaan weer vol de wind op kop, asfalt waar flinke plassen op liggen .
Ik voel me goed ik geef gas ,dat kan namelijk tegen de wind in ik loop weer naar het groepje toe .
Nog een paar honderd meter ik haal een paar man van het groepje in.
En dan de streep 1:26:21 geen geweldige tijd maar in de huidige omstandigheden prima.
Jeroen deed het in 1:19 ,nee dat had ik zelfs in mijn beste doen niet gehaald zeker niet met dit weer, duidelijk een maatje te groot ,maar wel super knap.
Met deze 20km van Alphen kwam  mijn week totaal op 125km .
Deze week een klein beetje minder net als de probleempjes met mijn spiertjes in de lies cq onderbuik.
Op deze manier komt het uiteindelijk goed maar ik heb niet het gevoel dat het deze week al helemaal over is.
Zaterdag gaan we naar Nijverdal om deel te nemen aan de Sallandtrail.
Jeroen en Karin gaan er de 25km doen en ik ga “rustig “ aan de 50km doen.
Ook deze ga ik lopen op de manier zoals ik Alphen deed ,niet te gek om aan het einde heel over de streep te komen.
Nog een ruime 4 weken dan gaan we naar de Peneda Geres trail adventure en het is wel de bedoeling dat ik dan wel weer 100% ben ,maar ik heb er alle vertrouwen in.

Een kort maar mooi trail weekeinde

 

 

16729308_1271769762901986_519302530335033520_nGisteren na eerst een dagje werken en een tukkie op de bank naar de Petzl night trail In Bergschenhoek georganiseerd door Mud Sweat Trails.
We kwamen er best vroeg aan en dat was maar goed ook want het was er druk nadat we de startnummers gehaald hadden en naar de auto gingen om ons om te kleden ,stond er een soort van file.
De start en finish zone was heel gaaf aangekleed alles zag er top uit.
De start ging in groepen ,je kunt nu eenmaal niet een paar honderd man te gelijk de trails opsturen .
Na de start had ik al vrij snel een lekker tempo te pakken in ieder geval ten opzichte van mijn mede lopers het eerste klimmetje was even aftasten hoe zouden mijn Inov8 Rocklite het doen in de sneeuw .
Het gevoel was goed ,ik wilde rustig aan doen op de lastige stukken ,maar al heel snel ging ik zo lekker dat ik een goed tempo kon blijven lopen .
Ik kan merken dat de vele trainingen die ik hier gelopen heb toch schelen zeker met de lastige stukjes.
Ik wist precies waar  ik even op moest letten en dat is toch wel lekker.
Na 1:30:02 was ik binnen 16,1 gave kilometers misschien had het allemaal nog wat uitdagender gekund er was nu wel erg veel vlak en zelfs asfalt.
Maar de beleving was gewoon super.
Na binnenkomst moest ik nog even wachten op Karin en daarna zijn we toch vrij snel naar huis gegaan omdat het toch wel erg koud begon te worden.
Zondag zou ik de Noord Aa Polderloop gaan lopen maar toen ik ‘smorgens de gordijnen open schoof werd ik blij verast door een laagje sneeuw van een cm of 5.
Eenmaal beneden bleek al snel dat de organisatie van de Noord Aa Polderloop nog niet zeker wisten of de Polderloop wel door zou gaan.
En anders zou hij waarschijnlijk in een aangepaste vorm door gaan , dat betekende dat de 15km een 13,5km zou worden.
Nu wil het geval dat ik voor dit soort loopje niet meer voor inschrijf ,gewoon omdat ik ze niet belangrijk genoeg vindt om ze vast te leggen.
En omdat ik nu niet ingeschreven was kon ik nu makkelijk het plan wijzigen zonder dat het geld zou kosten.
Ik bedacht dat het misschien leuker zou zijn om met al die sneeuw naar Meijendel te gaan en na kort overleg met Karin besloten we dat te gaan doen.
Alleen is er één dingetje als we samen lopen dan gaat het niet hard zeker nu niet Karin is toch nog een beetje voorzichtig in de sneeuw.
En door de sneeuw waren paden bijna niet te onderscheiden.
Ik wilde richting de Waalsdorpervlakte , maar éénmaal daar liepen we vast door een heleboel hekken en moesten we weer terug .
Na een kilometer of 8 gaf Karin aan terug te gaan ,ik zou nog even een stukje gas geven maar door dat de paden zo slecht waren  te onderscheiden was het lastig een goede route te vinden.
Karin en ik zouden elkaar bij de Boerderij treffen ,maar éénmaal daar geen Karin.
Ze had er moeten zijn ,en net toen ik besloot naar de auto te lopen.
De auto stond op de eerste parkeerplaats ver van de Boerderij wij waren immers niet de enige die naar Meijendel waren gegaan om van de sneeuw te genieten het was er waanzinnig druk.
Ik wilde dus net gaan om mijn telefoon uit de auto te halen om Karin te bellen misschien was ze wel verkeerd gelopen.
En toen kwam ze net naar buiten uit de Boerderij ze was even een sanitaire stop gaan maken.
De laatste kilometers terug naar de auto 10,5 kilometer gelopen.
Heel langzaam dat wel maar het was mooi ,dit is toch mooier dan een wedstrijdje op een parcours waar ik dagelijks loop.
Morgen zou ik een rustdag hebben ,die heb ik vandaag dus gehad en kan ik dus morgen weer op de baan gaan trainen.
Op het moment van schrijven zie ik de sneeuw voor de zon verdwijnen.
Goed van dit momentje ,volgens de weersvoorspellingen gaat het voorjaar worden de komende week.
Ook dat vindt ik wel prima kom maar op met die hogere temperaturen.
Al met al was dit weer een kort maar mooi weekeinde zo.

20170212_112042